Carice van Houten - See You on the Ice (2012)

Emily is het slechtste nummer van het album en gelukkig niet representatief voor de rest.

Iedereen kan een album opnemen, maar heeft ze het ook zelf geschreven?. Ik vond het ook een teken van zwakte dat ze een live-minuutje niet aandurfde. Ze heeft volgens mij wel de juiste mensen om haar heen verzameld om het tot een redelijk succes te maken.
Toch vind ik het ergens wel jammer dat hardwerkende talentvolle bandjes zoals Kensington die eigen muziek schrijven en maken moeten vechten voor media aandacht, terwijl een album als dit zoveel geplugd wordt dat het wel moet verkopen.

Carice heeft zes van de elf nummers nagenoeg zelf geschreven, las ik in een interview.

Ik heb 'm vandaag mogen horen.

Niets is echt heel bijzonder of erg goed.
Het begint allemaal erg spannend maar eindigt toch in iets dat we zeker vaker hebben gehoord.
Ik weet ook niet waar die drang vandaan komt, bij acteurs en actrieses, om het in de muziek te gaan proberen(of andersom).
Vaak loopt het gewoon nergens op uit, zoals bij David Hasselhoff, Jared Leto, John Travolta, Justin Timberlake om maar wat te noemen.
In dit geval komt erg dus wel een aardig resultaat uit.

Hier zit echter wat in, maar is denk ik direct al te hoog gegrepen. Zo'n album dat is geschreven met de intentie om hoge ogen te gooien en daarbij de 'spectaculaire' gastbijdrages die niet dagenlijks zijn. Hegarty weet niets speciaals van 'Particle of Light' te maken. Howe Gelb is dan wel een soort van bijdrage die het nummer naar een ander niveau tilt.

Als laatste wil ik melden dat het album winters klinkt, en ook in de herfst, want dat is het, prima te draaien is.

Toch is het raar dat daar continue moeilijk over gedaan wordt.

Als een brandweerman, dokter, bouwvakker de muziek in wil hoor je daar niemand over. Maar zodra het om de combi acteur/muzikant gaat zijn de messen al bij voorbaat geslepen.
Hoezo drang? Iedereen heeft toch meerdere dingen die hij of zij leuk vindt?! Ik tennis graag en ben gek op muziek. Dus?
Waarschijnlijk heeft 'men' er vooral moeite mee als ze in 1 'vakgebied' succesvol zijn. Dan mag dat andere blijkbaar niet slagen of zo. Beroemd zijn doe je maar op 1 vlak want dat is meer dan genoeg. Zoiets misschien?

Dit is niet tegen Ducoz gericht overigens. Meer iets dat me opvalt (en ik frons zelf ook altijd mijn wenkbrauwen bij artiesten die acteren en dan een album opnemen of andersom). Vreemd eigenlijk....

Wellicht omdat men bij een acteur, die men soms slechts van naam of van gezicht kent, associaties heeft opgebouwd. Het publiek leert een bepaald persoon kennen als acteur/actrice. De brandweerman heeft geen reputatie die tegen hem kan werken.

Dat dus. En daardoor eigenlijk zeer onterecht.

^Ik las laatst een mooie opmerking over dit gezeur op Twitter: Iemand schreef: Wat nou schoenmaker blijf bij je leest? Carice heeft de kleinkunst academie gedaan, dus als er iemand bij d'r leest blijft is het Carice wel. En daarmee slaat ie de spijker op zijn kop!

Wat een gezeur zeg, De dame kan toevallig goed acteren en ook nog zingen! Super toch? Het lijkt soms wel of mensen er niet goed tegen kunnen dat sommige mensen meerdere dingen kunnen, en er ook nog succes mee hebben. Heel vreemd.

Je weet dat Justin Timberlake in 'N Sync zat en solo ook wereldwijd hits had? Volgens mij verdient die Leto ook wel behoorlijk aan z'n muziek.

Hugo Claus schreef boeken en maakte ook films. Is dat dan ook raar? Omgekeerd zijn ook veel muzikanten gaan acteren (Dylan, Bowie, Madonna, bijv.). Vaak zijn ze er niet zo goed in, maar mij maakt 't verder niet uit.

