Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)

Dit debuut en opvolger "Nothing Like the Sun" vind ik nog steeds de beste albums van Sting, nadien ging het langzaam maar zeker bergafwaarts.

Verhaal van LucM is helemaal waar. Ik zou Ten summoners tales nog een kleine opleving willen noemen.

Het concept van The dream......... is voortreffelijk: aanstekelijk pop/rock met ondersteuning vanuit de allerbeste sessiemuzikanten uit de Jazz.

Ok, je hoeft niet in herhalingen te vervallen, maar het concept had ook niet zo snel in de prullenbak hoeven te eindigen als waar Sting het in no time naar toe verwees.

Het was een leuk gat in de markt, het idee was dus leuk, de songs waren goed en de uitvoering was/is om te watertanden. Daarom vind ik het ook 5 sterren. Maar het had wat mij betreft ook makkelijk nog een keer gekund, iets meer uitgediept misschien.

Sting en Phil Collins bewandelen eenzelfde soort van weg: eerst is het losjes, spannend en leuk bedacht. Daarna gaat het van moeizaam naar zeer zwaar op de hand, vadercomplexen en anderen problemen waarbij de muziek niet meer vooruit te branden is.

Bergafwaarts, wat LucM hierboven ook schrijft, is dan nog een vriendelijke benadering.

Maar goed, we zijn positief over The Dream of the blue turtles, daar zijn we hiervoor, met als grootste briljantjes If you love somebody, Children's crusade en Shadows in the rain

Het solowerk van Phil Collins kan je inderdaad vergelijken met die van Sting : de eerste 4 albums prima en daarna afglijdend tot een bedenkelijk niveau.

Jammer van de TE poppy singles If You Love Somebody Set Them Free] If You Love Somebody Set Them Free en Love Is the Seventh Wave, verder een perfect 'debuut' van Sting.

Russians gaat echt door merg en been, Moon over Bourbon Street is geniaal en Children's Crusade, We Work the Black Seem Together en Fortress Around Your Heart zijn tijdloos.

Shadows in the Rain is zelfs beter dan het origineel.

Overigens ben ik het helemaal eens met LucM en musician. Zonde van het talent ! Hopelijk heeft Sting geleerd van de reacties over de hele wereld op zijn Broken Music tour en de reunie tour van The Police.

En dus wel of geen nieuwe Police cd?

Van mij hoeft het niet, maar solo zit Sting ook niet zo best in zijn vel. Iemand suggesties?

Geen nieuwe Police CD maken (die komt en nooit meer), maar wel zelf een album maken waar het speelplezier belangrijker is dan moeilijke composities en zware teksten.

Zijn eerste soloplaat. Geweldig album!!!!!

Het eerste solofeit van Sting. Je hoort hier duidelijk dat hij zijn Policeverleden ver achter zich laat. Het album kent een op zich aanstekelijke mix van stijlen , die niet overal even lekker uitpakt , maar in een aantal gevallen juist weer wel.
If You Love Somebody (set them free) is een voorbeeldige opener met een fijne groove en een originele Soulfeel.
De goede start word dan weer om zeep geholpen door het irritant kleffe Love Is The Seventh Wave ( wat een draak)
Het zwaar van toon gezette Russians is daarintegen magistraal. Erg somber , maar niet minder mooi.
Daarna krijgt de Jazzachtige pop vrij spel en is met name het slot van het album indrukwekkend.
Moon Over Bourbon Street is catchy en Fortress Around Your Heart is pakkend en doet nog enigzins aan zijn Policetijd denken.
Geen onverdienstelijk debuut al is de produktie mij iets te gelikt .

