Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)

Inderdaad mooi album, moest hier nog op stemmen. Russians is zowat de Engelse versie van over de muur. Op het irritante af gezongen, maar zo dat het net mooi blijft. Children's Crusade en Moon over Bourbon Street mogen er ook meer dan wezen. 4*

Ik vind Nothing Like the Sun overigens wel een streepje beter, met twee absolute topnummers (Fragile en Englishman in New York) en daaromheen diverse muzikaal zeer rijke nummers. Jammer dat de tweede helft van die plaat wat minder is.

De luchtigheid was bij The Police grotendeels verdwenen.
Ghost In The Machine en Synchronicity waren best zware albums.
Al deden juist deze het goed bij mij.
Duidelijk hoorbaar was in band in crisistijd.
Duistere wolken spanden zich samen.

Every Breath You Take.
De lucht in de studio was om te snijden.
Ademnood vanwege opgekropte frustraties.
Liever elkaar de figuurlijk de strot dicht knijpen.
Hoop om als vriendengroep uit elkaar te gaan.
In de realiteit was het niet helemaal haalbaar.

Eigenlijk ging Sting hier terug naar zijn roots.
Hij begon namelijk als bassist in een jazzbandje.
Met de juiste sessiemuzikanten kon hij de rol als frontman weer oppakken.
Geen strijd tussen drie gelijkwaardige bandleden.
Gewoon personeel in dienst van hemzelf.

Opener If You Love Somebody Set Them Free klinkt als Paul Young.
Inclusief achtergrondkoor ten tijden van The Secret of Association.
Jazzinvloeden nog minimaal aanwezig.
Wel een saxpartij wat duidelijk aan onze eigen Candy Dulfer doet denken.
Volgens mij trouwens nooit opgetreden.
Iets wat Kyteman vandaag wel zal doen.
Prima opener, maar niet representatief voor de rest van het album.

Het vrolijke Love Is The Seventh Wave sluit hier wel op aan.
Sting als gelukkige huisvader.
Eindigend met zinnen uit Every Breath You Take.
Is dit cynisch of gemeend?
Een schop naar de overige The Police leden.
Sting die zijn draai gevonden heeft.
Wachtend op wat de volgende stappen van Copeland en Summers zullen zijn.
Schaakmat voor Sting.
Al kan het natuurlijk ook geïnterpreteerd worden als de luisteraar er nog eens aan te herinneren dat hij tevens de zanger van The Police was.
In het geval dat The Dream Of The Blue Turtles slecht zou verkopen.

De koude oorlog is hoorbaar in Russians.
Laat de nakomelingen leven in een vreedzame wereld.
Jammer dat Rusland hier zo negatief wordt neergezet.
Dreiging kwam wel degelijk ook vanuit de Amerikaanse kant.
Waar een licht dementerende b-acteur verkozen was tot volksvertegenwoordiger.
Ik heb nog de beelden van de satire Spitting Image voor me.
Angst heerste in Oost en West.
Moskou wordt hier wel perfect verwoord in muziek.

Children’s Crusade.
Sting op de Thea Beckman toer.
Kruistocht In Spijkerbroek.
Net als vorig nummer beïnvloed door het vaderschap.
Vanuit persoonlijke ervaringen weet ik dat deze verandering je gehele kijk op zaken veranderd.
Grootste impact in je leven.
Kindsoldaatjes uit de Middeleeuwen.
Zelfs toen al werden kinderen misbruikt door het geloof.
Marco Borsato zou smullen bij dit nummer.

Het begin van Shadows In The Rain vind ik minder.
Begrijp niet helemaal die drumsolo.
Verwacht die eerder halverwege een live optreden.
Maar ik kan me voorstellen dat anderen hier helemaal los op gaan.
Sting hier duidelijk in een bijrol.
Genoeg ruimte voor de overige muzikanten.
Mij doet het minder.

Het geflirt met Afrikaanse invloeden bij We Work The Black Seam pakt goed uit.
Typerend voor de jaren 80.
Artiesten als Talking Heads, Paul Simon en Peter Gabriel maakten er ook verdienstelijk gebruik van.
Voor de zoveelste keer wordt ik geconfronteerd met de veelzijdigheid van dit album.
Die me veelal wel in smaak valt.
Jazz elementen zijn een waardevolle toevoeging.
Met Fusion heb ik niet zoveel.

Consider Me Gone benadrukt de zangkwaliteiten van Sting nogmaals.
Op de een of andere manier lijkt het alsof hij hier rust heeft gevonden.
Gelukkig met deze stap in zijn carrière.
De gejaagdheid van The Police achter zich gelaten.
Valt niet altijd even goed uit.
In deze schildpaddensoep zit soms teveel zout en te weinig peper.
Droom maar lekker verder Sting.
In ieder geval geen nachtmerrie.

Het titelnummer The Dream Of The Blue Turtles is lekkere toegankelijke jazz.
Gelach op het eind verraad het plezier in de jamsessie.
Tussendoortje, maar wel een duidelijk beeld van de sfeer waarin het album tot stand komt.