Carice goed acteren.. hm...

Ik noem alleen voorbeelden op waarbij het niet uitpakt, in dit geval dus wel.. misschien had ik dat er nog even bij moeten vermelden..

Tom Waits acteerd ook

acteerd

Laten we het nu eens niet hebben over actrices die zo nodig moeten zingen. Laten we het gewoon eens hebben over het album See You on the Ice van Carice van Houten.

Als je opent met een broeierig nummer als Siren of the Sea weet je mijn aandacht wel te vangen. Goldfrapp is niet ver weg en Carice zal ongetwijfeld liefhebber zijn van Portishead en Massive Attack. Een pop-variant van de toch best populaire trip-hop. Het pakt in mijn oren niet verkeerd uit. Ik hou hier wel van: donker, spannend en tegelijkertijd niet al te pretentieus. Dat heeft ze goed begrepen.
Something Funny tapt uit een geheel ander vaatje (en dat is iets dat alle nummers blijken te gaan doen op deze bonte cd). Een lekker popliedje dat gelijk goed in het gehoor ligt. Ik durf het bijna niet te zeggen maar ergens deed me dit een beetje denken aan Liesa Van der Aa. Ja dames en heren, het is gezegd. Ongetwijfeld 'not done' want hoe durf ik de uiterst acceptabele Van der Aa in 1 zin te noemen met Van Houten. Boeit me niet. Ik zal niet zeggen dat het er op lijkt maar als ik dit nummer hoor schiet me die naam toch echt te binnen en dat is als compliment bedoeld.
Time is een wat lievig, naief nummer. Carice heeft een mooi stemgeluid maar het moet ook gezegd worden dat dit geluid ook niet erg opvallend is. Braafjes wellicht. Beetje kleurloos misschien. Gewoon aangenaam en daar is niet zo veel op tegen wat mij betreft. Het nummer huppelt een beetje voort en vormt een mooie opmaat voor het nummer met Antony Particle of Light genaamd. Dat Carice een liefhebber is van muziek waar ik zelf ook gek op ben heeft uiteraard gezorgd voor een klein plusje waardoor ik ook zeker geinteresseerd was in haar debuut. Al helemaal als één van die favorieten Antony heet (die andere meneer, Rufus Wainwright, gaat later dit jaar na haar het podium in de Heineken Music Hall betreden: Carice is namelijk zijn voorprogramma). Antony als gastartiest op je album is misschien niet zo heel erg bijzonder gezien het feit dat hij op wel heel erg veel albums een gastrol vervult maar voor een debuterende zangeres uit Nederland mag dat toch best bijzonder genoemd worden. Antony doet waar hij goed in is. Het nummer is dan wel niet zo sterk als veel eigen nummers van de man maar toch vind ik dit zeker wel de moeite waard: het klikt aangenaam melancholiek zonder al te zwaar te worden. Voor de mensen die Carice liever zien dan horen: ze speelt mee in de laatste videoclip van Antony (Cut the World).
Dan volgt single Emily en als zoveel artiesten blijkt de eerste single keuze niet representatief voor het album (als dit überhaupt mogelijk is met de veelzijdigheid ervan). Ik vind het de zwakste schakel op See You on the Ice. Te nietszeggend en het dreutelt te veel door zonder echt boeiend te worden.
Recovery Mission is een laidback nummer waar Carice zingen afwisselt met 'praatzingen'. Ik weet nooit goed wat ik daar mee aan moet en dat is nu dus niet anders. Best een fijn nummer maar dat semi-zwoele gedoe hoeft van mij dan weer niet zo.
Broken Shells heeft een Isobel Campbell sfeertje: dromerig met een klein country-achtig en vaudeville tintje plus mannelijke zang voor de afwisseling. Die zang komt op rekening van Howe Gelb. Origineel is het zeker niet. Aangenaam des te meer. Klinkt ook een beetje als The Divine Comedy.
Op I'm Here keert het Goldfrapp sfeertje van het begin weer terug. De vibe op dit nummer is zeer relaxed en lekker aan een wijntje nippen bij het o zo bekende haardvuurtje lijkt haast onvermijdelijk.
You.Me.Bed.Now.. Toe maar! Het nummer zelf klinkt minder spannend dan de titel maar is zeker niet verkeerd. De ritmes buitelen over elkaar heen en geven het net even een spannender randje mee waardoor ik het denk ik wel tot de betere tracks van dit album vind behoren.
End of the World is een stuk akoestischer waardoor er een jazzy sfeertje ontstaat. Natuurlijk zijn er artiesten die dit net wat beter doen (ik noem een Silje Nergaard) maar ze slaat zich er niet eens zo slecht doorheen. Muziek voor mensen die niet al te veel moeilijk gedoe verwachten en dan nog best smaakvol gedaan ook. Daar is dus niks mis mee. Leuk als je in een romantische bui bent.
Doordat het album alle kanten opstuitert heb je niet eens in de gaten hoe snel de tijd verstrijkt want Still I Dream Of It is al weer het laatste nummer. Ietwat te zoet en dat effect om het nummer lekker oud te laten klinken vind ik een beetje een zwaktebod. Had het puur gehouden denk ik dan. Laat Caro Emerald dat maar doen. Toch een beetje dat bekende nachtkaarsje... u kent het wel... gelukkig halen ze het effect er tegen het einde nog even van af maar overgeproduceerd blijft het toch wel aanvoelen.

