Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)

^ dat zeker, sting is namelijk niet vies van het fenomeen uitmelken...

Behalve dat is The dream of the blue turtles ook wel een goede plaat waarvan wat mij betreft best een speciale editie gemaakt had mogen worden omdat het een veelbelovende start van zijn solo carriere was. Dit is weer typisch zo'n plaat die de tand des tijds heeft doorstaan maar hier qua stemmen achter blijft. Dit geldt ook voor zijn politiewerk.

Zo zitten er nog heel wat aardige b-kantjes in Stings ijskast.

Sterk solo debuut van Sting, waarop een aantal van zijn meest bekende nummers en hits staan. If You Love Somebody Set Them Free, werd destijds niet een hele grote hit geworden, maar wel eentje die nog steeds tot de verbeelding weet te spreken. Love is the Seventh Wave/Russians met diens uitgesproken karakter en Fortress Around Your Heart zijn de andere bekende, maar ook een eervolle vermelding voor Moon Over Bourbon Street, wat zeker niet onder doet voor de rest.

De eerste soloplaat van Sting na het einde van The Police is eigenlijk niet met die laatstgenoemde te vergelijken. Waar het openingsnummer "If You Love Somebody (Set Them Free)" nog elementen van soul bevat is de rest van "The Dream of the Blue Turtles" voornamelijk jazz georiënteerd. Voor mij was het daarom wel even wennen, aangezien ik The Police als referentiekader in mijn hoofd had. Maar na een aantal luisterbeurten gaan de jazzy composities beklijven en hoor ik een gevarieerde soloplaat, waarbij Sting het aandurft iets anders te doen dan dat we eerder van hem gewend waren. Vooral het jazzy instrumentale "The Dream of the Blue Turtles" laat dat horen. Het spelplezier is overduidelijk aanwezig, wat er bij The Police aan het eind nog wel eens ontbrak. "Moon over Bourbon Street" is het prachtige hoogtepunt van deze plaat, maar zo onder de oppervlakte zijn er meer pareltjes te ontdekken.

O wat is deze mooi. Was hij maar op deze weg verder gegaan, en met goede jazz muzikanten blijven samenwerken.

Mooie plaat van Sting. Gelukkig geen plaat die nog aan de Police laat denken. Vaak toch een euvel van muzikanten die het succesvolle moederschip verlaten en solo gaan.
Sting weet op geheel eigen natuurlijke wijze een nieuwe weg in te slaan. Met werkelijk prachtige nummers.
Zijn stem klinkt ook wat anders dan in zijn Police tijd. Wat heser en doorleefder en dat vind ik persoonlijk wel lekker. Eigenlijk vind ik hem beter zingen dan ooit. Het past ook precies bij het mooie en ingetogen muzikale gedeelte.
En spelen kan zijn band uiteraard. Sterker nog je zou bijna denken dat deze hired guns al jaren bij elkaar zijn. Het klinkt in ieder geval als een compacte band die precies weet waar Sting naar toe wil.
Kortom een meer dan prima solo debuut.

Tja, zijn solo debuut was nog erg hoogstaand, ook het live album Bring On The Night is nog geweldig, de jazz richting die het allemaal opging beviel mij erg goed, maar toen kwam ...Nothing Like The Sun, met nog enkele jazzy oprispingen maar ook de tranentrekkers Fragile en They Dance Alone, het regenwoud dat gered moest worden... Nobele zaak uiteraard, maar ik had liever gezien dat ie goede muziek was blijven maken. Nee, het was snel over, maar deze blijf ik, samen met zijn Police albums, koesteren.

Inderdaad was zijn debuut sterk en misschien gooi ik dit album binnenkort wel met een halfje omhoog.
Jouw mening inzake Nothing Like The Sun volg ik in ieder geval niet Tony, ook dat album vond ik best wel bijzonder met voor mij juist Fragile & Nothing Like The Sun als hoogtepunten.
Pas daarna vond ik dat Sting zijn kruit grotendeels verschoten had, hoewel ik
The Soul Cages ook nog een prima album vind.
En Sting als wereldverbeteraar? Tja net zoals bij Bono stoor ik mij daar persoonlijk niet zo aan.

