menu

Nick Cave & The Bad Seeds - Henry's Dream (1992)

mijn stem
4,06 (422)
422 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Mute

  1. Papa Won't Leave You, Henry (5:55)
  2. I Had a Dream, Joe (3:43)
  3. Straight to You (4:35)
  4. Brother, My Cup Is Empty (3:02)
  5. Christina the Astonishing (4:51)
  6. When I First Came to Town (5:22)
  7. John Finn's Wife (5:13)
  8. Loom of the Land (5:08)
  9. Jack the Ripper (3:45)
  10. Blue Bird *
  11. Jack the Ripper [Acoustic Version] *
  12. I Had a Dream, Joe [Live] *
  13. The Good Son [Live] *
  14. The Mercy Seat [Live] *
  15. The Carny [Live] *
  16. The Ship Song [Live] *
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 41:34
zoeken in:
yorgos.dalman
Vroeger moest ik weinig tot niets hebben van deze plaat. Nu, jaren later, toch op impuls opnieuw gekocht en raak bijkans in extase bij de laatste drie nummers: John Finn's wife... Loom of the land... Jack the Ripper...

Kan Cave dan werkelijk niets verkeerd doen?

avatar van orbit
4,5
Vreemd, vond dit gelijk één van zijn beste en nu nog steeds.. vooral na Let Love In vind ik het oeuvre van Cave flink ingekakt eigenlijk, kan heel weinig met die platen die volstaan met alleen maar ballads.

Milestones
orbit schreef:
Vreemd, vond dit gelijk één van zijn beste en nu nog steeds.. vooral na Let Love In vind ik het oeuvre van Cave flink ingekakt eigenlijk, kan heel weinig met die platen die volstaan met alleen maar ballads.
Precies zoals ik er over denk, ik mis de laatste jaren soms de rauwe kant van Cave. Maar die ballad periode lijkt hij nu toch wel achter zich te hebben gelaten. Lazarus en de Grinderman projecten spreken toch boekdelen.
Henry is wel mijn favoriete album, in ieder geval ook zijn meest evenwichtige album met eigenlijk louter hoogtepunten.

avatar van AOVV
4,5
Deze had ik vroeger op 5 sterren staan, en zelfs in m'n top tien. Maar de liefde tussen mij en deze plaat is een beetje minder geworden na verloop van tijd. Nick Cave zal nooit m'n favoriet artiest worden, maar een album als dit is toch erg goed! Het blijft wel m'n favoriet van Nick Cave en zijn Bad Seeds, maar ik moet nog eens nadenken over een nieuwe score..

avatar van AOVV
4,5
Ik heb er over nagedacht, en 'Henry's Dream' verdient toch minstens 4,5 sterren. Ik begin 'm de laatste tijd weer wat beter te vinden, met werkelijk uitmuntende songs. Er staat eigenlijk geen enkel minder nummer op. Het is ook een gevarieerde plaat, met rauwer werk en ballads. Vooral 'Straight To You' blinkt in die tweede categorie uit. Cave's onvaste stem klinkt enorm overtuigend op die song.

4,5 sterren dus

avatar van FCEstebandido
4,5
4,5 vind ik ook/ Aleen vind ik straight to you (was de single) het minste nummer op de plaat. Het verhaal van John Finn's wife is bloedstollend en muzikaal wordt het heel dreigend opgebouwd en groeit het naar een geweldige climax. When I first came to town is ook een tekst die mij niet loslaat net als Brother my cup is empty. Teksten met een weerhaak op grommende en dan weer bloedmooie muziek. Een van zijn beste albums als je 't mij vraagt.

Lukk0
Twee jaar na het omslagpunt in het oeuvre van Nick Cave volgde Henry’s Dream. The Good Son stond na zijn verhuizing naar Brazilië en bekering tot het christendom precies tussen zijn eerdere maniakale uitspattingen, waar vooral Junkyard van The Birthday Party een mooie exponent van is, en de rustige, donkere albums die zouden volgen. Ook werd de thematiek van de albums significant anders. De helse nummers werden vervangen door nummers met een meer evangelische inslag, welke op zijn latere albums steeds meer tot uiting leek te komen. Net volgend op The Good Son, valt ook Henry’s Dream nog binnen deze overgang, met ook hier die mooie balans tussen ruig en rustig, hels en hemels, meer experimenteel en gestructureerd.