Verdomd sterke songs op deze eerste soloplaat van Gordon Sumner, alias Sting.
Hij breekt hier bewust met het Policegeluid, voegt een flinke scheut jazz toe aan zijn muziek, voor mij swingt deze plaa ontzettend!!
Ook de meer integere stukken (Russians, Moon Over Bourbon Street) zijn zeer geslaagd.
Jammer dat hij tegenwoordig het muzikale spoor een beetje kwijt schijnt te zijn, hij is volgens mij te ver afgeweken van zijn eigenheid, zijn persoonlijkheid.
Een plaat als Sacred Love, die enorm neigt naar en erg aaleunt tegen "R&B", vind ik véél minder geslaagd dan wat hij op zijn eerdere soloplaten uitprobeerde.
Deze en voor mij ook Ten Summoner's Tales blijf ik héél hoog waarderen.

Ik vond het uiterst moedig van Sting om te breken met het Policegeluid.
Wie The Police wil horen moet dan maar de Police platen herbeluisteren, erg goed dat er progressie in zijn muziek zit/zat.

Leuk nu, door het solowerk van Sting nu naar de i-pod te rippen, om al dit leuks nog eens terug te horen, het was bij mij erg lang geleden. Té lang!

Volledig mee eens. Dit debuut en zeker Ten Summoner's Tales zijn schitterend.
Sacred Love daarentegen vind ik oersaai... Waarom glijdt Gordon af naar gladde R&B??

...misschien dezelfde reden waarom Sting momenteel in een writer's block lijkt te zitten (misschien stiekem de reden van de Police-reunie zonder dat er nieuw materiaal is...).

Dit blijft een leuk album, maar ik word af en toe erg moe van de alomtegenwoordig-riedelende Marsalis.

Sting zijn beste solo album.. hangt tussen Police en zijn (toekomstige) solo werk in, en heeft alleen maar goede en sterke nummers opgeleverd.

Fortress around your heart had zo op Synchronicity kunnen staan bijvoorbeeld

Een mooi album met net iets te veel zeiknummers. Daarom maar 3 sterren in plaats van 4. Het concert in de Rijnhal in 1985 bij de release hiervan was wel te gek.

Zeker niet Sting zijn beste maar een leuke plaat.

Toch stiekem wel een mooi album.
Deze altijd links laten liggen vanwege zijn solo start.
Juist op het moment dat The Police hun beste album af leverden, kapten ze er mee.

Maar hier staan zeker een aantal klassiekers op.

Klassiekers, waaronder ook Chldren's Crusade. Wat een geweldig tussenstuk in 7/8 met een glansrol voor Branford Marsalis. Ik vind dit de beste plaat van Sting, daarna ging het snel bergafwaarts.

Ik denk inderdaad dat de typering beste plaat van Sting juist is, samen dan met Bring on the night, de dubbele live cd die een jaar na The Dream of the blue turtles verscheen.

Daar staat ook een groot aantal meesterwerken op, nog helemaal in de jazz-sfeer van zijn debuut.

Of het daarna snel met Sting bergafwaarts ging wil ik niet zeggen. Naar mijn smaak heeft hij in ieder geval tot en met Ten Summoners tales (1993) een aantal prima cd's afgeleverd. Daar kan ik nog wel eens naar terug verlangen.

heel mooi album. hoe gek ik ook ben op regatta de blanc en synchronicity deze is consistenter en indrukwekkender. sting''s finest hour , alhoewel het niet rockt. Helaas ook het laatste indrukwekkende sting album. Het werd hierna dubieus MOR en gewoon slecht, met een paar uitzonderingen daargelaten.

dieptepunt : all for love met brian adams en fragile , mijn god wat een bagger , totaal niet te vergelijken met deze topplaat

Steven dat kun je toch niet menen? Fragile is toch echt van wereldklasse. Kippenvelnummer !

De luchtigheid was bij The Police grotendeels verdwenen.
Ghost In The Machine en Synchronicity waren best zware albums.
Al deden juist deze het goed bij mij.
Duidelijk hoorbaar was in band in crisistijd.
Duistere wolken spanden zich samen.

Every Breath You Take.
De lucht in de studio was om te snijden.
Ademnood vanwege opgekropte frustraties.
Liever elkaar de figuurlijk de strot dicht knijpen.
Hoop om als vriendengroep uit elkaar te gaan.
In de realiteit was het niet helemaal haalbaar.

