Therapy? - Troublegum (1994)

Volledig mee akkoord

Ik kende deze cd al een tijdje, maar heb hem nooit echt volledig beluisterd. Die Laughing vond ik meteen geweldig, maar de rest leek wat hard op elkaar.

Dat vind ik nu nog, maar ik vind alle nummers wel goed. Weinig échte uitschieters, noch in positieve, noch in negatieve zin.

3,5*

Favorieten:

1/ Die Laughing
2/ Screamager
3/ Nowhere

hoewel ik iets liever infernal love luister (vindt het wel mooi dat net wat van die scherpe randjes eraf zijn - zo is bossanova ook mijn favo pixies) is dit natuurlijk wel een wereldplaat (m.i.)

Dit is het ultieme mijn-frustraties-moeten-eruit-album. Infernal love vond ik al veeeel minder, maar nog okee. De singels die erachter kwamen vond ik heel flauw, dus ben ik niet meer tot album-luisteren geraakt. Troublegum leg ik om de paar maand nog eens op.
"Judas! Judas! I thought you were my friend!" En de muziek zegt hetzelfde als de tekst... Lekker duister.

Troublegum: de naam alleen al zou een muziekgenre op zich kunnen zijn, een genre waarin meezingrefreinen en knappe gitaarhooks gekoppeld worden aan teksten over boosheid & frustratie over de wereld en harde gitaarmuziek. En dit album is dan het summum van dat genre. Te goed gespeeld om punk te zijn, te melodieus ook voor punk, en te hard voor pop, en te verfijnd voor de simpele meebrullers.

Opener knives is geweldig: het stil-luid-stil concept tot in de perfectie verfijnd, en dan nog een stadionrefrein dat elke bierbuik (hallo Andy Cairns) luidop kan meebrullen “I’m gonna get drunk, come round and fuck you up”. We zijn vertrokken, het tempo ligt hoog en onze keel is al halfschor.

Screamager is alles wat een punkpopsong moet zijn: geweldige intro, die nog eens verbeterd wordt door die schitterende gitaar die erbovenop komt, de drums kicken, na de intro allemaal samen roepen ‘GO’ en haal maar je luchtgitaar boven, want dit is het betere werk. Geweldige song !!!

Hellbelly is een ‘rustpunt’, we roepen wat over Jesus, tijd om een nieuwe pils van onze sixpack te openen, en dan zeilen we vrolijk binnen in de madness van nummertje 4 van de vuilbak ‘stop it you’re killing me’. Alweer zo’n geweldige intro, en dan aub wat aandacht voor de tekst want die is van hoog niveau. With a face like that you won’t brake any hearts. Thinking like that I won’t make any friends. Oke, de song is wel geweldig schatplichtig aan ‘unsung’ van Helmet, maar in dit geval is dat niet zo erg.

Gitaren ooit horen zigzaggen? Wel, da’s Nowhere. Slechts 1 boodschap hier: we are going nowhere, maar hey, kan het iemand wat schelen als de bus nergens geen gaat, maar de muziek is van deze kwaliteit

Die laughing heeft weer zo’n geweldige gitaarlijn. Onze sixpack is ondertussen volledig binnen, en dus brullen we naar hartelust mee: I think I’ve gone insane I can’t remember my own name. Maar onder al dat gebrul zit wel opnieuw een prachtige song, die moeiteloos zou overeind blijven in bvb een akoestische versie.

Unbeliever – Trigger Inside – Lunacy Booth zijn allen meer van hetzelfde. Klinkt misschien wat negatief maar zo is het niet. Dit is zo’n album waarbij elke song goed in elkaar zit, perfect in het geheel past, maar ook op zichzelf goed blijft. Wie trouwens al eens de instrumentale string-versie van Lunacy Booth heeft gehoord, weet dat dat nummer in een letterlijk klassiek jasje ook geweldig blijft klinken.

Isolation van Joy Division: waar blijven ze die fantastische gitaarleads toch halen? Aub niet afspelen in West-Vlaanderen dit nummer, het risico dat er plots een bende mafkezen begint te zingen ‘isolatie’ ipv ‘isolation’ is iets te hoog.