De hoogtepunten zitten duidelijk aan het begin, en nog sterker aan het eind.
Moon Over Bourbon Street heeft mooie passende baspartijen.
Sting in een nachtclub.
Ergens weg gestopt op de Wallen.
Verlichting die hapert.
Peertjes levenloos in door nicotine aangetaste lampenkappen.
Te oude uitgerangeerde half ontblote danseressen.
Voortbewegend als een emotieloze Demi Moore in de film Striptease.
Sting die het schaamtegevoel moeilijk kan onderdrukken.
Geweldig.

Afsluiter Fortress Around Your Heart is sentiment.
Past tussen het repertoire van zijn beroemde vorige band.
Persoonlijk heb ik ook altijd gedacht dat dit een nummer van The Police was.
Vreemd dat hij niet op hun Best Of album stond.
Hier blijf ik het zien als toegift.
De lichten dreigen weer aan te gaan.
Laatste gejuich vanuit de zaal.
Beloning voor het publiek.
Afsluiten met de goede oude tijden.
Applaus.

THE DREAM OF THE BLUE TURTLES 1985

De eerste twee soloworpen van Sting zijn van een ongekend niveau.
Uit het keurslijf van The Police en van de soms misplaatste composities
van Copeland en Summers bevrijd, baant Sting zijn eigen weg.

If You Love Somebody Set Them Free is het antwoord
op het claustrofobische Every Breath You Take van Synchronicity.
Je geliefde vrij laten en haar de ruimte schenken om zichzelf te zijn
in plaats van een adembeklemmend claimen van haar persoon.

Sting heeft de belerende bril op de wijsneus gezet.
Daar kan je bij dit album en zijn opvolger Nothing Like the Sun (1987)
niet omheen. If You Love Somebody Set Them Free is muzikaal
perfect op maat gesneden voor de Amerikaanse markt.

Een les godsdienst volgt in Love is the Seventh Wave.
Zonovergoten calypso reggae met een tekstuele angel in de laatste lijntjes.
Sting die zich letterlijk bevrijdt van het politieverleden.

Every leg you break ... every cake you bake ...

Hij hielp de hitkansen van deze tweede single zelf om zeep
door in de 7" versie een vers in een afwijkend akkoord in te bouwen.
Die versie heeft bij mijn weten geen enkele, latere CD compilatie gehaald.

Toch wist Sting voor een tweede keer de top 10 te bereiken
met de derde single Russians. Een tijdsdocument (u hoort de klok meetikken)
om u tegen te zeggen. Sting verweeft een muzikaal thema van de Russische
componist Prokofiev in zijn song alsof hij het zelf geschreven heeft.
De tekst is zuiver kippenvel en vaak geciteerd in het onderwijs.

Children's Crusade borduurt verder op hetzelfde oorlogsthema.
Kruistocht in spijkerbroek schreef deric raven en dat was goed gevonden.
De rode draad in dit nummer zijn de verschillende oorlogen
waaraan Engeland deelnam met als constante het hypthekeren
van de toekomst van elke natie ... de nieuwe generatie.

Na die twee bloedernstige ballads besluit Sting dat het tijd
is om zijn uitstekende batterij (jazz)muzikanten voluit in te zetten.
Hij kiest voor Shadows in the Rain, een oud Police nummer dat
ontdaan van zijn reggaemuts een jazz kostuum krijgt aangemeten.
Een geslaagde zet waarvan de speelvreugde afspat.

Wait ... wait ... what key's this in ...

Als er een minpuntje aan dit album kleeft dan is het misschien
dat het op momenten qua onderwerpen erg zwaar dreigt te worden.
We Work the Black Seem Together wil een lans breken voor de mijnwerkers
in Engeland die medio de jaren 80 door Tatcher de nek werden omgewrongen.

Gelukkig kiest Sting voor een Afrikaanse saus in zijn lied
die inderdaad wel uit de keuken van Peter Gabriel gejat lijkt.
Toch zijn het dit nummer en Russians die van deze plaat
een interessant tijdsdocument maken. Want de muziek klinkt
alles behalve gedateerd ongeacht de bezongen topics.

Consider Me Gone is een schimmige song zoals hij er later
in zijn solocarrière meer zal gaan schrijven (The Soul Cages (1991)).
Zelfreflectie staat centraal en je bent als luisteraar lichtjes geneigd
om dit lied als scharniersong te zien tussen de vergane glorie
van The Police en de start van Stings solo avontuur.
Muzikaal het minst beklijvende lied vind ik.

Een b-kantje zou dit nummer kunnen genoemd worden.
De titelsong pretendeert niet veel meer te zijn dan een jazz jam.
Instrumentaaltjes die Sting later ook echt als b-kant zal uitbrengen.

Dit keer maakt hij er The Dream of the Blue Turtles van,
omdat deze authentieke droom voor hem de start van dit album werd.
Het niemandalletje helpt ook om de ernstige teneur van het album te relativeren.
Zeker als je de betrokken muzikanten aan het einde smakelijk hoort lachen.

