Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)

Mijn favoriete album van Nick Cave & the bad seeds, omdat alles wat deze band zo fascinerend maakt hier in ruime mate aanwezig is. Nick zingt hier een aantal van zijn beste ballads, terwijl hij in de ruigere nummers met zijn vuurvolle voordracht helemaal overtuigt. 5*

Het is ook mijn favoriete album van Nick Cave 5*

Ook mijn favoriete Nick Cave album

gek genoeg vindt Nick Cave zelf dit zijn minste plaat, omdat hij naar het schijnt te veel toegevingen had moeten doen aan de platenmaatschappij.
Desalniettemin toch een hele sterke Nick Cave, The Loom of The Land en Christina, the astonishing zijn prachtstukken.
Zijn beste vind ik het zeker niet, maar toch genoeg voor
**** 4 op 5 ****

prachtige plaat maar ik vind 'murder ballads' nog beter maar ja , wie ben ik , verder heeft cave nog geen enkele slechte plaat gemaakt

Inderdaad schijnt hij dit één van zijn minste te vinden en wordt hij er liever niet meer aan herinnert.
Vreemd, want de 9 songs hier vertegenwoordigt zijn toch echt wel sterk en verder maken de diversiteit en de mooie klankkleur dit ook wel één van mijn favorieten.
Hoogtepunten : wel eigenlijk alles, maar als ik er 1 nummer moet uitpikken, dan "When I first came to town".
4,5 waard voor mij

Samen met Let love In zijn beste plaat tot nu toe. Ik vind de cd's die hij daarna heeft uitgebracht een stuk minder, veel te veel ballads.

kan ik wel inkomen (of iig begrijpen)
toch zijn de latere albums zeker pareltjes, waar je nèt met iets andere oren moet luisteren en uiteindelijjk iets meer mijn voorkeur krijgen

je hebt gelijk, er staan goede nummers op die latere cd's, maar live komen deze nummers niet echt uit de verf, vind ik. Ik heb Nick Cave al een aantal keer live gezien, maar dan zie ik hem liever "rocken", dan achter zijn piano.

Ik heb de man nu een keer of acht live mogen meemaken, maar nog nooit John Finn´s Wife gespeeld. Eeuwig zonde, ik vind het een prachtnummer. Van het kaliber Mercy Seat.

Mijn favoriete plaat van de caveman! Niet zijn hardste of extreemste, maar wel zijn meest evenwichtigste. En inderdaad niet zoveel ballads...

En vervolgens krijg je van orbit de terechte vraag "waarom?".

Geef Lotje IJzermans van de VPRO radio (jaren '80) maar weer de schuld. Ik heb het al een paar keer eerder gedaan op de site.

Ik had een zwak voor haar en ik volgde haar muziekkeuzes nauwlettend, en laat deze dame nu net een groot fan van dit album zijn....... ik werd het zeer snel na haar.

Voor mij is dit het perfecte Cave-album om 2 redenen: allereerst het feit dat dit album niet uit bijna alleen maar ballads bestaat (die ik overigens wel erg hoog heb zitten, maar dat terzijde). Daarnaast bezitten de ruigere nummers ook weer niet de maniakale gekte die de oude albums wel hebben en voor mij daarom soms net even te ver doorschieten.

Neem nummers als Papa Won't Leave You Henry, I Had a Dream Joe of Jack the Ripper. Alle 3 lekkere doomy nummers die de bekende Cave-ruigheid bezitten zonder door te slaan.
Daarnaast staan er ook pracht-ballads op in de vorm van het geweldige Straight to You (nog steeds een persoonlijke Cave-favoriet) of Loom of the Land dat de sfeer uitademt van een ander 5* album van mij: The Good Son.
Dan hebben we nog de warme mid-tempo nummers in de vorm van When I First Came To Town en Christina The Astonishing (dat orgeltje!!!). Voeg daar dan de nog niet genoemde nummers John Finn's Wife, met zijn prachtige tempo-wisselingen en Brother, My Cup Is Empty aan toe en ik kan spreken van een album waarop geen enkele misser staat.
Ieder nummer is regelrecht raak in mijn hart. Zo diep zelfs, dat ik momenteel erg aan het twijfelen ben om het in mijn top 10 te gaan zetten!

Inderdaad een top10 waardig album Vervang SP anders met deze..

* Kan de dikke middelvinger-smiley zo snel niet vinden*

Erg lekker, luchtig, beetje luguber dromerig en (naar mijn idee) toeghankelijk album dat lekker wegluistert.

