Led Zeppelin - Celebration Day (2012)

Ik vind juist dat het adagium vroeger was alles beter niet opgaat. Led Zeppelin speelt als een stel jonge honden. Ze hebben zich 6 weken voorbereid op dit ene concert en nu komt alles eruit, als een uitbarstende vulkaan. Dit concert is absoluut briljant te noemen: de zang en uitstraling van Robert Plant, het drumwerk van Bonham jr., prima bas en toetsen van John Paul Jones en bovenal de absoluut geniale solo's van Jimmy Page. En dan heb je nog de band: na al die jaren spelen en improviseren ze nog perfect samen en hebben ze bovenal ontzettend veel lol erin. En dat straalt ook weer op de zaal af. Ook gisteren in de Imax bioscoop: de mensen om mij heen waren ook zeer onder de indruk.

Het geluid is werkelijk uitstekend: nog nooit heb je Led Zep zo mooi live kunnen beluisteren.
De vier openingstracks zijn direct raak. En dat gaat daarna maar door en door. Ik kan de geweldige uitvoeringen van Dazed & Confused, Trampled Underfoot en Whole Lotte Love noemen, maar dan doe ik de rest onrecht.

Wat betreft de beelden: De llichtshow om de band heen is fraai, maar beperkt: ook hier weer precies goed. En de concertfilm is ook al fantastisch. Je hebt het gevoel dat je op de eerste rij staat, of op het podium. Er is een mooie afwisseling tussen langere shots en flitsende: genoeg snelheid en genoeg om te zien.

Een subliem concert subliem gedocumenteerd: de release van het jaar.

Je bent enkel niet zo positief met je cijfer, waarom is dat als ik vragen mag?

Ik heb de dubbel cd/blu-ray versie aangeschaft.

Ik was als Zeppelin fan blij toen ik zag dat het concert uit 2007 op deze manier uitgebracht ging worden. Ik heb hem dan ook gelijk aangeschaft.

Het optreden wat de heren geven is geweldig te noemen in mijn ogen. Beeldkwaliteit kan hier en daar misschien iets beter voor blu-ray maar is prima in orde, daarop heb ik dan ook niks aan te merken. Maar de geluidskwaliteit van de blu-ray laat zéér te wensen over.

Vooropgesteld, ik ben als audiofiel erg kritisch als het op geluidskwaliteit aankomt, daar ik vind dat je zonder goede geluidskwaliteit het concert (als ook film) totaal niet kunt beleven zoals het is bedoeld.

Met dat in gedachten speel ik elke blu-ray dan ook af. Zo ook deze.
Wetende dat Zeppelin een van mijn favorieten is qua muziek wil ik met beoordelen van hun geluidsdragers nog wel eens te mild zijn. Maar niet bij deze schijf.

Het schijfje ging in de blu-ray speler met het idee dat ik iets moois ging beleven. Maar niks was minder waar.
Bij mij thuis kwam het schijfje totaal niet uit de verf wat geluid betreft. Aan mijn speakers en randapparatuur en bekabeling kan het niet liggen. Die zijn dik in orde. Maar het zekere voor het onzeker nemende nam ik toch de proef op de som.
Ik bezit namelijk de mogelijkheid om over verscheidene sets te kunnen draaien vanwege het feit dat een goede vriend van mij een grote gespecialiseerde hifiwinkel bezit en ik daar ten alle tijden terecht kan om cd's en blu-ray's te draaien en te testen voor mezelf en anderen als ik dat wil.
In de daar aanwezige bioscoop met 'Barco' beamer en velen verscheidene geluidsversterking varierend van mosfetversterking tot transistorversterking tot buizenversterking heb ik de blu-ray afgedraaid. Speakers die ik gebruikt heb varieren van hoornsystemen (sferische hoorn) tot gewone vloerstaanders tot satelietspeakers. En de conclusie was samen met de ervaren in dienst zijnde geluid- en beeldtechnicus hetzelfde als bij mij thuis.
Beeld prima in orde, maar het geluid is ronduit slecht.