Moon over Bourbon Street verdraagt geen hoogdravende lyriek.
Dit is Sting op zijn psychologische best. Met een boek in de hand
(Interview with a Vampire van Anne Rice) beschrijft Sting het gevecht
van een vampier met zijn eigen, zuivere geweten. Die dualiteit kenmerkt
ook de doorsnee mens. Tussen het beest en het kind in elk van ons.

Net als Moon over Bourbon Street verschijnt ook de afsluiter
Fortress Around Your Heart her en der op single. Opnieuw is er sprake
van berouw om het kooien van de geliefde. Alsof Sting op dit album
zijn kijk op relaties definitief wil omgooien. Therapeutisch haast.

Fortress Around Your Heart lijkt het meest van al op het oude
Police repertoire met een Sting die tegen de wind in staat te huilen in het refrein.
Zonder meer een mooi orgelpunt achter een meesterlijk album.

Opvolger Nothing Like the Sun (1987) benadert het niveau van het debuut,
maar duurt me soms net iets te lang. Daarna gaat het langzaam bergaf met Sting.
Albums met zowel goeie als matige songs volgen tot Gordon Sumner helemaal
wegdeemstert in eerder vergezochte nevenprojecten en Police reünies.

De eerste soloplaat van Sting na het einde van The Police is eigenlijk niet met die laatstgenoemde te vergelijken. Waar het openingsnummer "If You Love Somebody (Set Them Free)" nog elementen van soul bevat is de rest van "The Dream of the Blue Turtles" voornamelijk jazz georiënteerd. Voor mij was het daarom wel even wennen, aangezien ik The Police als referentiekader in mijn hoofd had. Maar na een aantal luisterbeurten gaan de jazzy composities beklijven en hoor ik een gevarieerde soloplaat, waarbij Sting het aandurft iets anders te doen dan dat we eerder van hem gewend waren. Vooral het jazzy instrumentale "The Dream of the Blue Turtles" laat dat horen. Het spelplezier is overduidelijk aanwezig, wat er bij The Police aan het eind nog wel eens ontbrak. "Moon over Bourbon Street" is het prachtige hoogtepunt van deze plaat, maar zo onder de oppervlakte zijn er meer pareltjes te ontdekken.

Sting was al een gearriveerde muzikant toen hij op 1 juni 1985 zijn eerste solo album “THE DREAM OF THE BLUE TURTLES” uitbracht. De als Gordon Matthew Thomas Sumner geboren Engelsman had naam gemaakt als zanger/bassist van het legendarische trio The Police. Met die band bracht hij 5 albums die allemaal de gouden en platina status veroverden. In 1983 verscheen “SYNCHRONICITY” met daarop één van de grootste hits uit de korte carrière van The Police, "EVERY BREATH YOU TAKE” en na de tour n.a.v. dat album, focuste Sting zich op een solo album. Dat werd “THE DREAM OF THE BLUE TURTLES” waarop hij pop, reggae, ska, jazz en rock met elkaar vermengd met een verbluffend resultaat als gevolg. De tweede single “LOVE IS THE SEVENTH WAVE” heeft zelfs een knipoog richting zijn vroegere bandje The Police, als hij tijdens de fade-out kort “EVERY BREATH YOU TAKE” zingt. Tevens staat er een uptempo versie op van het op The Police album “ZENYATTA MONDATTA” op dit prachtige album. Met “RUSSIANS” kent het album zijn grootste hit in Nederland en laat Sting zich van zijn maatschappij betrokken kant zien. Dat komt ook naar voren in songs als “CHILDREN’S CRUSADE” (Eerste Wereldoorlog) en “WE WORK THE BLACK SEAM” (mijnwekers stakingen in Engeland ‘84/’85). Muzikaal zit het ook goed, want Sting krijgt hulp van onder andere drummer Omar Hakim, bassist Darryl Jones (tegenwoordig bij de Rolling Stones) en saxofonist Branford Marsalis. Dit album was de opmaat tot een uiterst succesvolle solo carrière en betekende tevens dat The Police definitief verleden tijd waren, op een eenmalig wereldtour in 2007 en 2008 na, maar een nieuw album heeft er niet in gezeten. Sting maakte die wel en scoorde vooral met de opvolger van “THE DREAM OF THE BLUE TURTLES”, “NOTHING LIKE THE SUN” uit 1987, “THE SOUL CAGES” uit 1991 en “TEN SUMMONER’S TALES” uit 1993. Daarna werd het succes langzaam minder, maar optreden doet hij nog steeds en vorig jaar bracht hij nog weer een nieuw album uit, “57TH & 9TH”, zijn 12e studio-album. Sting hoort bij de grootheden in de popmuziek en dat begon bij The Police, maar zijn definitieve stap naar de top werd ingezet met dit album…alleen om die reden al een klassieker.

Nog steeds een geweldig album. Verveeld nog steeds niet.