Villagers - {Awayland} (2013)

Ik heb hem ook al een keer of vijf beluisterd inmiddels. The Waves is inderdaad zoveel beter op zijn plaats dan ik vooraf verwachtte!
Inmiddels heeft het vele luisteren nog geen afbreuk gedaan aan de nummers.

Qua melodieën is dit album zo ontzettend sterk, net als de voorganger overigens!
Conor (tegenwoordig J.) O'Brien is echt een van de genieën van de hedendaagse muziekcultuur!
Ik vind {Awayland} nog niet zo goed als Becoming A Jackal, maar hij is zeker prachtig!


And she was speaking Esperanto and drinking ginger tea

Ineens was daar eind 2012 vanuit het niets 'The Waves', een bloedspannend nummer dat een radicaal ander Villagers geluid liet horen. Onverwachte elektronica, strijkers en blazers vlogen je om de oren. Naar verluid maakte band-brein Conor O'Brien een slechte technoplaat om uit zijn writersblock te komen, waarin hij terecht was gekomen na een slopende wereldtour rondom debuutplaat Becoming A Jackal. Dat het anno 2013 weer helemaal goed gaat met hem bewijst {Awayland}. De kleine Ier gaat op zijn tweede plaat voor een grote aanpak.

De plaat opent nog vertrouwd met het ontroerende 'My Lighthouse'. Het onderstreept de songwriter-kunsten van de 28-jarige O'Brien. Folky, ingetogen en met de karakteristieke stem van Conor O'Brien zelf een waardige opening. Maar vanaf het wat epische 'Earthly Pleasure' gaat het roer om. Er volgen een aantal behoorlijk intrigerende composities waarbij er geëxperimenteerd wordt met elektronica. Het is knap dat Villagers hun sound op het tweede album al nieuw leven in hebben durven blazen. Over het algemeen is het de band ook aardig gelukt hiermee te overtuigen (hoewel sommige nummers wellicht wat te pompeus of te lang zijn). Het nieuwe concept blijkt het best geslaagd in het geweldige 'The Bell', single 'Passing A Massage' en (uiteraard) het briljante 'The Waves'. Maar daarnaast wordt het gewone liedje ook niet uit het oog verloren. Het sterke 'Nothing Arrived' is zelfs het eerste échte popliedjes dat Villagers ooit schreef. Ook het verstilde 'In A Newfound Land You Are Free', dat over een pasgeboren kindje gaat, is mooi in haar eenvoud.

Dus {Awayland} heeft het debuut overtroffen? Neen dat niet. Hoewel de liedjes in een spannend jasje zijn gestoken, stijgen ze niet boven de nummers van Becoming A Jackal uit. Deze zitten als liedjes toch net wat beter in elkaar. {Awayland} is een gevarieerde, maar daardoor ook wat onevenwichtige plaat geworden. Een knappe en gedurfde opvolger van het debuut. Daarmee is dit toch een van de meest interessante nieuwe releases van dit moment.

van: Album-Review: Villagers - {...

Ok, dit {Awayland} klinkt op sommige nummers wat pompeuzer, wat meer aangekleed met toeters, bell(s) en electronica, maar de basis blijft de fraaie melodieën zoals ook al te horen op hun sterke debuutalbum Becoming A Jackal. Het zorgt wel voor wat meer variatie in en tussen de nummers. Soms denk ik aan de aankleding die je ook wel hoort bij the Arcade Fire, een pluspunt dus.

Ook zitten er originele stukjes muziek bij, zoals bijvoorbeeld de basis van het prachtige nummer The Waves: het drummetje + synthesizer + Spanish piano, met de fraaie climax. Daarvoor zit al het heerlijk lopende Earthly Pleasure. Judgement Call heeft ook zo'n fijne drive. Daarna volgt het erg mooie liedje, met die fijne piano, Nothing Arrived, wat ook op hun debuutplaat had kunnen staan.

De titelsong is instrumentaal, maar ook dat is mooi en zo gaat het album door. Passing A Message zit bijvoorbeeld vol met mooie aankleding: gitaren, piano, tegendraadse drum. De zang van Conor O'Brien is sterk, zijn schrijfkwaliteiten ook: er staat geen minder nummer op deze plaat. Knap en gedurfd om de succesvolle sound van het debuut uit te breiden en aan te passen. Het is zeer geslaagd en resulteert voor mij nu al in één van de mooiste albums van 2013.

Ik ben het hier helemaal mee eens.
Becoming A Jackal vond ik een geweldige cd. Prachtige nummers als Becoming A Jackal, The Pact, Twenty-Seven Strangers gaven die cd een heel gemoedelijke sfeer. Prachtige luistermuziek waarbij de stem van Connor volledig tot z'n recht kwam.

