Carice van Houten - See You on the Ice (2012)

See You on the Ice is in meerdere opzichten wisselvallig.

Op het album staan fraai gecomponeerde nummers (zoals het broeierige I'm Here en het intieme Particle of Light) maar ook een paar matige (Something Funny, Emily).

Carice heeft een leuke stem en zingt zuiver. Petje af voor wat ze doet op jazzy nummers als I'm Here en End of the World. Maar in de uptempo nummers klinkt het mij te vlak. Daar zou ze meer mogen losgaan (wat haar als actrice geen enkele moeite kost). Gisteren vertelde ze in het radioprogramma Kunststof dat een zanger vooral geloofwaardig moet zijn, dat is belangrijker dan de techniek. Mee eens, maar techniek is soms wel handig om te kunnen overtuigen.

Al met al ben ik toch wel positief verrast. Ongeveer de helft bestaat uit leuke nummers en dat is voor een debuutalbum geen slechte score.

Ik heb 'm vandaag mogen horen.

Niets is echt heel bijzonder of erg goed.
Het begint allemaal erg spannend maar eindigt toch in iets dat we zeker vaker hebben gehoord.
Ik weet ook niet waar die drang vandaan komt, bij acteurs en actrieses, om het in de muziek te gaan proberen(of andersom).
Vaak loopt het gewoon nergens op uit, zoals bij David Hasselhoff, Jared Leto, John Travolta, Justin Timberlake om maar wat te noemen.
In dit geval komt erg dus wel een aardig resultaat uit.

Hier zit echter wat in, maar is denk ik direct al te hoog gegrepen. Zo'n album dat is geschreven met de intentie om hoge ogen te gooien en daarbij de 'spectaculaire' gastbijdrages die niet dagenlijks zijn. Hegarty weet niets speciaals van 'Particle of Light' te maken. Howe Gelb is dan wel een soort van bijdrage die het nummer naar een ander niveau tilt.

Als laatste wil ik melden dat het album winters klinkt, en ook in de herfst, want dat is het, prima te draaien is.

Laten we het nu eens niet hebben over actrices die zo nodig moeten zingen. Laten we het gewoon eens hebben over het album See You on the Ice van Carice van Houten.