Eigenlijk ging Sting hier terug naar zijn roots.
Hij begon namelijk als bassist in een jazzbandje.
Met de juiste sessiemuzikanten kon hij de rol als frontman weer oppakken.
Geen strijd tussen drie gelijkwaardige bandleden.
Gewoon personeel in dienst van hemzelf.

Opener If You Love Somebody Set Them Free klinkt als Paul Young.
Inclusief achtergrondkoor ten tijden van The Secret of Association.
Jazzinvloeden nog minimaal aanwezig.
Wel een saxpartij wat duidelijk aan onze eigen Candy Dulfer doet denken.
Volgens mij trouwens nooit opgetreden.
Iets wat Kyteman vandaag wel zal doen.
Prima opener, maar niet representatief voor de rest van het album.

Het vrolijke Love Is The Seventh Wave sluit hier wel op aan.
Sting als gelukkige huisvader.
Eindigend met zinnen uit Every Breath You Take.
Is dit cynisch of gemeend?
Een schop naar de overige The Police leden.
Sting die zijn draai gevonden heeft.
Wachtend op wat de volgende stappen van Copeland en Summers zullen zijn.
Schaakmat voor Sting.
Al kan het natuurlijk ook geïnterpreteerd worden als de luisteraar er nog eens aan te herinneren dat hij tevens de zanger van The Police was.
In het geval dat The Dream Of The Blue Turtles slecht zou verkopen.

De koude oorlog is hoorbaar in Russians.
Laat de nakomelingen leven in een vreedzame wereld.
Jammer dat Rusland hier zo negatief wordt neergezet.
Dreiging kwam wel degelijk ook vanuit de Amerikaanse kant.
Waar een licht dementerende b-acteur verkozen was tot volksvertegenwoordiger.
Ik heb nog de beelden van de satire Spitting Image voor me.
Angst heerste in Oost en West.
Moskou wordt hier wel perfect verwoord in muziek.

Children’s Crusade.
Sting op de Thea Beckman toer.
Kruistocht In Spijkerbroek.
Net als vorig nummer beïnvloed door het vaderschap.
Vanuit persoonlijke ervaringen weet ik dat deze verandering je gehele kijk op zaken veranderd.
Grootste impact in je leven.
Kindsoldaatjes uit de Middeleeuwen.
Zelfs toen al werden kinderen misbruikt door het geloof.
Marco Borsato zou smullen bij dit nummer.

Het begin van Shadows In The Rain vind ik minder.
Begrijp niet helemaal die drumsolo.
Verwacht die eerder halverwege een live optreden.
Maar ik kan me voorstellen dat anderen hier helemaal los op gaan.
Sting hier duidelijk in een bijrol.
Genoeg ruimte voor de overige muzikanten.
Mij doet het minder.

Het geflirt met Afrikaanse invloeden bij We Work The Black Seam pakt goed uit.
Typerend voor de jaren 80.
Artiesten als Talking Heads, Paul Simon en Peter Gabriel maakten er ook verdienstelijk gebruik van.
Voor de zoveelste keer wordt ik geconfronteerd met de veelzijdigheid van dit album.
Die me veelal wel in smaak valt.
Jazz elementen zijn een waardevolle toevoeging.
Met Fusion heb ik niet zoveel.

Consider Me Gone benadrukt de zangkwaliteiten van Sting nogmaals.
Op de een of andere manier lijkt het alsof hij hier rust heeft gevonden.
Gelukkig met deze stap in zijn carrière.
De gejaagdheid van The Police achter zich gelaten.
Valt niet altijd even goed uit.
In deze schildpaddensoep zit soms teveel zout en te weinig peper.
Droom maar lekker verder Sting.
In ieder geval geen nachtmerrie.