Op basis van die cd ging ik 2 weken geleden naar Eurosonic en bezocht een Villagers concert. Na afloop was ik toch wel redelijk teleurgesteld. Ook van anderen hoorde ik dat ze toch wat teleurgesteld waren en iets anders hadden verwacht.
Ik wist vooraf niet dat ze een nieuwe cd hadden (na het concert uiteraard wel), dus bij thuiskomst de cd beluisterd om het een tweede kans te geven, en alhoewel ik niet onverdeeld negatief ben, moet ik toch constateren dat de eerste cd veel beter was.

Met Lighthouse begint de cd nog best aardig en vertrouwd. Ook live vond ik dit een mooi nummer met schitterende samenzang. Simpele gitaarbegeleiding, precies zo als ik Villagers wil horen. Earthly Pleasures heeft wel een aardige tekst, maar de manier van vertellen doet me erg weinig en ook de muziek heeft iets dreigends en ongemakkelijks. Alhoewel bedoeld werkt het meer op m'n zenuwen dan dat ik er van kan genieten. The Waves is typisch ook een voorbeeld waarbij de muziek wat belangrijker lijkt te zijn geworden en zijn stem hier en daar (vooral op het eind) wat naar de achtergrond wordt geschoven. Jammer. Het is overigens wel een aardig nummer. Judgment Call is dan wel een erg flinterdun nummer. Nothing Arrived is eindelijk weer een aardig (poppy) nummer. Een nummer waar Connor weer heerlijk vocaal aan de slag mag. Ook het ritme is lekker catchy. The Bell is muzikaal gezien een apart nummer, met toch wel mooie en slimme overgangen. Awayland is wel een aardig muzikaal interlude, maar veel meer ook niet. Passing a Message is een gekke keuze voor een single. Het nummer is erg eentonig en vooral veel monotoon gezongen. Grateful Song is vervolgens een van de weinig nummers in de nieuwe stijl waarbij ik het wél goed gelukt vind. Z'n zang doet me zelfs een beetje denken aan de zanger van Mercury Rev. In a Newfound Land You are Free is een minimaal nummer wat wel aardig is, zonder echt hoogstaand te worden. Rhythm Composer tot slot heeft wel iets aardigs en een vermakelijke afsluiter.

De nieuwe Villagers doet me bij vlagen aan Bright Eyes denken, met name in nummers als Earthly Pleasures. De stem van Conor Oberst (zanger van Bright Eyes) is echter beter geschikt voor die muziek. Minder mooi, wat rauwer en intenser. Bij andere nummers zoals Nothing Arrived neigt de muziek dan weer een beetje naar Coldplay.Het is niet dat ik zozeer problemen heb met de nieuwe, elektronische stijl. Hier en daar komt het aardig tot z'n recht. Ik vind gewoon dat zijn stem niet tot z'n recht komt in veel nummers. Het lijkt er wat op alsof hij iets monoter zingt en minder emotie in z'n stem legt en de muziek wat belangrijker is geworden.

Een uitgekleed Villagers a la de 1e cd komt op mij veel intenser over dan een hoop elektronisch geweld. Jammer. Desalniettemin toch een redelijk cd, dus een 3.5

Toen ‘Becoming a Jackal’ in 2010 uitkwam, en ik er de eerste paar luisterbeurten had opzitten, stond ik paf. Jawel, er was een referentiekader, die andere Conor (Oberst, Bright Eyes) kwam nadrukkelijk om de hoek loeren, maar toch was er iets unieks aan de liedjes van Villagers, iets waar ik nu niet meteen mijn vinger op kon leggen. Toen eind 2012 de vooruitgestuurd single ‘The Waves’ van opvolger ‘{Awayland}’ hier voor het eerst uit de boxen schalde, was ik verrast. Of dat aangenaam of onaangenaam was, wist ik toen nog niet zo zeker.

‘The Waves’ is een single die komaf leek te maken met alles wat op de debuutplaat werd gepresenteerd. Fors invloeden uit electro-hoeken, bliepjes hier, echo’s daar. O’ Brien had het roer helemaal omgegooid, leek wel. Nu ik de nieuwe plaat zo’n tien keer heb gehoord, kan ik dit wel enigszins nuanceren. De experimenten met electro lijken zich grotendeels te beperken tot die single, al is het scala waaruit O’ Brien en co songs hebben gecreëerd gevoelig breder geworden. Gelukkig kan dit alles nog door één deur, en is er geen wrange nasmaak te bespeuren bij mij als luisteraar.

De afwisseling is een stuk groter dan op ‘Becoming a Jackal’. Van het sobere, kleine ‘My Lighthouse’ gaat het over het in al zijn facetten groots klinkende ‘Earthly Pleasure’ (dat me aan Sufjan Stevens doet denken, trouwens) naar ‘The Waves’, dat een majestueuze opbouw kent, om een fenomenale climax te bereiken. Terwijl ik de single an sich niet zo bijzonder vond, vielen de stukjes van de puzzel meteen op hun plaats toen ik de plaat voor het eerst beluisterde. Het is nog steeds geen song die ik zomaar eens ga beluisteren, buiten albumverband bedoel ik dan, maar het past gewoon perfect tussen de andere songs. Een grote pluim op de songschrijvershoed van O’ Brien.