Als je opent met een broeierig nummer als Siren of the Sea weet je mijn aandacht wel te vangen. Goldfrapp is niet ver weg en Carice zal ongetwijfeld liefhebber zijn van Portishead en Massive Attack. Een pop-variant van de toch best populaire trip-hop. Het pakt in mijn oren niet verkeerd uit. Ik hou hier wel van: donker, spannend en tegelijkertijd niet al te pretentieus. Dat heeft ze goed begrepen.
Something Funny tapt uit een geheel ander vaatje (en dat is iets dat alle nummers blijken te gaan doen op deze bonte cd). Een lekker popliedje dat gelijk goed in het gehoor ligt. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ergens deed me dit een beetje denken aan Liesa Van der Aa. Ja dames en heren, het is gezegd. Ongetwijfeld 'not done' want hoe durf ik de uiterst acceptabele Van der Aa in 1 zin te noemen met Van Houten. Boeit me niet. Ik zal niet zeggen dat het er op lijkt maar als ik dit nummer hoor schiet me die naam toch echt te binnen en dat is als compliment bedoeld.
Time is een wat lievig, naief nummer. Carice heeft een mooi stemgeluid maar het moet ook gezegd worden dat dit geluid ook niet erg opvallend is. Braafjes wellicht. Beetje kleurloos misschien. Gewoon aangenaam en daar is niet zo veel op tegen wat mij betreft. Het nummer huppelt een beetje voort en vormt een mooie opmaat voor het nummer met Antony Particle of Light genaamd. Dat Carice een liefhebber is van muziek waar ik zelf ook gek op ben heeft uiteraard gezorgd voor een klein plusje waardoor ik ook zeker geinteresseerd was in haar debuut. Al helemaal als één van die favorieten Antony heet (die andere meneer, Rufus Wainwright, gaat later dit jaar na haar het podium in de Heineken Music Hall betreden: Carice is namelijk zijn voorprogramma). Antony als gastartiest op je album is misschien niet zo heel erg bijzonder gezien het feit dat hij op wel heel erg veel albums een gastrol vervult maar voor een debuterende zangeres uit Nederland mag dat toch best bijzonder genoemd worden. Antony doet waar hij goed in is. Het nummer is dan wel niet zo sterk als veel eigen nummers van de man maar toch vind ik dit zeker wel de moeite waard: het klikt aangenaam melancholiek zonder al te zwaar te worden. Voor de mensen die Carice liever zien dan horen: ze speelt mee in de laatste videoclip van Antony (Cut the World).
Dan volgt single Emily en als zoveel artiesten blijkt de eerste single keuze niet representatief voor het album (als dit überhaupt mogelijk is met de veelzijdigheid ervan). Ik vind het de zwakste schakel op See You on the Ice. Te nietszeggend en het dreutelt te veel door zonder echt boeiend te worden.
Recovery Mission is een laidback nummer waar Carice zingen afwisselt met 'praatzingen'. Ik weet nooit goed wat ik daar mee aan moet en dat is nu dus niet anders. Best een fijn nummer maar dat semi-zwoele gedoe hoeft van mij dan weer niet zo.
Broken Shells heeft een Isobel Campbell sfeertje: dromerig met een klein country-achtig en vaudeville tintje plus mannelijke zang voor de afwisseling. Die zang komt op rekening van Howe Gelb. Origineel is het zeker niet. Aangenaam des te meer. Klinkt ook een beetje als The Divine Comedy.
Op I'm Here keert het Goldfrapp sfeertje van het begin weer terug. De vibe op dit nummer is zeer relaxed en lekker aan een wijntje nippen bij het o zo bekende haardvuurtje lijkt haast onvermijdelijk.
You.Me.Bed.Now.. Toe maar! Het nummer zelf klinkt minder spannend dan de titel maar is zeker niet verkeerd. De ritmes buitelen over elkaar heen en geven het net even een spannender randje mee waardoor ik het denk ik wel tot de betere tracks van dit album vind behoren.
End of the World is een stuk akoestischer waardoor er een jazzy sfeertje ontstaat. Natuurlijk zijn er artiesten die dit net wat beter doen (ik noem een Silje Nergaard) maar ze slaat zich er niet eens zo slecht doorheen. Muziek voor mensen die niet al te veel moeilijk gedoe verwachten en dan nog best smaakvol gedaan ook. Daar is dus niks mis mee. Leuk als je in een romantische bui bent.
Doordat het album alle kanten opstuitert heb je niet eens in de gaten hoe snel de tijd verstrijkt want Still I Dream Of It is al weer het laatste nummer. Ietwat te zoet en dat effect om het nummer lekker oud te laten klinken vind ik een beetje een zwaktebod. Had het puur gehouden denk ik dan. Laat Caro Emerald dat maar doen. Toch een beetje dat bekende nachtkaarsje... u kent het wel... gelukkig halen ze het effect er tegen het einde nog even van af maar overgeproduceerd blijft het toch wel aanvoelen.

Carice van Houten levert een aangenaam pop album af waar niemand echt nieuwe, verrassende dingen op zal horen. Ik denk ook niet dat dat de opzet is geweest. Ik geloof oprecht dat dit de muziek is die Carice zelf graag hoort en ons wil laten horen.
Het is goed beluisterbaar maar valt wel in de categorie 'over een jaar luister ik er niet meer naar' vrees ik. De tijd zal het leren uiteraard en in het huidige muzikale landschap is dat niet iets om je voor te schamen want een klassieker maken is niet makkelijk en die titel verdient See You on the Ice zeker niet.
Wat ze ook niet verdient is alle kritiek over haar uitstapje naar de muziekwereld. Ik vind dit een prima album en zal er de komende tijd zeker plezier aan beleven en wie weet krijg ik ongelijk en draai ik het over een jaar gewoon nog steeds.