Papa Won’t Leave You, Henry, I Had a Dream Joe en Jack the Ripper bezitten alle drie die typische ruigheid die de albums uit de jaren tachtig van Nick Cave zo typeren, maar blijven wat mij betreft wel aan de goede kant van de lijn. Er zit een mooie drive in, de zang schiet af en toe iets uit, maar het wordt niet geforceerd en slaat niet door. Papa Won’t Leave You, Henry lijkt dan ook nog een zeker autobiografisch element te bevatten, met een tekst over een man die aan zijn verleden probeert te ontsnappen in Zuid-Amerika. Deze songs worden dan weer afgewisseld met ballades als Straight to You en Loom of the Land, waarbij die laatste zich zelfs binnen het rijke oeuvre van Nick Cave tot zijn beste nummers mag rekenen. Hij doet het meest van alle nummers hier denken aan The Good Son, met een schitterende tekst over twee geliefden die liever samen sterven dan gescheiden leven. Een vrij klassiek thema, maar op deze manier gebracht mag dat van mij nog wel een aantal keer gereproduceerd worden.

De overige nummers vallen dan meer tussen de twee eerder genoemde categorieën in en combineren geslaagde elementen van beide. John Finn’s Wife schaart zich ook onder mijn Nick Cave favorieten en Christina the Astonishing doet daar met dat waanzinnige orgeltje natuurlijk weinig voor onder. Eigenlijk staat er maar één nummer op dat beter achterwege had kunnen blijven: Brother, My Cup Is Empty. Ondanks dat het qua stemgeluid gewoon een prettig nummer is en er ook in de begeleiding niet echt iets aan te wijzen is dat niet goed gedaan wordt, mist het net een beetje overtuigingskracht. Over die begeleiding sprekende, lijkt het er wel zeer sterk op dat dit de beste Bad Seeds zijn die Nick Cave bij zich gehad heeft. Perfect op elkaar ingespeeld en nauwelijks een noot teveel, onder de begeleidingsbands is dit toch wel het summum. Band en zanger voelen precies aan wat de ander wil gaan doen, sublimerend in een prachtig geheel.

Nick Cave mag in een zekere traditie staan van zangers als Johnny Cash, Jim Morrison, Tom Waits en Bob Dylan, en schrijvers als William Faulkner en William Blake, betreffende de thematiek van zijn nummers in elk geval, maar wat The New York Times eens over Haruki Murakami geschreven heeft, gaat ook in dit geval op. In het geval van zulke diverse associaties kun rustig geconcludeerd worden dat Nick Cave een op zichzelf staand fenomeen is, niet een navolger van anderen. En die Nick Cave heeft met Henry’s Dream gewoon zijn beste album afgeleverd.

Aquila
Geen breaking news, maar toch een "dilemma": Ik zie net dat het op zowel hoes van mijn CD als bij de songtekst John Finns' Wife is en niet John Finn's Wife. Discogs melden ook dat eerste, maar Cave's (of is het Caves' ?) eigen website en andere bronnen hebben het over John Finn's Wife. Wat is het nu?

avatar van deric raven
4,5
Vraag het John Finn.

Aquila
Of aan John Finns?

Lukk0
Mijn cd (2010 remaster) zegt John Finn's Wife. Lijkt mij ook logischer, Finns lijkt me geen hele gebruikelijke naam.

Aquila
OK - dat leek me ook al.
(op Live Seeds stond dat ook al zag ik later)

Belangrijker is dat ik het album eindelijk meer airplay had gegeven (ik luisterde meestal Live Seeds en sloeg dan deze over) dankzij het Greatest Hits spel. Papa Will Leave You Henry, John Finn's Wife, Brother My Cup is Empty, Jack the Ripper etc zijn toch allemaal wel erg goed en horen tot het beste werk van Cave. Dus maar eens verhoogd van goed naar zeer goed. Maar kan nog bij lange na niet tippen aan Your Funeral.. ..My Trial

avatar van Cabeza Borradora
3,5
Deze week in het vervolg van het 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis topic (zie hier) volgens "De Cultuurkenner-2"

