Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)

En vervolgens krijg je van orbit de terechte vraag "waarom?".

Geef Lotje IJzermans van de VPRO radio (jaren '80) maar weer de schuld. Ik heb het al een paar keer eerder gedaan op de site.

Ik had een zwak voor haar en ik volgde haar muziekkeuzes nauwlettend, en laat deze dame nu net een groot fan van dit album zijn....... ik werd het zeer snel na haar.

Voor mij is dit het perfecte Cave-album om 2 redenen: allereerst het feit dat dit album niet uit bijna alleen maar ballads bestaat (die ik overigens wel erg hoog heb zitten, maar dat terzijde). Daarnaast bezitten de ruigere nummers ook weer niet de maniakale gekte die de oude albums wel hebben en voor mij daarom soms net even te ver doorschieten.

Neem nummers als Papa Won't Leave You Henry, I Had a Dream Joe of Jack the Ripper. Alle 3 lekkere doomy nummers die de bekende Cave-ruigheid bezitten zonder door te slaan.
Daarnaast staan er ook pracht-ballads op in de vorm van het geweldige Straight to You (nog steeds een persoonlijke Cave-favoriet) of Loom of the Land dat de sfeer uitademt van een ander 5* album van mij: The Good Son.
Dan hebben we nog de warme mid-tempo nummers in de vorm van When I First Came To Town en Christina The Astonishing (dat orgeltje!!!). Voeg daar dan de nog niet genoemde nummers John Finn's Wife, met zijn prachtige tempo-wisselingen en Brother, My Cup Is Empty aan toe en ik kan spreken van een album waarop geen enkele misser staat.
Ieder nummer is regelrecht raak in mijn hart. Zo diep zelfs, dat ik momenteel erg aan het twijfelen ben om het in mijn top 10 te gaan zetten!

"I Had a Dream, Joe" vind ik het lekkerste nummer van dit album, maar het hele album is de moeite waard. Persoonlijk hou ik ook van het ruigere werk van Cave; het latere werk vind ik een stuk minder. Maar wat ik nu van Grinderman gehoord heb (het nieuwe Cave project) klinkt gelukkig weer een stuk harder. "Jack the Ripper" en "Straight to You" zijn ook pareltjes. Maar het volgende album was nog net wat zwaarder, en daardoor net een stukje beter.

Na al die jaren één van de Cave cd's die ik het meeste blijf draaien, niet voor niets lijkt me want Henry's dream blijft de perfecte combinatie tussen z'n ballads en het meer rock-achtige werk.Jack the ripper en I had a dream joe zijn m'n favorieten maar dat kan morgen zo weer anders zijn.Nick Cave's meest onderschatte plaat.

Same here, dus 't is tijd om eens één van mijn favoriete platen nummer per nummer te bespreken

Papa Won’'t Leave You Henry is al meteen een binnenkomer om ú tegen te zeggen. Begeleid door het aanhoudende, blikkerige geklater van de akoestische gitaar van Mick Harvey, dreigende violen en piano en al dat andere lekkers van The Bad Seeds, declameert Cave zijn tekst met dat typische gepassioneerde gepreek. Altijd onheilspellend en hoorbaar genietend van elke kans die hij krijgt om de strofen te breken door een samenzang met het achtergrondkoor. Hij neemt ons mee op een angstaanjagende wandeling door een surrealistisch landschap, bevolkt door bizarre personages zoals daar zijn: That mad old buzzard, the reverend, who shrieked and flapped about life after your dead, A fag in a whale-bone corset draping his dick across my cheek, Wet-lipped women with greasy fists crawled the ceilings and the walls en tenslotte Lynch-mobs, death squads and babies being born without brains. En of het daar gevaarlijk is! Death comes leaping out of every doorway, wasting you for money, for your clothes and for your nothing, I thought about my friend, Michel, how they rolled him in linoleum and they shot him in the neck, If you stick your arm into that hole, it comes out sheared off to the bone en ga zo maar door. Kortom, hij maakt daar een rollercoaster van horrortaferelen mee en hij moet zich staande houden met weinig troostende gedachten als: The road is long and the road is hard and many fall by the side, but papa won't leave you, Henry, so there ain't no need to cry en The tears that we will weep today will all be washed away by the tears that we will weep again tomorrow.