Carice van Houten levert een aangenaam pop album af waar niemand echt nieuwe, verrassende dingen op zal horen. Ik denk ook niet dat dat de opzet is geweest. Ik geloof oprecht dat dit de muziek is die Carice zelf graag hoort en ons wil laten horen.
Het is goed beluisterbaar maar valt wel in de categorie 'over een jaar luister ik er niet meer naar' vrees ik. De tijd zal het leren uiteraard en in het huidige muzikale landschap is dat niet iets om je voor te schamen want een klassieker maken is niet makkelijk en die titel verdient See You on the Ice zeker niet.
Wat ze ook niet verdient is alle kritiek over haar uitstapje naar de muziekwereld. Ik vind dit een prima album en zal er de komende tijd zeker plezier aan beleven en wie weet krijg ik ongelijk en draai ik het over een jaar gewoon nog steeds.

Het album nog niet gehoord, ik wacht wel op de film.

Heb het album mogen horen en ik moet helaas zeggen dat het aan mij niet besteed is.
Het is mij allemaal te zoetsappig.
Ik heb geen snelheid in de liedjes kunnen ontdekken.
Zeker geen album voor mij.
Niets ten nadele van Carice van Houten, maar de film zijn daarentegen veel opzienbarender.
Laat wel wezen, de zang is gewoonweg wel goed, maar de nummers spreken mij totaal niet aan.

Aaah, als die Howe Gelb inzet... 00:38
Alleen die inzet al, dat eerste stukje maar.
Wat is dat toch een volmaakte kraakheldere zachte donkere stem.
Mooie combinatie, Carice en Howe.

Om de een of andere reden krijg ik niet echt hoogte van dit album. De nummers (op Emily na) spreken me niet aan, maar dagen me ook niet uit om ze nog een keer te luisteren.

Zojuist mijn eerste luisterbeurt gehad, erg fijn album -die ik zeker vaker zal beluisteren.

Tijdje geluisterd, aantal malen opgezet. Vooral de opener trok mijn aandacht. Daarna, besef ik, valt steeds meer mijn aandacht weg.

Carice is dan wel van de Kleinkunst Academy, maar zowel in haar films als in haar muziek heeft ze een bijzondere uitstraling maar die uitstraling is, voor mij, vooral iets voor het oog. En het is iets bij haar aan de buitenkant wat mij trekt ( ja, kom maar met je dubbelzinnige opmerkingen.. .. ).

Maar juist als ik me meer wil laten verdiepen in haar acteren / zingen dan lijkt het net alsof ik niet verder kom. Dat is ook zo bij haar interviews ( zowel op tv als in een tijdschrift ). Een gecompliceerde, intrigerende vrouw die zich nog aan het ontwikkelen is, maar zo kameleonistisch, veelzijdig en talentvol dat ze nog niet weet wat en hoe..