Australische cult rocker, romanschrijver en ex-junkie Nick Cave was al lang een legende. Maar zijn lugubere, in zwarte postpunk gekleede muziek had niet altijd voldaan aan de mythe. Dat veranderde allemaal met zijn geweldige zevende album, Henry's Dream, waar Cave's diepe, droevige stem en scalperende teksten (''I counted all my blessings/And I counted only one'') gedragen worden op verwaaide, tote that barge arrangementen. Als galeislaven meezingers zouden uitvoeren, compleet met weelderige begeleiding, dan zou het zo klinken. Cave heeft zelfs een mooie ballad (''Straight to You'') temidden van zijn gebruikelijke moralistische verhaal-songs geplaatst. Sommige van zijn eerdere fans waren dan misschien ontzet zijn door Cave's bod op toegankelijkheid, maar voor ieder ander liet Henry's Dream eindelijk zien waar de ophef allemaal over ging.
(bron: Entertainment Weekly)

avatar van Etiul
4,5
Vraagje: Kan ik Loom of the Land ook nog kennen in een andere vorm? Het nummer komt me zo bekend voor? Evt gecoverd? Ik kom er maar niet op.

avatar van FCEstebandido
4,5
Etiul schreef:
Vraagje: Kan ik Loom of the Land ook nog kennen in een andere vorm? Het nummer komt me zo bekend voor? Evt gecoverd? Ik kom er maar niet op.


Jazeker het werd gecoverd door the Walkabouts

avatar van Etiul
4,5
FCEstebandido schreef:
(quote)


Jazeker het werd gecoverd door the Walkabouts


Ja dat las ik al, maar ik ken niets van The Walkabouts. Of werd dit eerder ook wel op de radio gedraaid?

5,0
Grappig, bij het overzetten van deze cd op de computer is er met 'Papa won't leave you Henry' iets mis gegaan zodat dat nummer bij mij na ongeveer vijf minuten terugschakelt naar minuut twee en zo dus acht minuten duurt - elke keer ik het hoor denk ik dat ik dat eindelijk eens in orde moet maken, maar telkens ben ik zo blij dat het allemaal wat langer duurt dan het hoort, dat ik het gewoon zo ga laten. Magistraal nummer

avatar van FCEstebandido
4,5
Etiul schreef:
(quote)


Ja dat las ik al, maar ik ken niets van The Walkabouts. Of werd dit eerder ook wel op de radio gedraaid?
Dat werd idd op de radio gedraaid

avatar van frolunda
4,0
Na al die jaren één van de Cave cd's die ik het meeste blijf draaien, niet voor niets lijkt me want Henry's dream blijft de perfecte combinatie tussen z'n ballads en het meer rock-achtige werk.Jack the ripper en I had a dream joe zijn m'n favorieten maar dat kan morgen zo weer anders zijn.Nick Cave's meest onderschatte plaat.

avatar van orbit
4,5
Wat je zegt inderdaad, een balans tussen zijn ballads en het steviger werk met een behoorlijk eenduidige sfeer, een soort lekkere gruizige countryrock. Wat er boeiend is aan die platen zonder deze balans is me dan ook een volstrekt raadsel, ik val er in elk geval na een nummer of wat bij in slaap.

yorgos.dalman
Wat je zegt inderdaad, een balans tussen zijn ballads en het steviger werk met een behoorlijk eenduidige sfeer...

Cave's beste albums hebben volgens mij deze perfecte balans: Let love in, Tender prey, Abattoir blues, maar ook Your funeral, my trial ook op een bepaalde aparte manier.

En om hierop door te borduren: andere favoriete acts van mij als Swans en Tom Waits hebben in hun beste werk ook die uitgekiende mix.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Een toegankele Cave. Af en toe had het van mij wel iets spannender en grimmiger gemogen, maar los daarvan is het wel een uitstekend album. Het past goed in de lijn van zijn werk uit de vroege jaren 90, zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Ik vind vooral 'Loom of the Land' prachtig. Grappig dat David Briggs de producer is. Deze productie klinkt echt in niets als zijn producties met Neil Young. Jammer dat ze niet nog een album hebben gemaakt dat qua geluid dichter bij Tonight's the Night ligt. Dat past wel bij Cave.

avatar van kiriyama
4,5
Cave was zelf zwaar ontevreden over de productie, dus niet zo gek dat ze nooit meer hebben samengewerkt.