Het is een dood en erg vlak geluid. Het mist scherpte en diepte (een kleine stage), weinig tot geen dynamiek, en totaal geen lucht tussen de verscheidene instrumenten.
Het geluid geeft je dan ook niet de beleving en rillingen wat dat normaal zou doen bij een zo'n groots concert.

Page's rockgitaar mist de 'twang', agressie en scherpte die je gewend bent te horen bij een live spelende rockgitarist. Met name zijn distortion komt totaal niet uit de verf. Het klinkt allemaal erg vlak en 'boostloos'.

Dan Bonham's drums. Die worden ook gruwelijk slecht weergegeven. Ook door het gemis aan scherpte en dynamiek. Het knalt totaal niet.
Bij een nummer als 'No Quarter' bijvoorbeeld slaat hij in het begin van het nummer op een van hem links staande pauk. De enkele slagen zijn nauwelijks te horen en klinken met totaal geen diepte van wat je van een pauk zou verwachten. De kleine korte roffel die daarop volgt op diezelfde pauk is zelfs zo goed als niet te horen.

Plant's stem is daarentegen helder en duidelijk weergegeven maar mist ook de broodnodige dynamische weergave.

Jones's bass is er wel in het diep en loopt te sterk en overheersd her en der behoorlijk maar mist het 'droge' en 'strakke' dat je van een bass mag verwachten.

Zoals al gezegd, al met al een irritant vlak en doods geluid zonder scherpte, diepte en dynamisch bereik, waardoor het slecht in balans is en waarbij een her en der te sterk overheersende 'lopende' bass met een gemis aan 'droog' en 'strak' geluid bij mij irritatie wekt.
Het is in zijn geheel een geluid dat je als toehoorder totaal niet naar binnen zuigt en in vervoering weet te brengen zoals grootse concerten dat kunnen doen met je qua geluid. Niet dat het geluid moet galmen (wat het vaak doet in arena's). Integendeel zelfs. Maar dit is het tegenovergestelde.

Als ik het met sterren van maximaal vijf en minimaal nul moet beoordelen dan krijgt het beeld van mij een vier en het geluid een twee en half. En zelfs die halve vind ik eigenlijk nog te veel eer, daar ik vind dat deze heren, die genoeg ervaring hebben dit product zoals geproduceerd op deze wijze tegen hadden moeten houden. Het lijkt er nu op dat de heren gedacht hebben, breng maar uit men koopt het toch wel. Wij zijn tenslotte Led Zeppelin.

Leuk om je verzameling compleet mee te maken, maar als je verwacht dat je hiermee een erg goed en gedegen geproduceerd topproduct koopt wat betreft de blu-ray, vergeet het maar. Er zijn veel betere concertregistraties wat geluid betreft te koop. Ik heb de blu-ray dan ook niet meer afgekeken. Of het pakket met de twee dvd's beter zijn weet ik niet.

Ook de cd geluidskwaliteit vind ik niet optimaal, maar die klinken wat beter dan de blu-ray.

Ik heb de heren verder niet echt op een hoog voetstuk staan, maar deze uitgave kwam voor een zeer schappelijk prijsje langs, dus vooruit maar. Bij de eerste drie nummers bekruipt me dan ook vooral het gevoel van onverschilligheid (om niet te zeggen: verveling) dat ik bij deze band wel vaker heb.

Daarna wordt het wel beter, met een bloedmooie versie van Led Zeppelins meest uitgekauwde nummer als opmerkelijk hoogtepunt. Ook op No Quarter, Dazed and Confused and Kashmir komt de band goed voor de dag. De laatste twee nummers zijn dan weer minder.