Duidelijk de grenzen van haar talenten aan het verkennen..

Waarom dan toch mijn aandacht wegvalt ? Omdat ze, naar mijn gevoel, performt, acteert en de echte Carice laat zich niet zien.. horen.. Het is nog uiterlijk.. En ik wil meer van haar binnenste horen.. Een bepaalde tastbaarheid laat ze nu nog niet toe..

En volgens mij is dat haar moeilijkste grens.. Maar als haar dat lukt..

Damn, wat filosofisch en ik heb nog niet eens een lekker biertje op.. Ga ik wel zo doen !!

Een fijne en afwisselende popplaat waarvan ik verwacht dat die iedere singer/songwriter uit Nederland hem graag had willen maken. Na de initiële lichte ergernis/teleurstelling over het feit dat ik vooral de actrice Carice van Houten in haar stem hoorde (ze is voor mij immers een gevestigde naam in de wereld van film en de conventionele ik moest moest logischerwijs (?) even wennen aan het idee haar naam te associeren met een ander populair kunstgenre) vermaak me gewoon prima met de aangename poppy songs die dit album rijk is. Puur en alleen oordelend over deze plaat en mevrouw van Houten als zangeres en songwriter, is dit album gewoon een meer dan prima product waarvan ik, het moet gezegd, voor het eerst in tijden weer eens echt excíted was dat ik het in m'n handen had. Een heuse 'anticipated release' heet dat geloof ik, nou het voelde zo als vanouds.

een heel, heel aardig debuut; de cd opent geweldig..had carice meer van dit soort nummers op deze disc gezet dan was het een topper..op het eind net iets te gewoontjes en zonder verrassing; wil niet zeggen dat ik er niet graag naar luister..integendeel!

Gewoon lekker blijven acteren ......

Gewoon nog een paar keer luisteren

Mooie cd, ben alleen bang dat ie snel gaat vervelen.
Voorlopig even 3,5.

Niet om aan te horen , dus jij liever dan ik gezien je waardering , veel plezier ermee !!

Op een paar aardige nummers is dit niet goed. Haar accent is vreselijk, haar stem erg gewoontjes en erg klein. Eigenlijk zingt ze amper, ze lispelt wat, zoals ze gewend is haar teksten toe doen, opdreunen, vrij van iedere emotie, saai en monotoon. De emotie is er later ingezet, Toe Carice. nog een keer maar nu met die snik. Ik zie de taferelen al voor me.

Van mij mag iedere acteur zingen en iedere zanger toneelspelen. Maar Carice is geen echte actrice en geen echte zangeres, dus mag ze alles niet echt doen. En dat doet ze goed.
Haar stem is erg klein, wel helder als dat nodig is. Maar het klinkt niet echt. Het klinkt gemaakt, zoals een actrice zou klinken als ze gaat zingen. Maniertjes zijn het. Alsof ze na lang zeuren eindelijk met haar vader in de draaimolen mag. Een kindvrouwtje, gespeend van echt talent dat nu eindelijk haar bijna echt ervaring mag uitleven. Fake. Net als de actrice.

Mensen vergeten een beetje dat ze de kleinkunstacademie heeft gedaan en altijd al heeft gezongen. Het is dus niet een actrice die ineens is gaan zingen.

Precies de nummers met gast bijdrage vind ik het best. Vooral de Portishead-achtige opener Siren or the Sea, erg mooi nummer. De zang klinkt vooral vlak en nergens haalt ze uit. Het blijft maar ingetogen op een saaie manier. Muzikaal zit het wel goed in elkaar en de productie is erg mooi. In zijn geheel genomen een matige plaat.

Het album niet gehoord, maar hoorde toevallig wat (live) op radio 3 een paar weken geleden en vond dat in het geheel niet slecht klinken. Ik wil hem wel eens een helemaal horen.

Hij is o.a. nog steeds te beluisteren op Luisterpaal.

goed plaatje