I Had a Dream, Joe opent met dat lekkere orgeltje en gaat tekstueel verder op het elan van het openingsnummer. In die zin zou het nummer beter I Had a Nighmare, Joe geheten hebben. Cave beschijft de details van een droom met vage en verontrustende beelden die de verteller had over zichzelf en een zeker Joe, die ooit een pooier bleek te zijn, maar nu van de aardbodem lijkt verdwenen: Where did you go, Joe, on that endless, senseless, demented drift? All dressed up in your ridiculous seersucker suit . Afgezien van het achtergrondkoor begeleid door het orgel de eerste en laatste 20 seconden, bevat dit nummer een enorme recht-toe-recht-aan drive. De gitaarsolo vanaf 2’:04” mag er ook wel wezen! Uitgebracht als de tweede single die compleet geflopt en is dus niet terug te vinden op The Best Of. Logisch, want zo'’n nummer kan je natuurlijk niet uit de algehele drive van het album wegtrekken.

Straight to You is wat mij betreft nog altijd de beste ballad van Nick Cave & The Bad Seeds, alhoewel de muziek soms niet altijd doet vermoeden dat het om een ballad gaat. De setting is een apocalyptische wereld die op het punt staat helemaal te vergaan. De ik-persoon in het nummer belooft om te zoeken naar zijn geliefde en aan haar zijde blijven op het moment dat het einde komt. In plaats van een liefde-overwint-alles-scenario, schetst het nummer een situatie zonder hoop, waarin het romantische samenzijn met een geliefde de enige bron van troost is. Een machtig stukje tekst: Gone are the days of rainbows. Gone are the nights of swinging from the stars. For the sea will swallow up the mountains. And the sky will throw thunder-bolts and sparks. Straight at you. But I'll come running. Straight to you. En die muziek!! Wat de Bad Seeds hier allemaal muziekaal uit hun mouwen schudden, da'’s toch wel lichtjes fenomenaal, niet?

Brother, My Cup is Empty staat compleet haaks op het vorige nummer. Hier wordt een pathetische dronkaard vol zelfmedelijden (verlaten en verraden door zijn vrouw) geportretteerd, die gedegoutteerd is van het leven en schaamteloos geld schooit bij de klanten van de bar om toch maar nog een whiskey meer te kunnen drinken. Eerst nog vriendelijk: Brother, buy me one more drink, one more drink and then goodbye, maar steeds opdringeriger: Throw a dollar on the bar, now kiss my ass and leave. Ingetogenheid en woestheid wisselen elkaar perfect af. Prachtige lyrics die alleen Cave kan bedenken: Seems I'm sweeping up the ashes of all my former fires en prachtige rijm: The stirrup, the harness and the whipping mane, the pickled eye and the shrinking brain. Een meezinger!

Christina the Astonishing heeft muzikaal iets weg van een psalm (religieuze liedvorm), maar tekstueel is het een grappig verhaaltje. Het gaat over een Belgische(!) kloosterzuster die lang geleden leefde. Op 22-jarige leeftijd krijgt ze een beroerte en wordt ze ten onrechte dood verklaard. Haar lichaam wordt naar een klein kerkje in Luik (Waalse stad aan de Maas) gebracht, maar tijdens de dienst wordt ze wakker. De aanwezigen die net het Lam Gods aan het prevelen zijn, zien het als een mirakel en zien haar effectief zweven boven de kist tot helemaal op een balk in de nok van de kerk. Van hieruit verklaart ze dat ze de stank van de menselijke zonde niet meer kan verdragen en in haar verdere leven doet ze er dan ook alles aan om eraan te ontsnappen. In de meest vreemde posities bidden opdat die stank weg zou gaan: She prayed balanced on a hurdle or curled up into a ball, ervan wegvluchten: She fled to remote places, climbed towers and trees and walls, of nog iets drastischer: To escape the stench of human corruption, into an oven she did crawl en She would run wildly through the streets, jump in the Meusse and swim away. Uiteindelijk geeft Cave nog mee dat ze op 74-jarige leeftijd stierf in het klooster van St. Anna. Muzikaal is het heel sober. Nick wordt begeleid door het sombere gezoem van een orgel en af en toe krekelgeluiden(!), maar vocaal oh zo sterk van Cave. Typisch zo een nummer waar alleen hij mee weg komt ook.