"Celebration Day" is de liveregistratie van de meest besproken reünie uit de geschiedenis van de rockmuziek. De (al was het tijdelijke) terugkeer van Led Zeppelin, waarbij de zoon van John Bonham, Jason, de honneurs waarnam achter de drumkit. De setlist vind ik vrij verrassend, zeker in vergelijking tot eerdere live releases van Led Zeppelin. Maar deze band heeft ook zoveel om uit te kiezen dat een ultieme setlist bijna onmogelijk is om te realiseren. Dan de muziek: ik vind dat "Celebration Day" uiterst nerveus begint. Ondanks de ervaring van Robert Plant, John Paul Jones, Jimmy Page en toch ook Jason Bonham lijkt het erop dat de heren toch bevangen zijn door de druk of nervositeit. Vooral Jimmy Page lijkt hier last van te hebben. Zijn gitaarspel is buitengewoon slordig. Nu weet ik dat dit een kenmerkend element is van zijn spel, maar op "Good Times Bad Times" en "Ramble On" is het wel een beetje storend. Vanaf "Black Dog" lijkt hij zich te herpakken. Daarnaast vind ik het gitaargeluid erg schel klinken. Maar vanaf "In My Time of Dying" verandert alles. Het geluid klinkt ineens warmer en de intro met het prachtige slidespel is overdonderend. De zenuwen lijken verdwenen en wat zich dan afspeelt is een herbelevenis van de hoogtijdagen van Led Zeppelin. De band raakt steeds beter in vorm en ze zijn op hun gemak met als hoogtepunt een prachtig intens "No Quarter". Vanaf dat moment klopt alles en speelt Led Zeppelin de pannen van het dak en volgt het ene hoogtepunt na het andere. Via mijn meer dan uitstekende stereoinstallatie en superieure AKG koptelefoon klinkt het geluid als een klok. De berichten over slecht geluid deden me eerst wat huiveren, maar ik herken me er totaal niet in. Ik hoor een perfect gebalanceerde mix van instrumenten en ook de zogenoemde slechte akoestiek van de O2 Arena speelt me nergens parten. Ik geniet intens van de baspartijen van John Paul Jones. Robert Plant is nog uitstekend bij stem, al haalt hij de echte uithalen niet meer. Jason Bonham is een fantastische drummer, de genen van de meester zijn overduidelijk aanwezig. Jimmy Page is en blijft een fantastische gitarist, monsterlijke riffs en originele en freaky solo's vliegen je om de oren. Het geluid op zijn gitaar klinkt zoals gezegd af en wat ijzig en schel, maar dat is mijn inziens meer een afstelling van zijn versterkers en pedalen dan een omissie in geluidsmix van dit album. "Celebration Day" voldoet aan mijn verwachtingen en is een pleister op de wonden voor het feit dat ik het concert niet zelf heb mogen meemaken. Wie weet komt het er ooit nog van, er gaan immers blijvende geruchten dat de heren weer samen gaan spelen. Tot die tijd heb ik "Celebration Day".

Wat een genot om de band op deze registratie te zien/horen spelen. OK, alles gaat een toontje lager maar de energie en het spelplezier is er niet minder om. Jason Bonham laat duidelijk horen dat de appel niet ver van de boom is gevallen en zorgt voor een enorme drive in de nummers. De losse, relaxte manier van spelen van Jimmy Page Blijft voor mij een genot om te horen. Ok, soms is hij wat rommelig, maar ik wou dat ik zo rommelig kon spelen . John Paul Jones is daarentegen een rots in de branding die samen met Jason een solide basis legt. Wat een rasmuzikanten!

Gisteren schreef ik nog over het unieke document van Cream - Royal Albert Hall. Nou deze uitgave hoort daar zeker ook bij. Velen hielden het niet voor mogelijk dat er nog een reünie concert zou plaatsvinden. Na de opheffing van de band vanwege John's tragische dood in 1980 zijn er nog wel een aantal geweest maar dat waren allen faliekante missers. Ditmaal stonden de heren er allemaal 100% achter. Daar het eigenlijk ook een benefit concert betrof. Kaartjes waren dus binnen een millieseconde weg, maar niet getreurd, er zou nog een film van uitkomen en op cd gezet worden.... Nou dat duurde nog wel effe 5 jaar!
Maar goed uiteindelijk is het er, en mag wat mij betreft ook een uniek document genoemd worden. En natuurlijk is er het een en ander aan op te merken en klopt het vooral in het begin niet helemaal.
Maar dit is Led Zeppelin, live in 2007! En zoals bij Cream gelden er dan andere waarden. Alleen al een 5 omdat het er is.

Wat een kracht en pracht. Kashmir live is van grote schoonheid. Mooi om te zien dat de mannen er zin in hadden.