Focus - X (2012)

Zes jaar na het album Focus 9 / New Skin bleek de band nog volop in leven met als bewijs het uitbrengen van dit tiende album, doorgeteld vanaf de jaren '70, met de titel X. Een vitaal klinkende band: de levendige drums van Pierre van der Linden, de capriolen van Thijs op Hammond en fluit en het creatief sterke gitaarspel van Menno Gootjes.
Ook op dit album meerdere 'nieuwe jasjes' van eerder uitgebracht materiaal. Victoria werd als single bekend door Liesbeth List in 1970, een compositie van Thijs van Leer met tekst van Lennaert Nijgh. Hier uit de mottenballen gehaald en instrumentaal vorm gegeven.
Net als op de voorganger hebben de meeste nummers een eerder leven gekend, het meest bekend: Birds Come Fly Over (Le Tango) van Introspection 4.
Hoewel Focus best uit de voeten kan met de reputatie van instrumentale rockband, wordt er op X daarbij wat gezongen en poëzie verwoord. De stem van v. Leer is wat gezakt door de jaren en geeft statuur aan de klassieke teksten. Het jodelen kan hij inmiddels beter laten.
Met 10 nummers en ruim 50 minuten is het album compleet en we kunnen niet meer verwachten van een album met deze titel. Daardoor missen we het prachtige 'Song for Eva', dat door de lengte moest afvallen en pas in 2017 meekwam op de dubbelaar met restmateriaal 'The Focus Family Album'.
Uitsmijter Crossroads is geweldig. De swingende ritmesectie, Menno's trefzekere gitaarwerk, de stuwende fluit en sonore stem van Thijs. Best te begrijpen dat de band het met dit repertoire goed doet in Brazilië.

Na mijn recente ontdekking van de eerste vijf platen van Focus (onder het motto "beter laat dan nooit") ben ik door de enthousiaste verhalen van de gebruikers hier (musician voorop) aan deze veel latere incarnatie begonnen, en ik moet zeggen dat dit "jubileumalbum" niet teleurstelt. Menno Gootjes zal wel nooit van het "de opvolger van"-etiket afkomen, maar getuige het lekkere gitaarwerk op de opener en de spetterende solo's op Birds come fly over (le tango) en Hoeratio haalt hij daar zijn schouders over op, en zo krijgt de band gewoon een vol en eigentijds geluid zonder per se herinneringen aan vroeger op te roepen. Ik moet wel zeggen dat na de eerste helft van de nummers het beste er wel een beetje van af is; wanneer de muziek zich in de richting van de luie jazz beweegt (zoals op het titelnummer en vooral Amok in kindergarten) haak ik af, en de meligheid wat betreft de flauwe woordspelingen in titels (All hens on deck, Hoeratio, net als vroeger Bennie Helder en Aya-yuppie-hippie-yee) en de oubollige muziek (Talk of the clown) kan ik ook niet goed hebben. Gelukkig blijft het niveau van musiceren onveranderd hoog, en het organische geluid is een balm voor de oren. Ik weet niet of dit album voor mij het niveau of de draaibaarheidsfactor van het vroege werk heeft, maar gelukkig is vergelijken niet nodig, want dit is gewoon een vitale en warme plaat van twee muzikanten die er nog altijd plezier in hebben om met twee jonge(re) honden samen muziek te maken. (Grappig feitje: toen ik kortgeleden een aantal DVD's met oude shows van Brigitte Kaandorp bekeek zag ik dat Pierre van der Linden daarbij in haar begeleidingsband meespeelde!)