avatar van Wickerman
4,0
Inderdaad. Ik geloof dat de echte Briggs productie nooit is verschenen, maar dat de verschenen versie die van Cave en Harvey is gemaakt nadat zij de tapes hadden gestolen. Ik ken niet het gehele verhaal, maar die staat op de DVD bij de heruitgave.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Is er toevallig een bootleg met de 'echte' Briggs productie?

avatar van freddze
5,0
Henry's Dream,... de allereerste cd die ik ooit kocht van Nick Cave & The Bad Seeds. Het eerste nummer dat ik ooit hoorde was op mijn allereerste fuif, mei 1990 in den Twieoo in Gent, The Mercy Seat (staat op de cd Tender Prey). Ik werd meteen aangetrokken door het rauwe karakter van dat nummer en vroeg aan mijne maat of hij dat kende. “Tuurlijk”, zei hij, “Dat is Nick Cave, ik zal de cd waar dat nummer op staat voor je overnemen op cassette. Ik heb ook zijn allernieuwste cd net gekocht, The Good Son. Ik zet die ook op cassette voor jou!”. En het moet gezegd, die eerste jaren liep ik helemaal niet echt warm voor veel van die andere nummers die ik te horen kreeg. Er stond naar mijn zin te veel ingetogen muziek op. En dat had ik niet verwacht. Ik vond Nick Cave dus eigenlijk niet zo goed als hij sobere ballads zong. Intussen ben ik hier natuurlijk 100% van terug gekomen

En dan, in de lente van 1992 zei diezelfde maat dat er een nieuwe cd van Cave zat aan te komen en dat de man in de zomer op Pukkelpop zou optreden. En dat ook The Sisters of Mercy kwamen. Of ik niet mee wou gaan? Mwoah, voor The Sisters wou ik weg gaan, maar voor die Nick Cave? "Allé, vooruit dan maar!" Omdat ik dus wel eens wou weten wat die man daar allemaal ging brengen kocht ik ergens in mei, zijn nieuwste cd, Henry’s Dream. En toen vielen de schellen van mijn oren! Ik weet nog altijd alle details van mijn slaapkamer, welke dekbedovertrek er toen lag, welke film er op mute stond op mijn klein tv’tje, écht alles, toen ik deze cd voor het eerst op mijn kamertje opzette.

Ik kwam terecht in de fantasiewereld van Cave, bevolkt door moordenaars, pooiers, wanhopige geliefden, aan lager wal geraakte dronkaards en andere zonderlingen en werd er helemaal in gezogen. En ik trouwens niet alleen. Toen het eind augustus 1992 eindelijk zover was (Puppelpop) stond de wei tijdens Urban Dance Squad helemaal vol en stonden wij ergens achteraan. Voor Teenage Fanclub waren er iets minder gegadigden, maar er was toch nog geen doorkomen aan. Na Teenage Fanclub stond Nick Cave op het programma en toen gebeurde er iets raars... Iedereen ging van de wei af en we konden zomaar doorlopen tot aan de hekkens helemaal vooraan. Toen Cave op het podium kwam en eraan begon, stonden we daar nog maar met een man of 100. “Wat is me dat hier?”. We hadden de indruk dat niemand ‘m kende. De opener Deanna was al achter de rug en... nog altijd bijlange geen 150 mensen. Maar toen brak Papa Won’t Leave You, Henry los en ineens spurtten duizenden mensen tegelijk van de graspleintjes naar de weide voor het podium. Binnen de kortste keren werd er zodanig wild gedanst dat de mensen die van voor stonden ineens in het midden stonden en deze die achteraan stonden, werden naar voren gezogen en weer terug. Als in een draaikolk, totale chaos! Nick Cave was als een predikant die zijn publiek ophitste, terwijl hij zelf als een bezetene stond te dansen op dat podium. Ik heb nooit meer tijdens een optreden een mensenmassa zó uit de bol zien gaan als toen.

avatar van Cor
4,5
Cor
Wow, wat een album! Ik begin me met terugwerkende kracht heel schuldig te voelen dat ik Cave zo lang links heb laten liggen (op een paar losse liedjes na). Gelukkig heeft het majestueuze 'Push The Sky Away' mij het licht laten zien en nu loop ik door het hele oeuvre heen. Wat een plezier is dat.
Deze plaat heeft een prachtig geluid; wordt niet hysterisch maar wel uitbundig met een akoestische inslag. Onmogelijk om twee favoriete tracks te kiezen. Alle nummers zijn zeer goed en als albumset een schitterend coherent geheel. Maar ik heb zwak voor het zwierige 'Christina The Astonishing' (dat orgeltje!) en het majestueuze 'When I First Came To Town' met die marsachtige percussie. Verder maar niet over nadenken, want dan kies ik weer twee andere songs.

