Miguel - Kaleidoscope Dream (2012)

Damn, Adorn is al meteen een van de betere R&B tracks van het jaar. Ga nu weer rustig verder luisteren naar de rest van het album

Zie nu pas dat er al allerlei EP's waren uitgekomen voor dit album. De kwaliteit van het album is iig niet minder op geworden. Na Frank Ocean's Channel Orange is ook dit weer een R&B-pareeltje dit jaar. Het is overigens niet zo origineel en sterk als Channel Orange, maar met Adorn, Don't Look Back, Do You... en Where's the Fun in Forever staan er wel een aantal ijzersterke tracks op. Naast de ijzersterke tracks staan er nog allerlei heerlijke tracks op, alleen Pussy Is Mine heb ik weinig mee. Past ook niet op het album, maar dat geeft die zelf al aan met de intro...

Kortom: het album bestaat uit grotendeels; hiphop producties, de sexy stem van Miguel en boeiende teksten. Meer heb ik niet nodig bij een R&B album. 4*

Man Adorn is vet.

Het was Adorn dat de interesse in Miguel deed opflakkeren. Nog steeds een van de beste R&B-nummers van het jaar: bloedheet broedend op een botergeile beat, een beetje bruusk, maar dat past het nummer wel! Vijf EP’s later is het eigenlijk nog steeds enkel Adorn dat de belangrijkste reden vormt om het tweede daadwerkelijke album van Miguel een kans te geven. Stond er dan echt niks noemenswaardig op al die EP’s? Een paar verwoede pogingen, met als beste resultaat het even direct sensuele Use Me, maar uiteindelijk niks dat de effectiviteit van Adorn bevatte. Daarvoor bleven de meeste nummers te oppervlakkig. Prima, maar wij zijn nu Adorn gewoon! Misschien lag het gewoon aan het concept van die EP’s. Drie losse R&B-tracks in een file’tje, het zegt bitter weinig. Kaleidoscope Dream, een album vol tracks, moest verlossing brengen, maar verandert eigenlijk juist niks. Misschien was het naïef om anders te denken, aangezien het voor de helft gevuld is met EP-tracks en nog steeds als een willekeurige verzameling klinkt, alleen met 11 tracks in plaats van 3. Naïef was het natuurlijk niet, achter een full album durft weleens vaker een idee te zitten, een concept zelfs. Ja, zelfs in R&B tegenwoordig, recente voorbeelden genoeg. De nummers zijn allemaal uitstekend op elkaar ingespeeld, met steevast dezelfde ingrediënten: gladde zang over drumcomputers, synthesizers en andere elektronica, u kent het ondertussen wel, recente voorbeelden genoeg. Miguel houdt er stevig de gaspedaal op ingedrukt en beukt er stuurloos op los. De nummers zitten soms melodisch mooi in elkaar, maar in z’n totaliteit mist de plaat diepgang. Wat inventiviteit en subtiliteit hadden de composities alleszins geen kwaad gedaan en het hele project misschien wel memorabel kunnen maken. Nu overheerst een ene-oor-in-andere-oor-uit-gevoel. Gelukkig wordt absolute nonsens als Pussy Is Mine nog beperkt tot 1 track. Dat nummer is dan weer memorabel in de verkeerde zin... Misschien overheerst teleurstelling in deze woorden, maar Miguel toont absoluut potentie om een interessante R&B-artiest te worden. Hij is het gewoon nog net niet.

Ik had er op gehoopt, maar na deze langspeler blijft eenzelfde hongerig gevoel over als Miguel me al het hele jaar heeft bezorgd. Concreet betekent dit dat vijf EP’s en nu een album later Miguel nog steeds overeind blijft op Adorn alleen. Adorn, wat een track!

Zo in de zon liggen en het hele album luisteren. The thrill is al een tijdje een favoriet nummer, dus ben benieuwd

Soms heb je als artiest gewoon net dat ene nummer nodig dat je op de kaart zet. Miguel heeft er ruim twee jaar op moeten wachten, maar met Adorn heeft hij dan toch eindelijk zo’n topper in zijn soort te pakken. Overigens een nummer dat hij nota bene zelf schreef en produceerde. De stijl van Adorn sluit naadloos aan bij bijvoorbeeld Usher zijn Climax, of Thinking About You van Frank Ocean, maar terwijl die twee laatsten de stijl van die songs op nagenoeg hun hele album doortrekken, presenteert Miguel niet meer dan een allegaartje dat zo een ‘best of’ cd had kunnen zijn minus het ‘beste’ nummers. Er wordt van alles wat geprobeerd, maar echt mooi uit de verf komen doet het nauwelijks. Leuke ideeën (Pussy Is Mine, Don't Look Back en Do You...) komen eerder afgezaagd en plat over dan origineel en spannend. Miguel heeft veel ontzettend veel potentie als artiest, maar hier komt het zelden naar voren. Het is te hopen dat zijn volgende album wat meer toppers kent en bovenal samenhangend(er) klinkt.

Ik voel dit plaatje wel, maar sommige nummers zijn mij te glad, zoals Use Me, The Thrill en Don't Look Back. Nou ja, eigenlijk is alles glad, maar in sommige tracks stoort mij dat niet. Zo zijn How Many Drinks?, Do You... en Pussy Is Mine gewoon heerlijke nummers. Miguel is net als Frank Ocean (die ik wel een klasse beter vind) een van die jongens die de hedendaagse r&b weer kleur geeft.

Ben ik dan de enige die Do you.. een heerlijk nummer vind?

Nee.

Erg jammer dat de singles zo sterk zijn. De rest is namelijk behoorlijk teleurstellend. Jammer dat de productie zo glad is, ik zie liever de rauwe live versies van de nummers, daar spat de seks veel meer vanaf.