Het geheel begint al met de heerlijke stem van Cave in het meesterlijke openingsnummer Papa Won't Leave You, Henry. Ik ben absoluut geen dansliefhebber, maar je gaat er toch wel spontaan van bewegen, zo heerlijk is dat nummer. Gevolgd door het net zo meesterlijke I Had a Dream, Joe. Bij Straight To You liggen bij mij een paar herinneringen die altijd naar boven komen als ik het nummer hoor. Persoonlijke favoriet van mij.

Met name bij de nummers Christina The Astonishing en John Finn's Wife heerst er een uiterst luguberig sfeertje. Heerlijke prachtige nummers, maar Loom of the Land overtreft!

Henry's Dream is een erg oorbevredigend album waar Cave z'n talenten wederom ijzersterk naar voren komen. Toch zal dit denk ik (in tegenstelling tot heel veel Cave-liefhebbers) denk ik niet snel mijn favoriete Cave-album worden.

Hoe ik erbij kwam om dit te zeggen is me een raadsel. Na dit album nog een tiental keer goed beluisterd te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat dit echt 5-sterrenmateriaal is!!

U- made a wise decision -96

Die VPRO op woensdagmiddag heeft ook voor mij heel veel gedaan
Ja, ja, those were the days...

Ik heb dit album gekocht, later ooit uitgeleend, nooit meer teruggekregen en de onrechtmatige eigenaar? Geen idee meer wie dat is
Vandaar dat ik nog even geen punten geef, maar het zou wel eens dicht tegen de 5 kunnen liggen...! :*)

Wat me het best bijstaat is het openingsnummer... Wow!!! Ik kende de muziek van Nick Cave al, vond hem "wel goed", maar door dat nummer was ik in één klap verkocht!

Helaas... ik moest de cd zo nodig uitlenen. Ik heb wel meer uitgeleend vroeger, maar dit album staat hoog op mijn lijstje "gauw maar weer aanschaffen".

*giften zijn welkom *

Hij is voor maar 7.99 op Bol.com. (excl. 1,95 verzendkosten)

"I Had a Dream, Joe" vind ik het lekkerste nummer van dit album, maar het hele album is de moeite waard. Persoonlijk hou ik ook van het ruigere werk van Cave; het latere werk vind ik een stuk minder. Maar wat ik nu van Grinderman gehoord heb (het nieuwe Cave project) klinkt gelukkig weer een stuk harder. "Jack the Ripper" en "Straight to You" zijn ook pareltjes. Maar het volgende album was nog net wat zwaarder, en daardoor net een stukje beter.

Echt ruig is dit toch niet. Voor ruig kies ik eerder voor Let Love In. Dit zijn redelijk gladde songs, erg goede gladde songs, maar in ieder geval niet ruig.

Dit is toch wel een stuk ruiger dan de laatste 4 albums; Let Love In vind ik in het verlengde van dit album liggen, alleen dan nog een stuk beter.

Dit is misschien wel mijn favoriete Nick album geworden en ik vind het zeker erg ruig eigenlijk. 4,5

Ben het deels eens met Aero, Henry's Dream is Cave op zijn best en is een perfecte combinatie van Cave de maniak en Cave de chansonneur. Je zou het echter ook een veilig [want toegankelijk] album kunnen noemen. Birthday Party, From here to eternity en Firstborn schieten inderdaad soms door, maar dat maakt deze albums en Nick Cave ook onderscheidend van de rest.
Met dit album bereikte hij eindelijk een groot publiek.
Het is hem gegund. 5*

mij had Nick Cave al lang berijkt. En gelukkig worden het stets meer.

Bestaat het genre "Rockchansonneur" ? Als nee....Nick Cave is het

Berichten over taal verwijderd, terug naar Nick en Henry.

Hele warme mooie plaat van deze uiterst eigenwijze en eigenzinnige artiest.
****

Ik heb dit album de laatste tijd zo vaak beluisterd en herbeluisterd en ik ga het gewoon de maximumscore meegeven, ik vind Cave hier echt op zijn best. Schitterende evenwichtige plaat is dit, voor mij absoluut zijn beste.

Overweeg om het in mijn top tien te zetten, maar zit met grote vraag wat ik er dan moet uitgooien, het eeuwige dilemma...

* * * * *

Hij heeft toch een mooi plaatsje in je top 10?

En daar hoort ie ook natuurlijk

Overigens kan ik met die hele top 10 van EVANSHEWSON goed leven: 4 x 5*, 1 x 4,5*, 2 x 4* en 1 x 3,5*.
Maar daar gaat het niet om: Nick Cave staat er eindelijk in en dat is meer dan terecht