When I First Came to Town lijkt op het eerste gehoor een ontwapenende ballad. En dat is het ook wel een beetje, maar nog meer dan dat is het een intrieste ballad. De lyrics zijn wel érg donker met op kop dit akelig zinnetje: God damn the day that I was born and the night that forced me from the womb. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik deze tekstflard voor het eerst hoorde!! Het nummer verhaalt het droevige verhaal van een man die eerst warm ontvangen wordt in een gemeenschap. Maar op een bepaald moment ontstaan er verdachtmakingen door de dorpelingen. We komen niet echt te weten of die berusten op waarheid of niet, behalve op het einde misschien een kleine hint: And goddamn this town, for I am leaving now! But one day I will return and the people of this town will surely see just how quickly the tables turn. Misschien is hij toch wel in staat om de ultieme wraak te nemen? In ieder geval wordt hij in het dorpje nu als een outcast beschouwd en wordt hij helemaal buiten gesloten: When I first came to town, their favours were for free. Now even the doors of the whores of this town are closed to me en zelfs bedreigd en aangevallen: Every goddamn turn I take, I fear the noose and I fear the stake. For there is no bone they did not break in all the towns I’'ve been before. Dat laatste duidt er op dat dit niet de eerste keer is dat de mensen zich tegen hem keren. Hij wordt gedwongen tot een nomadisch bestaan van dorp naar dorp: There is always one more town a little further down the track. Cave zingt het weer prachtig, hij spuwt de woorden uit, waardoor je als het ware de pijn van die man ervaart. De muzikale begeleiding is melancholisch (die percussie! die violen!!) en je krijgt het beeld voor je van dorre woestijnstadjes uit de vorige eeuw. En op het einde komt er een wanhopig stukje mondharmonica dat door merg en been snijdt.

John Finn'’s Wife is mijn favoriete Cave nummer allertijden! Een donderend en dreigend relaas, zowel qua muziek als qua tekst. De setting is een trouwerij in het Australië van de late 19de eeuw. De bruidegom John Finn zal uiteindelijk gedood worden door de in het nauw gedreven ik-verteller van het verhaal. Het begint al met een prachtige metafoor die het lijndansen (wat in die tijd wel de dans was op bruiloften in Australë) heel mooi beschrijft: Dancers writhed and squirmed and then came apart and then writhed again like squirming flies on a pin. Maar dat is niet de enige mooie omschrijving in het verhaal. Zo kondigt hij het betreden van de bruid op de dansvloer als volgt aan: And in she came with legs like scissors and butcher's knives, a tattooed breast and flaming eyes and a crimson carnation in her teeth, carving her way through the dance floor. Het fijne is ook dat John Flynn in het echt een held was in Australië, hij prijkt zelfs op het Australische biljet van twintig dollar. Hij richtte ziekenhuizen op in afgelegen gebieden in de Australische outback en richtte The Royal Flying Doctor Service op, een organisatie die nog steeds bestaat. Cave vertrekt dus van een held, verbastert zijn naam een beetje en maakt er een antiheld, een schietgrage ellendeling Mad John Finn van: Enter John Finn in his shrunken suit with his quick black eyes and black cheroot, with his filled-down teeth and a hobnail boot and his fists full of pistols in his pockets. Dit blijft waarschijnlijk voor eeuwig en altijd mijn favoriete Cave nummer!!