Met de hoogtepunten bedoel ik dus Fragile & They Dance Alone.

Nothing like the Sun en The Soul Cages zijn inderdaad prachtige platen.
Maar ook Ten Summoner's Tales heeft nog zijn sterke momenten.
Op een gegeven moment werd dat wereld verbeteren wel erg overheersend.
Als ik een vlieg wilde dood meppen keek ik bij wijze van eerst schichtig om me heen of Sting niet toevallig stond mee te kijken

Ik stoor me er meestal ook niet aan, zo lang het maar niet ten koste gaat van de muziek. Voor mij heeft de muziek bij Sting nooit last gehad van zijn bekommering om de wereld. Nummers die daar over gaan zoals de genoemde Fragile en They Dance Alone reken ik juist tot de hoogtepunten van ...Nothing Like The Sun.

Maar ook tijdens The Police schreef hij al over deze onderwerpen zoals in One World (not Three) en ook op deze plaat is Russians een nummer dat over 'wereld verbeteren' gaat. En laat dit nou mijn favoriete nummer van deze plaat zijn.

Sting heeft in mijn optiek 4 briljante studioalbums afgeleverd na The Police, helaas werd het daarna wel wat minder. Zijn nieuwe album zou in de stijl van Soul Cages liggen, dus ik heb hoop.

Ik vind The Dream of the Blue Turtles het logische vervolg op Synchronicity.

Hoewel ik veel berichten lees van 'lijkt absoluut niet op the Police' vind ik nummers als Love Is the Seventh Wave, If You Love Somebody Set Them Free maar vooral fortress around my heart in de lijn liggen van het latere police werk.
Tuurlijk andere muzikanten en andere productie. Maar de nummers ansicht hadden gemakkelijk police nummers kunnen zijn.

En dat gedoel over Sting de wereldverbeteraar ( net zoals Bono en Peter Gabriel ), maar wat is daar eigenlijk mis mee? Vraag ik me oprecht af.

wereldverbeteraar = verstandig = saai = niet rock & roll.

Rock & roll = seks + drugs = leuk + beperkt na verloop van tijd.
maar na je 40ste begint het ook een beetje sneu te worden.

Volgens mij was de hele opzet van rock (& roll) al gelegen in opstand en (wereld-) verbetering. De vraag was alleen, hoe dichtbij huis zoek je het en hoe expliciet is een artiest/band in zijn teksten.

Sting, Bono en Peter Gabriel zijn overigens helemaal niet saai te noemen. Het ene album zal iets beter zijn dan het andere maar saai zelden. En dat geldt al helemaal niet voor dit album.

The Dream of the Blue turtles was juist een verademing, als album. Ik heb het altijd toch als geheel iets anders gezien dan het werk van The Police. Maar per saldo zou er van The Dream of the Blue Turtles inderdaad wel een Police album kunnen worden gemaakt en zou Synchronicity nog kunnen worden opgeleukt met de jazz van The Dream of the Blue Turtles.

Boeiende gedachte. Ik las net dat Sting geruime tijd met een writersblock heeft gezeten en pas eindelijk dit jaar weer eens met iets nieuws gaat komen. Mocht het daarna weer niet lukken, zouden de muzikanten van The Dream of the Blue Turtles van mij Synchronicity wel eens mogen bewerken.

Is wel leuk en aardig, maar dan is de hele Police sound (die nogal specifiek was) in het niet verdwenen.
je zult ook wel begrijpen dat ik niet zo van herbewerkingen ben.

Overigens zijn Copeland en Summers zo goed dat er geen sessiekrachten aan te pas hoeven komen.

Ach, zie het breed.

Als het niets wordt kun je altijd nog terugvallen op het origineel.
Ik heb het altijd erg jammer gevonden, dat Sting de ruwe kantjes van The Dream of the Blue Turtles later helemaal heeft weggepolijst.

En er nooit meer een degelijk vervolg aan heeft gegeven.

Een album met een dergelijke opzet en stijl zou van mij wel nog een keer mogen, ook in een herbewerkte versie van Synchronicity.