5,0
Geen enkel zwak moment, alleen goede tot uitstekende liedjes. Dit is de enige Cave-plaat waar ik de skip toets nooit gebruik. Heb hem dan ook op vinyl aangeschaft.
Persoonlijk mijn favoriet.

avatar van freddze
5,0
murena68 schreef:
Persoonlijk mijn favoriet.
Same here, dus 't is tijd om eens één van mijn favoriete platen nummer per nummer te bespreken

Papa Won’'t Leave You Henry is al meteen een binnenkomer om ú tegen te zeggen. Begeleid door het aanhoudende, blikkerige geklater van de akoestische gitaar van Mick Harvey, dreigende violen en piano en al dat andere lekkers van The Bad Seeds, declameert Cave zijn tekst met dat typische gepassioneerde gepreek. Altijd onheilspellend en hoorbaar genietend van elke kans die hij krijgt om de strofen te breken door een samenzang met het achtergrondkoor. Hij neemt ons mee op een angstaanjagende wandeling door een surrealistisch landschap, bevolkt door bizarre personages zoals daar zijn: That mad old buzzard, the reverend, who shrieked and flapped about life after your dead, A fag in a whale-bone corset draping his dick across my cheek, Wet-lipped women with greasy fists crawled the ceilings and the walls en tenslotte Lynch-mobs, death squads and babies being born without brains. En of het daar gevaarlijk is! Death comes leaping out of every doorway, wasting you for money, for your clothes and for your nothing, I thought about my friend, Michel, how they rolled him in linoleum and they shot him in the neck, If you stick your arm into that hole, it comes out sheared off to the bone en ga zo maar door. Kortom, hij maakt daar een rollercoaster van horrortaferelen mee en hij moet zich staande houden met weinig troostende gedachten als: The road is long and the road is hard and many fall by the side, but papa won't leave you, Henry, so there ain't no need to cry en The tears that we will weep today will all be washed away by the tears that we will weep again tomorrow.

I Had a Dream, Joe opent met dat lekkere orgeltje en gaat tekstueel verder op het elan van het openingsnummer. In die zin zou het nummer beter I Had a Nighmare, Joe geheten hebben. Cave beschijft de details van een droom met vage en verontrustende beelden die de verteller had over zichzelf en een zeker Joe, die ooit een pooier bleek te zijn, maar nu van de aardbodem lijkt verdwenen: Where did you go, Joe, on that endless, senseless, demented drift? All dressed up in your ridiculous seersucker suit . Afgezien van het achtergrondkoor begeleid door het orgel de eerste en laatste 20 seconden, bevat dit nummer een enorme recht-toe-recht-aan drive. De gitaarsolo vanaf 2’:04” mag er ook wel wezen! Uitgebracht als de tweede single die compleet geflopt en is dus niet terug te vinden op The Best Of. Logisch, want zo'’n nummer kan je natuurlijk niet uit de algehele drive van het album wegtrekken.

Straight to You is wat mij betreft nog altijd de beste ballad van Nick Cave & The Bad Seeds, alhoewel de muziek soms niet altijd doet vermoeden dat het om een ballad gaat. De setting is een apocalyptische wereld die op het punt staat helemaal te vergaan. De ik-persoon in het nummer belooft om te zoeken naar zijn geliefde en aan haar zijde blijven op het moment dat het einde komt. In plaats van een liefde-overwint-alles-scenario, schetst het nummer een situatie zonder hoop, waarin het romantische samenzijn met een geliefde de enige bron van troost is. Een machtig stukje tekst: Gone are the days of rainbows. Gone are the nights of swinging from the stars. For the sea will swallow up the mountains. And the sky will throw thunder-bolts and sparks. Straight at you. But I'll come running. Straight to you. En die muziek!! Wat de Bad Seeds hier allemaal muziekaal uit hun mouwen schudden, da'’s toch wel lichtjes fenomenaal, niet?

