Carice van Houten - See You on the Ice (2012)

Respect voor Carice van Houten. Om een tijdelijke carrièreswitch te maken van actrice naar zangeres is 'n gedurfd besluit; het leverde vooraf dan ook al de nodige kritiek op bij sommigen. Desondanks is de eerste indruk positief. Het zal vast niet als een verrassing komen dat Van Houten niet ’s werelds beste zangeres is, maar eerlijk is eerlijk: er zijn genoeg “professionele” zangeressen die het er veel slechter van af brengen. Tevens zijn de liedjes zodanig gemaakt dat vocale acrobatiek niet vereist is.

See You on the Ice kampt echter wel met één probleem: het verschil qua niveau tussen de nummers onderling. Zo worden spannende en vooral rijke composities als Siren or the Sea en Particle of Light afgewisseld met niemanddalletjes als Emily, Recovery Mission en 't lichtelijk saaie End of the World. Gelukkig heeft het album op het eerste gehoor vooralsnog genoeg mooie momenten te bieden hoor. Broken Shells heeft bijvoorbeeld wel iets weg van het duet tussen Nick Cave en Kylie Minogue, Where the Wild Roses Grow, alleen dan van een minder kaliber - uiteraard, terwijl een nummer als You. Me. Bed Now. qua stijl inspiratie lijkt te lenen bij tijdsgenoot Lana Del Rey. Genoeg variatie aanwezig dus!

Ondanks de op het eerste gehoor aanwezige - kleine - gebreken staat één ding van mij betreft vast: Van Houten hoeft zich zeker niet te schamen voor dit debuut. Nu maar hopen dat deze nummers na verloop van tijd niet hun glans verliezen en hun duurzaamheid zullen bewijzen, maar da's afwachten.

Even heel snel doorheen gegaan en ik vind het eigenlijk allemaal reuze meevallen. Emily boeit me niet maar de rest nodigt uit om dit album in zijn geheel rustig te beluisteren.
Ik denk dat ze gewoon pech heeft bekend te staan als actrice en dan moeten velen het al niet.
Het klinkt allemaal erg lekker zo op het eerste gehoor.

Ten eerste had ik nooit gedacht dat ik ooit iets van Carice zou gaan luisteren. Ik ben helemaal geen fan van haar, niet van haar films en niet van haar als persoon. Totdat ik het nummer Emily hoorde, wat een leuk liedje!!. Vandaag zag ik het album op de luisterpaal staan en heb het helemaal geluisterd, ik was er gewoon stil van.... Wat is dit goed!! Carice, wat mensen ook van je nieuwe carriere als zangeres zullen zeggen of vinden, trek je hier niks van aan! Dit is een album om TROTS op te zijn!!! Ik denk dat dit een van mijn favouriete albums gaat worden.

nu 3 keer op Luisterpaal beluister: echt goed! Meteen het eerste nummer al: gedurfd!

Klinkt lekker deze cd, meteen al bij de eerste luisterbeurt. Het nodigt uit tot vaker luisteren. De muziek en haar stem doen mij denken aan zangeres Deborah Harry en band Blondie. In ieder geval sommige nummers zoals Emily.

Ik kan me na eerste beluistering in de analyse van Angelo prima vinden. Best fijn album, maar wel erg wisselvallig - zwalkend tussen fraai georkestreerde, lekker dramatische pop en niemendalletjes die met het oog op de top-40 geschreven lijken te zijn...

Sinds vandaag op de Luisterpaal.
Ik moet zeggen dat ik na 1x luisteren bijzonder positief ben.

Ik wist al dat Carice een goede muzieksmaak heeft. Toen ik nog actief was op Twitter kwamen er nog wel eens verrassende links van haar voorbij. Maar ook getuige de 'Nacht van Carice'. Later omgedoopt tot 'Carice Presents'. In Vredeburg prijst ze haar favoriete artiesten aan. Vorig jaar presenteerde ze zelfs een van mijn helden; 'Tom McRae'. Carice komt daarbij ook nog steeds over als een leuke spontane vrouw. Haar bekendheid heeft haar met beide benen op de grond gehouden.