Hoe Police nummers klinken met een Dream of the Blue Turtle (=jazzy) sausje, dat kun je uitgebreid beluisteren op live album Bring On The Night.

Ja, dat is waar. Tea in the Sahara is weliswaar niet echt uitgebreid. Maar er staan enkele mooi bewerkte Police nummers op Bring on the Night. Ook een 5***** album, overigens.

Op The Dream of the Blue Turtles staat natuurlijk ook het geweldige Shadows in the Rain.
Dat doet de wat slappe versie van Zenyatta Mondatta helemaal verbleken.

Ja, Sting zou die oude Police muziek, of in ieder geval gedeelten daarvan, lekker kunnen kruiden met een goed jazzachtige aanpak.

Misschien beledig ik nu de jazz liefhebbers maar ik heb niet zo snel een ander woord voor de benadering door Sting e.a.

Vinyl versie maar weer eens op de draaitafel gelegd. Lang niet gehoord dit solo debuut van Sting. Als niet politie liefhebber (op 'n hitje na dan) viel ik wel voor de meer subtiele en jazzy sound van zijn solo werk. Op deze Dream of THE Blue Turtles staan de nodige pareltjes die het album ruim voldoende maakt. Ik vind bv het nummer Children's Crusade erg sterk. Mooie sax van Branford Marsalis. Ondergewaardeerd nummer.

Dit vind ik toch een van de beste platen van de jaren tachtig. Het was destijds een plaat die vooral hoge ogen gooide omdat hij de jazz omarmde (eigenlijk verzamelde hij grote jazzmusici om hem heen) en afstand nam van de Police sound. De nummers staan nog steeds overeind en dan je niet van elke plaat uit de jaren tachtig zeggen. Hierna ging Sting verder dezelfde formule maar werd het een soort easy listening. Niet slecht maar minder bijtend.

Na de ontluistering van zijn laatste worp ,dit weekend maar even weer eens dieper gedoken in de eerdere projecten van de beste man.Ik had deze nog niet beoordeeld hoewel ik hem al jaren in huis heb.Het is een prettig in het gehoor liggende plaat,waarbij de jazz elementen kundig verwerkt zijn in de popliedjes.Misschien kan je zelfs met een beetje fantasie zeggen dat Sting de jazz ietwat toegankelijker heeft gemaakt voor Jan met de Pet door dit album.Omringd door grote namen uit de jazz wereld levert Sting een oerdegelijk album af ,wat de tand des tijds prima heeft weten te doorstaan.4 sterren kan ik er wel aan kwijt.

Zoveel fantasie heb ik niet.

Aantal bijzonder sterke nummers; 3-4 en 9 zijn prachtig

Uitstekend debuut van Sting!! Amai niet,ik kan deze meer en meer appreciëren tot groot jolijt van mijn huisgenoten die zo iets hebben van niet weer den diej hé

Inderdaad. Een uitstekend debuut en ik vraag me af of hij nog wel daarna iets heeft gemaakt dat vergelijkbaar was (laat staan beter). Toegegeven, Bring on the Night, het live album van Sting, bevat het weergaloze titelnummer "bring on the night" (geweldige piano solo, jazzy), maar verder..tja.
Dit is in ieder geval een heerlijk album die ik altijd zal koesteren.

Te gekke plaat, met veel lekker uptempo songs, maar ik vind eigenlijk alle vier de platen uit het begin van zijn solo-carriere even sterk.

Sting omringt zich hier al met topmuzikanten zoals Omar Hakim, Kenny Kirkland en Branford Marsalis, waar hij ook langdurig mee zal samenwerken.
Interessant dat hij in het begin nog het bassen uitbesteedde aan Darryl Jones.

Wel een geslaagd debuut van de zanger Sting, die een jaar eerder in '84' na onenigheid de wereldband The Police verliet. 'Russians' is en blijft een van zijn mooiste nummers, 'Love is the seventh wave' is een leuk nummer, de rest luistert goed weg. Wel goed, niet bijzonder. 3,5*

Children's Crusade mag er zijn. Typisch zo'n Sting nummer wat op het album is blijven staan zonder hit potentie. Maar zo goed...mag er echt zijn.