Brother, My Cup is Empty staat compleet haaks op het vorige nummer. Hier wordt een pathetische dronkaard vol zelfmedelijden (verlaten en verraden door zijn vrouw) geportretteerd, die gedegoutteerd is van het leven en schaamteloos geld schooit bij de klanten van de bar om toch maar nog een whiskey meer te kunnen drinken. Eerst nog vriendelijk: Brother, buy me one more drink, one more drink and then goodbye, maar steeds opdringeriger: Throw a dollar on the bar, now kiss my ass and leave. Ingetogenheid en woestheid wisselen elkaar perfect af. Prachtige lyrics die alleen Cave kan bedenken: Seems I'm sweeping up the ashes of all my former fires en prachtige rijm: The stirrup, the harness and the whipping mane, the pickled eye and the shrinking brain. Een meezinger!

Christina the Astonishing heeft muzikaal iets weg van een psalm (religieuze liedvorm), maar tekstueel is het een grappig verhaaltje. Het gaat over een Belgische(!) kloosterzuster die lang geleden leefde. Op 22-jarige leeftijd krijgt ze een beroerte en wordt ze ten onrechte dood verklaard. Haar lichaam wordt naar een klein kerkje in Luik (Waalse stad aan de Maas) gebracht, maar tijdens de dienst wordt ze wakker. De aanwezigen die net het Lam Gods aan het prevelen zijn, zien het als een mirakel en zien haar effectief zweven boven de kist tot helemaal op een balk in de nok van de kerk. Van hieruit verklaart ze dat ze de stank van de menselijke zonde niet meer kan verdragen en in haar verdere leven doet ze er dan ook alles aan om eraan te ontsnappen. In de meest vreemde posities bidden opdat die stank weg zou gaan: She prayed balanced on a hurdle or curled up into a ball, ervan wegvluchten: She fled to remote places, climbed towers and trees and walls, of nog iets drastischer: To escape the stench of human corruption, into an oven she did crawl en She would run wildly through the streets, jump in the Meusse and swim away. Uiteindelijk geeft Cave nog mee dat ze op 74-jarige leeftijd stierf in het klooster van St. Anna. Muzikaal is het heel sober. Nick wordt begeleid door het sombere gezoem van een orgel en af en toe krekelgeluiden(!), maar vocaal oh zo sterk van Cave. Typisch zo een nummer waar alleen hij mee weg komt ook.

When I First Came to Town lijkt op het eerste gehoor een ontwapenende ballad. En dat is het ook wel een beetje, maar nog meer dan dat is het een intrieste ballad. De lyrics zijn wel érg donker met op kop dit akelig zinnetje: God damn the day that I was born and the night that forced me from the womb. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik deze tekstflard voor het eerst hoorde!! Het nummer verhaalt het droevige verhaal van een man die eerst warm ontvangen wordt in een gemeenschap. Maar op een bepaald moment ontstaan er verdachtmakingen door de dorpelingen. We komen niet echt te weten of die berusten op waarheid of niet, behalve op het einde misschien een kleine hint: And goddamn this town, for I am leaving now! But one day I will return and the people of this town will surely see just how quickly the tables turn. Misschien is hij toch wel in staat om de ultieme wraak te nemen? In ieder geval wordt hij in het dorpje nu als een outcast beschouwd en wordt hij helemaal buiten gesloten: When I first came to town, their favours were for free. Now even the doors of the whores of this town are closed to me en zelfs bedreigd en aangevallen: Every goddamn turn I take, I fear the noose and I fear the stake. For there is no bone they did not break in all the towns I’'ve been before. Dat laatste duidt er op dat dit niet de eerste keer is dat de mensen zich tegen hem keren. Hij wordt gedwongen tot een nomadisch bestaan van dorp naar dorp: There is always one more town a little further down the track. Cave zingt het weer prachtig, hij spuwt de woorden uit, waardoor je als het ware de pijn van die man ervaart. De muzikale begeleiding is melancholisch (die percussie! die violen!!) en je krijgt het beeld voor je van dorre woestijnstadjes uit de vorige eeuw. En op het einde komt er een wanhopig stukje mondharmonica dat door merg en been snijdt.