Toen het nieuws kwam dat Carice zelf een plaat had gemaakt, had ik in eerste instantie niet eens het idee van; 'mevrouw de actrice moet zo nodig'. Puur vanwege het feit dat ze in mijn ogen altijd al met muziek bezig is geweest. Ik had dus niet eens een vooringenomen mening. Dat kwam later pas toen de eerste flarden van haar album naar buiten kwamen en daarna het - in mijn ogen - magere optreden bij Giel (zie eventueel mijn post op de vorige pagina). De galm onder het nummer 'Emily' en de niet overtuigende live versie van 'Siren Or The Sea' werkte voor mij niet in haar voordeel. Gisteren zat Carice bij 'De Wereld Draait Door' en wilde ze niet zingen. 'Nog niet' zei ze. Snap ik gezien de druk waarmee ze kampt, ze heeft immers iets te bewijzen. Maar ergens knaagde het ook! Als je trots bent op je album en overtuigd bent van je kwaliteiten wil je er iets van laten horen en zien. Dit vond ik gisteren eerlijk gezegd niet zo'n sterk staaltje. Nu komt het over alsof ze bij Mathijs (DWDD) enkel haar plaatje komt pluggen, de verkoop in laat gaan en haar naambekendheid voorlopig het werk laat doen. Tegelijk snap ik haar wel, maar vind het dubbel.

Tot zover de nevenzaken. Ik hou van albums waarbij het verschillende kanten opgaat. En dat doet het album verrassend goed. Ik was er huiverig voor dat de overgangen te groot zouden zijn, maar dat is niet het geval. En zo heel verschillend is het nou ook allemaal weer niet.

'Siren or the Sea' al wat vaker gehoord. Mooi nummer met een explosief stukje tegen het einde. Wel het idee dat hier een effect op haar stem is gezet. Je hoort haar stem via de hoofdtelefoon ook wat van links naar rechts zweven. Maar goed, past allemaal wel bij het nummer. Een van de mooiere nummers.

'Something Funny' is een lekker up-tempo, doch niet erg vrolijk nummer. Gezien de titel een en al cynisme. Tot nu toe; een aardigheidje!

'Time'. Hoor ik daar een cello opkomen? Violen erbij. Klarinet!? Veel kleine geluidjes. En volgens mij de eerste keer op het album dat je haar ware stem hoort. Zonder effect, galm of iets dergelijks. Mooi nummer!

Particle of Light' lijkt te beginnen met een zingende zaag (zullen de violen van later in het nummer wel zijn). Geweldige opbouw. Mooie begeleiding van subtiele piano, gitaar en later de violen. Heerlijk basloopje komt opzetten. En niet te vergeten de geweldige combinatie van stemmen samen met 'Antony Hegarty'... Heerlijk nummer!

'Emily' is een aardig en catchy nummer waar de jus vrij snel vanaf zal zijn. Wel slim gedaan om er dergelijk aanstekelijk popnummer tussen te zetten. Zal het goed gaan doen in de top 40 gok ik zo. En ja, het breekt het album wel aardig.

Bij 'Recovery Mission' wordt ook meegezongen door een man, maar die krijgt er geen credits voor. Hier een echo op de stem van Carice. Aardig nummer dat wellicht nog moet groeien, maar betwijfel het. Lijkt een niemandalletje dat nergens beet pakt. Kan gebeuren, geeft niets.

Bij 'Broken Shells' krijg ik direct een Kylie Minogue/ Nick Cave associatie. (en ik ben niet de enige las ik hierboven). En laat ik nou fan zijn van 'Nick Cave' en van het 'genre' murderballads. Howe Gelb ken ik niet en moet daar maar eens achteraan. Alleen is het volgens mij helemaal geen moordballade maar juist een liefdeslied. Of toch niet? Het kan volgens mij twee kanten op als je naar de tekst luistert. 'murderballad of een 'crooner' met een donker randje! Mooi gedaan.