Turn kan je naast Screamager zetten, maar dan op gebied van kwaliteit. Een gitaarmuur, mooie slepende zang van Andy Cairns… heel mooi. Femtex is te verwaarlozen, ware het niet voor de fantastische one-liner ‘masturbation saved my life’.

Unrequited is voor mij 1 van mijn favorieten op deze plaat, alhoewel wellicht wat miskend. Het klinkt wat anders dan de rest, Er zit een soort strijkersachtig iets in (ja, ik weet het, heel duidelijk, instrumenten zijn mijn ding niet), en de samenzang is ook perfect. Brainsaw is gewoontjes, maar op het eind krijg je dan plots nog een breekbaar ‘you are my sunshine’ te horen, wat de hele plaat plots een extra laagje geeft.

Negatief puntje: het is volle bak in zesde versnelling, wat geweldig is, maar waar is de verfijnde rustigere song waar Therapy? ook sterk in is (zie gone, zie later six mile water) en waar is de vuilere industriële sound heen? Als er al iets aan te merken valt, dan is het de heldere maar soms te gladde productie.

Maar voor de rest: fantastisch album, mooi artwork ook. Troublegum: bubblegum die ontploft in je mond…

wat heeft men in 94 toch goede dingen gemaakt

Check out my top 10 zou ik zeggen.

De mijne al bekeken?

Ik ben het volledig eens met sirnoodle. Zeer goede plaat,maar omwille van de gladheid zet ik hem nog zelden op.

3.5*

Alleen al voor Die Laughing is dit een must have!
en zo staan er nog meer waanzinnige tracks op

geweldige plaat van een geweldige liveband.
dit is wel mij fav therapy? plaat met zijn voorganger als een goede tweede.
de rest kon ik niet zo veel mee

bende roepers en tierders waar ik vroeger en nu niks aan vond , hadden wel een enorm succes in 1994 , waar zijn ze nu , hoor er niks meer van

Bij deze band kon je nog pogo-en zonder dat het pijn doet. Voor mij toch zeker een tijdloos album.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld Bruce Springsteen en Phil Collins beviel het bandleider Andy Cairns niet zo om op het succes te teren. Daarom sloeg hij met wisselende resultaten op elke nieuwe CD een andere richting in.
Therapy? treedt nog steeds op en brengt met een zekere regelmaat nieuw spul uit. Als jij daar niets meer van hoort komt dat omdat je met opzet in een andere richting kijkt en luistert. Dat mag natuurlijk.

Geweldige plaat, maar ben er uitgegroeid.
Weet nog wel dat ik - vooral bij Knives - erg aan Alice Cooper moest denken toen ik de plaat destijds voor het eerst luisterde in de winkel.

En dat ze Joy Division coverden sprak uiteraard ook in hun voordeel.
(JD was in die tijd helemaal niet zo in de belangstelling.)

JD was toen ook in de belangstelling maar niet in NL is wat je bedoeld denk ik?

een typische jaren 90 MTV approved plaat dat tegenwordig weinig meer voorstelt - een goede voorbeeld van: Where are they now? - and who cares anyway!

De plaat beukt van begin tot einde door met aanstekelijke refrijnen en geniale rifs, helaas zijn hun latere platen een stuk minder.

Deze band heeft spijtig genoeg de tand des tijds niet doorstaan. Als puber vond ik dit geweldig, nu klinkt deze plaat hopeloos gedateerd.

Is voor mij nog altijd een van de platen die de sound van de eerste helft van de jaren 90 heeft bepaald alsmede ook mijn jeugd. 1994, het beste muziekjaar ooit!

Helaas toen kwam "Infernal Love" en ging het bergaf en blijft er tot op heden niets meer van over

Nog eens alles beluisterd van Therapy? en dit blijft toch wel hun sterkste schijf met als toptracks -Hellbelly
-Unbeliever
-Turn

Screamager en Stop It You're Killing Me staan nog steeds als een huis! Deze nummers springen er voor mij uit, maar de hele CD staat vol met lekkere gitaarrock. De band zet een heerlijke sound neer en de produktie knalt uit je speakers. Ik ben de band niet meer blijven volgen, maar deze CD is een blijvertje gebleken. Geen gezeur, rammen met die hap.