John Finn'’s Wife is mijn favoriete Cave nummer allertijden! Een donderend en dreigend relaas, zowel qua muziek als qua tekst. De setting is een trouwerij in het Australië van de late 19de eeuw. De bruidegom John Finn zal uiteindelijk gedood worden door de in het nauw gedreven ik-verteller van het verhaal. Het begint al met een prachtige metafoor die het lijndansen (wat in die tijd wel de dans was op bruiloften in Australë) heel mooi beschrijft: Dancers writhed and squirmed and then came apart and then writhed again like squirming flies on a pin. Maar dat is niet de enige mooie omschrijving in het verhaal. Zo kondigt hij het betreden van de bruid op de dansvloer als volgt aan: And in she came with legs like scissors and butcher's knives, a tattooed breast and flaming eyes and a crimson carnation in her teeth, carving her way through the dance floor. Het fijne is ook dat John Flynn in het echt een held was in Australië, hij prijkt zelfs op het Australische biljet van twintig dollar. Hij richtte ziekenhuizen op in afgelegen gebieden in de Australische outback en richtte The Royal Flying Doctor Service op, een organisatie die nog steeds bestaat. Cave vertrekt dus van een held, verbastert zijn naam een beetje en maakt er een antiheld, een schietgrage ellendeling Mad John Finn van: Enter John Finn in his shrunken suit with his quick black eyes and black cheroot, with his filled-down teeth and a hobnail boot and his fists full of pistols in his pockets. Dit blijft waarschijnlijk voor eeuwig en altijd mijn favoriete Cave nummer!!

Loom of the Land is weer een ballad, met een van in het begin al een dreigende ondertoon. Twee arme tieners schrijden door een koud winterlandschap. Het lijkt een lange tocht. Zijn ze op de vlucht? Op zoek naar een beter leven ergens? Het verhaal ontvouwt zich als een puur liefdeslied, een verrassend zoete verklaring van toewijding van de ik-persoon voor Sally. Maar toch heeft het allemaal iets onheilspellends. Ik verwacht steeds een moordende draai in het verhaal, maar die komt er niet. Maar met Cave weet je nooit wat je tussen de regels moet lezen of niet: Try to keep your little head upon my shoulder, now go to sleep!. Wordt ze nog wakker of vermoordt hij haar in haar slaap omdat hij denkt dat hij haar op die manier spaart van nog meer miserie en armoede? Bij dit liedje wil ik graag het eerste denken. Ze wordt gewoon wakker en uiteindelijk komen ze aan op een plaats waar ze samen nog een mooi, maar eenvoudig leven kunnen opbouwen. Musikaal is dit weer zo’n aangenaam nummer om naar te luisteren. En de meeslepende vertelkunsten van Cave komen hier natuurlijk meesterlijk uit de verf.

Jack the Ripper is de perfecte afsluiter van deze plaat. Hier horen we de briesende –-schuim op de lippen-– Cave die het verhaal vertelt van een man die volledig is overgeleverd aan de genade van zijn dominante, gevaarlijke vrouw. Die brute gitaaraanhalen, de spookachtige achtergrondvocalen en de wanhopige schreeuwen van Cave laten dat de luisteraar achter met het ongemakkelijke gevoel dat ons al op de hele plaat achtervolgt.

Dit album blijft, samen met ‘Let Love In, nog altijd mijn favoriete plaat van Nick en zijn slechte zaadjes, maar de man blijft dan ook constant goede platen maken. Er zijn niet veel bands/artiesten die bij mij een gemiddelde van 85% halen als je al hun songs optelt. Een andere favoriete band van me komt met een totaalscore van 67% nog niets eens in de buurt. Maar die hebben ook veel rommel uitgebracht. Cave dus nooit.

avatar van aERodynamIC
5,0
murena68 schreef:
Heb hem dan ook op vinyl aangeschaft.

Brutale vraag: het origineel of zo'n vreselijke counterfeit (wat je niet altijd door hebt)? Ik wil dit persoonlijke top 10 album ook nog steeds op vinyl maar de prijzen vind ik absurd dus ik wacht rustig af.

Mooi stuk freddze

Gast
geplaatst: vandaag om 07:20 uur

geplaatst: vandaag om 07:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.