'I'm Here' is een lekker voortkabelend nummer met een jazzy sound om heerlijk bij in slaap te vallen. Alhoewel, tegen het einde leeft het nummer op in de vorm van een muzikale onweersbui! Om vervolgens af te sluiten met wat echte na-donders. Ik heb er nog weinig mee, maar ook niets op tegen.

'You. Me. Bed. Now.' komt na het voorgaande nummer rustig en mooi aansluitend op gang, kent een mooie opbouw en zit muzikaal erg fraai in elkaar. Ik had de link zelf niet gelegd met 'Lana Del Rey' zoals Angelo hierboven schrijft, maar inderdaad!

Het wegdommelen kan beginnen met 'End Of The World'. Begeleidt door Marc Ribot (gitarist ondermeer bij Elvis Costello en Tom Waits) en in het midden van het nummer een fraai jazz intermezzo. Wel komt de piano mij op momenten vals over. Ga er vooralsnog vanuit dat dit komt door de kwaliteit van Luisterpaal.

Met 'Still I Dream of It' wordt de jazz sound voortgezet. 3/4 van het nummer wederom met een effect op de stem van Carice. Maar ook hier niet storend omdat het de oude sound oplevert die bij het nummer past! Alsof het is gezongen in zo'n hele oude (opengewerkte) microfoon. Later in het nummer zingt Carice zonder dit effect en dat klinkt dan ineens en clean hedendaags. Mooi gedaan...


Zodra ik wist dat Carice met een album zou komen was ik direct nieuwsgierig. En eigenlijk enkel vanwege haar muzieksmaak. Qua muziek kon het eigenlijk niet anders dan dat het goed zou worden. Of ze naast acteertalent ook zangtalent zou hebben was nog niet bekend bij het grote publiek. Het was even spannend welke kant het op zou opvallen. Maar complimenten. Het is een zeer fraai album geworden...

Dit is echt een enorme verrassing. Carice van Houten is een gerespecteerd actrice, maar als muzikant legt ze de lat nog een stukje hoger. Een even veelzijdige als betoverende plaat.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: Carice van Houten - See You On The Ice - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Gisteren zag en hoorde ik wat stukjes bij DWDD en het klonk erg sterk! Leuk om zo'n verrassing uit de acteerwereld een (waarschijnlijk) prima album lijkt te maken. Laat die films maar zitten, Carice.

Ik denk dat de huidige single misschien nog wel het minste nummer van de plaat is. Staat in schril contrast met de rest van de plaat.

Ik verbaas me er over dat ik nu al een kwartier naar het album zit te luisteren zonder dat de blote borsten van Carice in beeld komen

Nee maar alle gekheid op een stokje. Het album valt me tot nu toe niet tegen. Carice is geen zangeres, maar de nummers luisteren lekker weg en zijn alles behalve een eenheidsworst. 'Jammer' dat ze duidelijk vocaal overstemd wordt door Antony bij Particle of Light. Ik geef het nog een aantal luisterbeurten alvorens ik een stem uitbreng. Betwijfel alleen of ik een album als deze jaren later nog eens uit de kast trek.

Een van de mooiste vrouwen van nl op een discje

Vind het allemaal wel aardig klinken, maar het is mijn muziek niet helemaal. Maar.. het is Carice, dus alle respect

Ik hoop op een mooi cd boekje



Grappig, ze kon je recensie blijkbaar waarderen, ze heeft m getweet

O, daarom is het zo druk

Niet om meteen pseudofilosofisch te worden, maar wanneer ben je dan een zanger of zangeres? Moet je daarvoor naar het conservatorium geweest zijn? Of is iedereen die zingt een zanger? Johnny Rotten wordt ook als zanger gezien, terwijl Carice een stem heeft die mij in ieder geval veel meer aanspreekt. Vind het altijd zo'n cliché. Dat ze ook (niet onverdienstelijk) acteert wil niet zeggen dat ze niet kan zingen. Sterker nog...

