Therapy? - Troublegum (1994)

My Girlfriend Says That I Need Help My Boyfriend Says I’d Be Better Off Dead.
Oei, zware kost.
En dan die hoes. Een Prullenbak die gevuld is met condooms, spuiten en pornoblaadjes.
Welkom in de donkere ziel van Andy Cairns; zullen we maar zeggen.

I Think I’ve Gone Insane I Can’t Remember My Own Name.
Gewoon een flinke kater, een paar kopjes zwarte koffie, en je voelt je alweer een totaal ander mens.

Ik heb Therapy? in deze periode vaak live gezien, en ik moet denken aan nat geregende vieze festival weides. Waar een goedlachse Andy Cairns zijn krankzinnige, boze teksten over de velden laat galmen.
Met langs hem een heen en weer stuiterende Michael McKeegan op basgitaar.
De geloofwaardigheid van Troublegum was hierdoor wel bijna tot een nulpunt terug gebracht, maar wat kon je heerlijk meezingen met de nummers.
Dat gevoel had ik trouwens ook bij Skunk Anansie; het was allemaal een beetje gespeeld.
Verder werd er een verantwoorde bezoekersvriendelijke pogo dans onder het publiek uit gevoerd, waar jong en oud aan mee kon doen.
Leuk; met een gebalde vuist in de lucht.

En toch blijft dit een zeer geslaagd album. Nog steeds kan ik genieten van nummers als Screamager, Nowhere, Die Laughing en Lunacy Booth.
Voor de een zal dit een gedateerd albumpje zijn, voor andere een heerlijke trip terug naar de gitaarrock uit de jaren 90.
Ik hoor bij die laatste groep.

Nu een fraaie reissue. Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Therapy? - Troublegum, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Noord-Ierse band Therapy? werd in 1989 geformeerd in Belfast en is tot op de dag van vandaag actief. Als ik aan Therapy? denk, denk ik eigenlijkmaar aan één ding: Troublegum. De vierde plaat van Therapy? verscheen precies twintig jaar geleden, was tien klassen beter dan zijn drie voorgangers en was ook tien klassen beter dan alle platen die de band nog zou maken (en dat waren er als ik goed heb geteld nog een stuk of tien). Troublegum sloeg twintig jaar geleden in als een bom en dat merken we twee decennia later nog steeds. Tot Troublegum was Therapy? een aardige live band, maar ook niet meer dan dat. Ook na Troublegum was Therapy? een aardige live band en niet veel meer dan dat, maar met Troublegum leverde de band een ware klassieker af. Veertien songs van twee tot hooguit vier minuten en veertien keer recht voor zijn raap. Troublegum bevatte de rauwe energie van de punk, maar Therapy? beheerste ook het kunstje van het maken van een perfecte rocksong. Later zou Therapy? complexere muziek gaan maken, maar op Troublegum regeerde de eenvoud. In jaren waarin de Amerikaanse grunge de rockmuziek domineerde leken de Britse bands geen antwoord te hebben op al het Amerikaanse gitaargeweld, maar de aanval van Therapy? was vlijmscherp en loeihard. In 1994 was Belfast niet bepaald de plek waar je op wilde groeien als puber en dat is te horen op Troublegum. De plaat loopt over van frustratie en emotie en is een trefzekere aanval op alles wat het leven in Belfast in de jaren 90 zo kleurloos en onzeker maakte. Ik heb lange tijd gedacht dat Troublegum niet veel meer was dan de juiste plaat op het juiste moment, maar na beluistering van de recent verschenen Deluxe Edition van Troublegum, kan ik concluderen dat het meesterwerk van Therapy? nog altijd staat als een huis. Deze Deluxe Edition is voorzien van heel veel bonusmateriaal, maar eigenlijk draait het ook na twintig jaar nog steeds om maar één ding: de veertien songs van Troublegum. Het is niet heel makkelijk om te beschrijven wat er zo goed is aan deze plaat. Therapy? klinkt op Troublegum nog niet als een hele ervaren band, de teksten zijn soms bijna puberaal en in muzikaal opzicht gaat het allemaal niet heel ver, maar op één of andere manier komt deze plaat aan als een mokerslag en als je eenmaal geraakt bent ben je helemaal verkocht. Dat was ik twintig jaar geleden bij mijn eerste kennismaking met Troublegum en dat was ik bij eerste beluistering van de luxe editie van de plaat een paar dagen geleden. Therapy? zou uiteindelijk flink wat invloed hebben op jonge Britse bands. En dan vooral vanwege het lef om de synths aan de kant te schrijven en weer muziek te maken die was geschoeid op de heilige drie-eenheid bas, gitaar en drums. Troublegum was een muzikaal statement dat een hele generatie heeft gevormd, net zoals Nirvana’s Nevermind dat drie jaar eerder had gedaan. Nevermind is de afgelopen jaren meerdere malen bejubeld als de belangrijkste en beste rockplaat van de jaren 90 of zelfs de afgelopen 25 jaar, maar Troublegum leek tot voor kort een vergeten plaat. Dat kan, nee dat moet, veranderen met de fraaie reissue die nu is verschenen. Nooit van Troublegum van Therapy? gehoord? Laat je verrassen, maar ik waarschuw je, deze plaat kan hard, nee keihard, aan komen. Heerlijk. Nog steeds. Erwin Zijleman

Onlangs nog eens opgezet en ik moet zeggen,ondanks het feit dat Therapy? meer goede albums gemaakt hebben,Troublegum blijft toch met gepaste afstand hun beste.Eigenlijk ligt dat maar aan één ding,de goede songs en met name de melodieën zijn op dit album gewoon het talrijkst.Dat ze dan ook nog voorzien van heerlijke in-your-face teksten maakt het alleen maar mooier.Alhoewel dat laatste in het geval van Troublegum niet het juiste woord is.Favoriete songs;(echt mindere zitten er trouwens niet tussen) Screamager,Stop it you're killing me,Nowhere en Unbeliever,met een prima gastbijdrage van Helmet's Page Hamilton op lead guitar.

"Nirvana have got some scary neighbours," luidde volgens mij de laatste zin van de recensie van Q indertijd (als ik het me goed herinner), en zo is het maar net. Veertien briljante dynamietstaafjes op het snijpunt van metal, punk en powerpop, met een eindeloze hoeveelheid pakkende melodieën, overtuigende (en overtuigde) zang, een moddervette gitaar, arrangementen die weinig van de gitaar-bas-drums-basis afwijken maar toch nergens saai of monotoon aandoen, en natuurlijk dat enorme arsenaal van meebrulbare one-liners: "All people are shit, bad trip tattooed on my brain", "Screw that, forget about that / I don't wanna think about anything like that", "I've got nothing to do but hang around and get screwed up on you", "You just wanna be Jesus without the suffering", "Heaven kicked you out / You wouldn't wear a tie", "Masturbation saved my life / I was nervous as a child" – enfin, ik kan zo nog wel even doorgaan, wat moet Andy Cairns tijdens het schrijven in een flow hebben gezeten. Minder dan vijf sterren kan ik hier niet voor geven, met de vermelding dat ik blij ben dat ik deze plaat al vanaf 1994 ken en er dus al helemaal aan gewend ben, want als ik hem nú zou leren kennen zou ik vermoedelijk al snel een enorme hekel gaan krijgen aan dat lelijke synthetische snaredrum-geluid.