My Girlfriend Says That I Need Help My Boyfriend Says I’d Be Better Off Dead.
Oei, zware kost.
En dan die hoes. Een Prullenbak die gevuld is met condooms, spuiten en pornoblaadjes.
Welkom in de donkere ziel van Andy Cairns; zullen we maar zeggen.

I Think I’ve Gone Insane I Can’t Remember My Own Name.
Gewoon een flinke kater, een paar kopjes zwarte koffie, en je voelt je alweer een totaal ander mens.

Ik heb Therapy? in deze periode vaak live gezien, en ik moet denken aan nat geregende vieze festival weides. Waar een goedlachse Andy Cairns zijn krankzinnige, boze teksten over de velden laat galmen.
Met langs hem een heen en weer stuiterende Michael McKeegan op basgitaar.
De geloofwaardigheid van Troublegum was hierdoor wel bijna tot een nulpunt terug gebracht, maar wat kon je heerlijk meezingen met de nummers.
Dat gevoel had ik trouwens ook bij Skunk Anansie; het was allemaal een beetje gespeeld.
Verder werd er een verantwoorde bezoekersvriendelijke pogo dans onder het publiek uit gevoerd, waar jong en oud aan mee kon doen.
Leuk; met een gebalde vuist in de lucht.

En toch blijft dit een zeer geslaagd album. Nog steeds kan ik genieten van nummers als Screamager, Nowhere, Die Laughing en Lunacy Booth.
Voor de een zal dit een gedateerd albumpje zijn, voor andere een heerlijke trip terug naar de gitaarrock uit de jaren 90.
Ik hoor bij die laatste groep.

in mijn beleving de beste Therapy?

Voor mij dus ook.

Als puber had ik geen mening over dit album, want het was toen nog niet uitgebracht. Maar ik geef toe dat ik als puber (was rond 1983 voorbij) al weg was van hopeloos gedateerde muziek. Is nooit overgegaan. Het is ook duidelijk dat de albums van Therapy? niet echt passen in je top-10.

Ik ben begonnen met dit album te beluisteren. Ik ben benieuwd hoe ze me zullen bevallen...


Edit: Mijn eerste indruk is goed. Ik moet het album nog meer beluisteren vooraleer ik een uitgebreidere mening geef. Ik vind de stem soms wel storend. De muziek zelf is hard en ruig. De sound is perfect. Mooie cover van Isolation overigens...

Vandaag weer eens geluisterd, en terwijl ik Rage Against The Machine en Smashing Pumpkins gedateerd vind klinken nu, heb ik dat dus bij dit album helemaal niet. Alles nog goed mee kunnen zingen.
Veel herinneringen aan mijn 21ste levensjaar, waarvan dit album eigenlijk de perfecte soundtrack is.
Ik was toendertijd ook een los geslagen angry young man, die overal tegen aan schopte.
Past deze muziek prima bij.

Prima album van Therapy?, en mijn inziens ook de beste van deze rockband. Anno 2009 klinkt het totaal niet gedateerd. Voor je het weet zit de trip van 14 nummers er op om snel op repeat te drukken. Favoriet blijft Isolation .

Met dit album brak Therapy? door bij het brede rockpubliek. Even messcherpe en venijnige als catchy punkpopsongs met cynische, vaak zwartgallige teksten. Nowhere en Die Laughing (deze titel is typisch voor Therapy?) vind ik sterke songs die ik nu nog graag hoor, eigenlijk vind ik het hele album sterk.
Na opvolger Infernal Love (ook 4*) heb ik deze band niet meer zo gevolgd (al kocht ik later wel een compilatie).

Damn, dat een album zolang stof kan vangen, terwijl het weer een genot is naar te luisteren, wat is Therapy? hier in topvorm..