Ja hier kunnen we uiteraard lang en breed over gaan discusseren. Maar om Johnny Rotten te gaan vergelijken met Carice is ook weer appels met peren vergelijken. Spinvis heeft bijvoorbeeld niet de stem van een 'echte' zanger maar is wél een 'goede' zanger. Puur het feit dat zijn stem met de muziek een goede uiting van zijn gevoel en expressiviteit weergeeft. Dit mis ik nog bij Carice. Ze schiet qua techniek nog wat tekort en heb toch stiekem het gevoel (en dat kan aan mij liggen) dat haar zang geacteert is. Maar misschien ben ik ook wel te bevooroordeeld.

You. Me. Bed. Now.
Zo ken ik d'r weer

Ik hoor in sommige liedjes nicole atkins en goldfrapp (niet de minste zangeressen)

Ze staat in het voorprogramma van Rufus Wainwright waar ze groot fan van is. Heeft ze mooi voor elkaar.

De hyperbool, ik houd ervan.

Ik heb het album overigens nog niet gehoord. Het ging mij in dit geval dan ook puur om de uitspraak 'dat het geen zangeres is'. Ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Daarom dank voor de verdere uitleg waar ik op dit moment helaas nog niet zo veel mee kan (m.b.t. expressie).

Het gaat hier van 0,5 tot een 5,0. Beide wellicht iets overdreven maar het zegt wel iets dat deze plaat vele meningen op roept. Ik ben in ieder geval positief verrast! Niet dat we nou de beste cd van het jaar te pakken hebben laat staan een echte klassieker maar het is toch best een lekkere cd met meer alternatieve klanken dan ik had verwacht (mijn verwachting was eigenlijk een soort Adele achtige plaat, waarom ik die verwachting had weet ik eigenlijk ook niet).

Lennon, ik moet je teleurstellen er staan maar 2 foto's (incl voorkant) in het hele boekje

dan zetten we Zwartboek nog maar een keer op

See You on the Ice is in meerdere opzichten wisselvallig.

Op het album staan fraai gecomponeerde nummers (zoals het broeierige I'm Here en het intieme Particle of Light) maar ook een paar matige (Something Funny, Emily).

Carice heeft een leuke stem en zingt zuiver. Petje af voor wat ze doet op jazzy nummers als I'm Here en End of the World. Maar in de uptempo nummers klinkt het mij te vlak. Daar zou ze meer mogen losgaan (wat haar als actrice geen enkele moeite kost). Gisteren vertelde ze in het radioprogramma Kunststof dat een zanger vooral geloofwaardig moet zijn, dat is belangrijker dan de techniek. Mee eens, maar techniek is soms wel handig om te kunnen overtuigen.

Al met al ben ik toch wel positief verrast. Ongeveer de helft bestaat uit leuke nummers en dat is voor een debuutalbum geen slechte score.

Wel je album promoten bij DWDD, maar 2 minuten live zingen kon er niet vanaf. Een actrice die plankenkoorts heeft?

Als een actrice voor het eerst zingt, worden de messen geslepen. Alle redenen om plankenkoorts te hebben .

Dan moet ze haar boezem laten zien, werkt voor haar films/serie's ook

Ik vond het ook apart dat ze niet zong bij DWDD, terwijl ze wel aankondigde in het voorprogramma van Rufus Wainwright in de HMH te staan. Een paar stukjes die ze lieten horen klonken wel aardig, maar met zo'n huppelplaatje als Emily kan ik niet veel.

Wat Herman zegt. 'Emily' is dan ook door Go Back to the Zoo geschreven, dan vraag je erom. Ik had het veel erger verwacht, maar ik heb vooralsnog weinig interesse om het hele album te beluisteren. Heb sowieso niets met Carice van Houten.

Jan Mulder zat zich wel schaamteloos op te geilen.

Ik vind het wel een sympatieke dame. Goede muzieksmaak ook.

Wat ik hoorde in de Wereld draait door was wel heel divers. Echt stijlvast dus niet.
Ik ga me er wel eens een keertje op op richten.

Ik vind haar ook wel sympathiek, daar niet. Stijn's opmerking over Go Back to the Oefenruimte verklaart voor mij wel e.e.a.