Het titelnummer The Dream Of The Blue Turtles is lekkere toegankelijke jazz.
Gelach op het eind verraad het plezier in de jamsessie.
Tussendoortje, maar wel een duidelijk beeld van de sfeer waarin het album tot stand komt.

De hoogtepunten zitten duidelijk aan het begin, en nog sterker aan het eind.
Moon Over Bourbon Street heeft mooie passende baspartijen.
Sting in een nachtclub.
Ergens weg gestopt op de Wallen.
Verlichting die hapert.
Peertjes levenloos in door nicotine aangetaste lampenkappen.
Te oude uitgerangeerde half ontblote danseressen.
Voortbewegend als een emotieloze Demi Moore in de film Striptease.
Sting die het schaamtegevoel moeilijk kan onderdrukken.
Geweldig.

Afsluiter Fortress Around Your Heart is sentiment.
Past tussen het repertoire van zijn beroemde vorige band.
Persoonlijk heb ik ook altijd gedacht dat dit een nummer van The Police was.
Vreemd dat hij niet op hun Best Of album stond.
Hier blijf ik het zien als toegift.
De lichten dreigen weer aan te gaan.
Laatste gejuich vanuit de zaal.
Beloning voor het publiek.
Afsluiten met de goede oude tijden.
Applaus.

Ik heb bij dit nummer een ander decor voor ogen.
Maar het daagt me wel uit om zelf ook nog wat te schrijven.
Een album dat ik dringend nog eens moet recenseren.

Neem de tijd, en kom met een mooi verhaal.
Verheug me er nu al op.

ik ook.

Ik ook, vooral omdat we het in sterren alvast eens zijn

Ten Summenor's Tales is mijn favoriet . Steekt wat mij betreft ook boven dit album uit .

THE DREAM OF THE BLUE TURTLES 1985

De eerste twee soloworpen van Sting zijn van een ongekend niveau.
Uit het keurslijf van The Police en van de soms misplaatste composities
van Copeland en Summers bevrijd, baant Sting zijn eigen weg.

If You Love Somebody Set Them Free is het antwoord
op het claustrofobische Every Breath You Take van Synchronicity.
Je geliefde vrij laten en haar de ruimte schenken om zichzelf te zijn
in plaats van een adembeklemmend claimen van haar persoon.

Sting heeft de belerende bril op de wijsneus gezet.
Daar kan je bij dit album en zijn opvolger Nothing Like the Sun (1987)
niet omheen. If You Love Somebody Set Them Free is muzikaal
perfect op maat gesneden voor de Amerikaanse markt.

Een les godsdienst volgt in Love is the Seventh Wave.
Zonovergoten calypso reggae met een tekstuele angel in de laatste lijntjes.
Sting die zich letterlijk bevrijdt van het politieverleden.

Every leg you break ... every cake you bake ...

Hij hielp de hitkansen van deze tweede single zelf om zeep
door in de 7" versie een vers in een afwijkend akkoord in te bouwen.
Die versie heeft bij mijn weten geen enkele, latere CD compilatie gehaald.

Toch wist Sting voor een tweede keer de top 10 te bereiken
met de derde single Russians. Een tijdsdocument (u hoort de klok meetikken)
om u tegen te zeggen. Sting verweeft een muzikaal thema van de Russische
componist Prokofiev in zijn song alsof hij het zelf geschreven heeft.
De tekst is zuiver kippenvel en vaak geciteerd in het onderwijs.

Children's Crusade borduurt verder op hetzelfde oorlogsthema.
Kruistocht in spijkerbroek schreef deric raven en dat was goed gevonden.
De rode draad in dit nummer zijn de verschillende oorlogen
waaraan Engeland deelnam met als constante het hypthekeren
van de toekomst van elke natie ... de nieuwe generatie.

Na die twee bloedernstige ballads besluit Sting dat het tijd
is om zijn uitstekende batterij (jazz)muzikanten voluit in te zetten.
Hij kiest voor Shadows in the Rain, een oud Police nummer dat
ontdaan van zijn reggaemuts een jazz kostuum krijgt aangemeten.
Een geslaagde zet waarvan de speelvreugde afspat.