Loom of the Land is weer een ballad, met een van in het begin al een dreigende ondertoon. Twee arme tieners schrijden door een koud winterlandschap. Het lijkt een lange tocht. Zijn ze op de vlucht? Op zoek naar een beter leven ergens? Het verhaal ontvouwt zich als een puur liefdeslied, een verrassend zoete verklaring van toewijding van de ik-persoon voor Sally. Maar toch heeft het allemaal iets onheilspellends. Ik verwacht steeds een moordende draai in het verhaal, maar die komt er niet. Maar met Cave weet je nooit wat je tussen de regels moet lezen of niet: Try to keep your little head upon my shoulder, now go to sleep!. Wordt ze nog wakker of vermoordt hij haar in haar slaap omdat hij denkt dat hij haar op die manier spaart van nog meer miserie en armoede? Bij dit liedje wil ik graag het eerste denken. Ze wordt gewoon wakker en uiteindelijk komen ze aan op een plaats waar ze samen nog een mooi, maar eenvoudig leven kunnen opbouwen. Musikaal is dit weer zo’n aangenaam nummer om naar te luisteren. En de meeslepende vertelkunsten van Cave komen hier natuurlijk meesterlijk uit de verf.

Jack the Ripper is de perfecte afsluiter van deze plaat. Hier horen we de briesende –-schuim op de lippen-– Cave die het verhaal vertelt van een man die volledig is overgeleverd aan de genade van zijn dominante, gevaarlijke vrouw. Die brute gitaaraanhalen, de spookachtige achtergrondvocalen en de wanhopige schreeuwen van Cave laten dat de luisteraar achter met het ongemakkelijke gevoel dat ons al op de hele plaat achtervolgt.

Dit album blijft, samen met ‘Let Love In, nog altijd mijn favoriete plaat van Nick en zijn slechte zaadjes, maar de man blijft dan ook constant goede platen maken. Er zijn niet veel bands/artiesten die bij mij een gemiddelde van 85% halen als je al hun songs optelt. Een andere favoriete band van me komt met een totaalscore van 67% nog niets eens in de buurt. Maar die hebben ook veel rommel uitgebracht. Cave dus nooit.

Ik vind het een heel compleet album, perfecte samenstelling tussen hard en zacht, dreigend en rustig, straight forward rock, folk en zijn vermogen om fantastische ballads te maken.

In dat opzicht kan ik me voorstellen dat dit als wisselvallig getypeerd kan worden, want het is in muzikaal opzicht een heel wisselend album. Maar wat mij betreft van hoog niveau.

Henry's Dream valt bij mij een stuk beter dan The Good Son. Ten eerste voelt deze plaat veel meer als een geheel, misschien logisch want ik begrijp van eerdere berichten hier dat dit een soort conceptalbum is rond fictieve karakters. Nick Cave neemt je mee naar een (niet bestaand?) land, en vertelt een verhaal over de mensen aldaar. Het heeft iets cinematisch, en dat wordt goed ondersteund door het billboard op de hoes. Maar er staan ook simpelweg hele goede nummers op, gemiddeld genomen is de kwaliteit hier misschien wel het hoogste tot zover. Ik kan eigenlijk geen slecht nummer noemen! Ik mis wel een klein beetje dat echte rauwe, wilde element van die eerste twee albums, die zijn me toch beter bijgebleven dan ik in eerste instantie dacht! Maar hier maakt het rauwe randje zo nu en dan toch nog een verschijning, tussen de vele andere muzikale kwaliteiten van Cave en zijn band. Mijn eerste 4* voor een Cave-album en mijn favoriet tot zover.

Tussenstand:
1. Henry's Dream
2. The Firstborn is Dead
3. Your Funeral... My Trial
4. From Her to Eternity
5. The Good Son