Wait ... wait ... what key's this in ...

Als er een minpuntje aan dit album kleeft dan is het misschien
dat het op momenten qua onderwerpen erg zwaar dreigt te worden.
We Work the Black Seem Together wil een lans breken voor de mijnwerkers
in Engeland die medio de jaren 80 door Tatcher de nek werden omgewrongen.

Gelukkig kiest Sting voor een Afrikaanse saus in zijn lied
die inderdaad wel uit de keuken van Peter Gabriel gejat lijkt.
Toch zijn het dit nummer en Russians die van deze plaat
een interessant tijdsdocument maken. Want de muziek klinkt
alles behalve gedateerd ongeacht de bezongen topics.

Consider Me Gone is een schimmige song zoals hij er later
in zijn solocarrière meer zal gaan schrijven (The Soul Cages (1991)).
Zelfreflectie staat centraal en je bent als luisteraar lichtjes geneigd
om dit lied als scharniersong te zien tussen de vergane glorie
van The Police en de start van Stings solo avontuur.
Muzikaal het minst beklijvende lied vind ik.

Een b-kantje zou dit nummer kunnen genoemd worden.
De titelsong pretendeert niet veel meer te zijn dan een jazz jam.
Instrumentaaltjes die Sting later ook echt als b-kant zal uitbrengen.

Dit keer maakt hij er The Dream of the Blue Turtles van,
omdat deze authentieke droom voor hem de start van dit album werd.
Het niemandalletje helpt ook om de ernstige teneur van het album te relativeren.
Zeker als je de betrokken muzikanten aan het einde smakelijk hoort lachen.

Moon over Bourbon Street verdraagt geen hoogdravende lyriek.
Dit is Sting op zijn psychologische best. Met een boek in de hand
(Interview with a Vampire van Anne Rice) beschrijft Sting het gevecht
van een vampier met zijn eigen, zuivere geweten. Die dualiteit kenmerkt
ook de doorsnee mens. Tussen het beest en het kind in elk van ons.

Net als Moon over Bourbon Street verschijnt ook de afsluiter
Fortress Around Your Heart her en der op single. Opnieuw is er sprake
van berouw om het kooien van de geliefde. Alsof Sting op dit album
zijn kijk op relaties definitief wil omgooien. Therapeutisch haast.

Fortress Around Your Heart lijkt het meest van al op het oude
Police repertoire met een Sting die tegen de wind in staat te huilen in het refrein.
Zonder meer een mooi orgelpunt achter een meesterlijk album.

Opvolger Nothing Like the Sun (1987) benadert het niveau van het debuut,
maar duurt me soms net iets te lang. Daarna gaat het langzaam bergaf met Sting.
Albums met zowel goeie als matige songs volgen tot Gordon Sumner helemaal
wegdeemstert in eerder vergezochte nevenprojecten en Police reünies.

Ik kan me hier wel in vinden.
Weer eens mooi beschreven Dazzler.

Het verhaal van de lach"sessie" op dit nummer is dat Sting (of iemand uit de band, dat weet ik niet meer) een scheet had gelaten die dus bljkbaar goed te horen was, en hij daar dus ook smakelijk om moest lachen...

Gisteravond weer eens uit de kast getrokken.
Dit blijft een indrukwekkend debuut album van Sting zowel tekstueel als muzikaal.
Enkel de jazzy invalshoek van Shadow In The Rain vind ik niet geslaagd, dat gaat me nou net even een stap te ver.
De volle mep zou ook teveel van het goede zijn want de plaat wordt mijns inziens gedragen door het ernstige en tekstueel sterke tweetal Russians & Children"s Crusade.
Ook het aanstekelijke openingsnummer & Love Is The Seventh Wave mag er wezen evenals de fraaie afsluiter fortress.

Merkwaardig dat van deze plaat geen anniversary edtion is uitgekomen