‘Judgement Call’ doet me vaag denken aan de latere dEUS, terwijl ‘Nothing Arrived’ vintage Villagers is (vooral dat pianootje doet het ‘m), en misschien wel hun meest poppy nummer tot nog toe. “I waited for something, and something died; so I waited for nothing, and nothing arrived”, zingt O’ Brien, ons hiermee er op wijzend dat, als je niets verwacht, je ook niets kan verliezen. ‘The Bell’ begint kalm, zwelt al vrij snel aan (met blazers en enkele zware piano-aanslagen), en het refrein van O’ Brien doet me zelfs denken aan Motorpsycho. Verdulleme.

De titeltrack is een bijzonder fraai instrumentaaltje, waar ik niets slechts over kan bedenken (hoeft ook niet), en dat zelfs erg goed past op het album. Een sferisch landschap wordt daar gecreëerd. ‘Passing a Message’ is ook best een vet nummer, lekker tegendraadse drums en baslijntjes die er dik op liggen. Het is de song waar ik het langst m’n twijfels bij had, maar ik ben ‘m gaandeweg leren appreciëren. Tekstueel is het ook één van de betere nummers, de poëet in O’ Brien komt naar boven.

‘Grateful Song’ klinkt sacraal, God speelt dan ook een centrale rol in de tekst. ‘In a Newfound Land You Are Free’ is dan weer een lieflijk liedje van een ouder voor z’n pasgeboren baby. Leven is lijden, is het motto. Daartegenover staat vrijheid. Vrijheid om te lijden. Eenieder heeft zijn kruis te dragen, een thema dat ook in de afsluiten nog naar voren treedt. “And when you’re looking up for who you lack; that old black dog is on your back; and if you tame it, you can get it to sit; so don’t mind it”. Iedereen draagt zijn eigen lading shit uit het verleden met zich mee, en wat je daarmee doet, dat is je eigen zaak. Er zijn verschillende manieren waarop je ermee kan omgaan, O’ Brien toont met dit nummer slechts ééntje. Hij zegt er wel bij dat je er niet altijd zelf voor kiest om die shit op je nek te halen:

“You’re a rhythm composer;
easy for you;
you’re a rhythm composer;
but in actuality;
only the rhythm composes you”

Een bizarre outro (een ezel die driftig staat te balken, weet ik veel) doet deze plaat uitgeleide. Ik hou nog steeds meer van de charme van ‘Becoming a Jackal’, maar ik moet per luisterbeurt meer gaan toegeven dat het totaalplaatje van ‘{Awayland}’ nog net iets beter is.

4 sterren

Villagers is een geweldige band. Dit album raakt me minder dan het vorige. Het mooie aan Becoming A Jackal was de balans tussen indie en donkere, experimentele folk. Deze plaat klinkt saaier en mist sfeer. De liedjes zijn best aardig, maar er staan ook een paar slappe op. Iets als Nothing Arrived spreekt me toch echt minder aan dan een nummer als Pieces op het eerste album. Awayland mist sterke nummers en diepgang en blijft hangen op veel saaie melodieën. Er staan nog steeds een paar hele sterke dingen op, zoals In a Newfound Land of The Waves, maar vind het toch beetje tegenvallen.

Mijn review op www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik een stuk opgepoetst

Mijn kennismaking met {Awayland} door The Villagers, een album uitgebracht in 2013, was een onverwachte reis door landschappen gevuld met melodische complexiteit en lyrische scherpzinnigheid. Elk nummer op {Awayland} onthult een nieuw facet van Conor O'Brien's meesterschap als songwriter en verhalenverteller. De arrangementen zijn gelaagd maar nooit overweldigend, waardoor er ruimte blijft voor intieme momenten van reflectie. De openingsnummers stellen je gerust met hun kalme tempo, terwijl de dynamiek geleidelijk toeneemt naarmate je dieper het album ingaat.

My Lighthouse: Het album opent met 'My Lighthouse', een intieme en akoestische track die direct een sfeer van rust en bezinning neerzet. De eenvoud van de melodie en de poëtische tekst vormen een warm welkom in deze muzikale odyssee.

Earthly Pleasure: Vervolgens leidt 'Earthly Pleasure' ons door een complexere compositie, waarin speelse teksten vermengd worden met een onverwacht arrangement van instrumenten. Het nummer voelt als een avontuur op zich, vol verrassende wendingen.

The Waves: Met 'The Waves' neemt de intensiteit toe. De krachtige golven van geluid en emotie weerspiegelen de titel, terwijl de lyrics een diepe duik nemen in thema’s van menselijke kwetsbaarheid en verlangen.

Judgement Call: Een korter, scherpzinnig nummer dat een beetje als een reflectieve pauze in het album fungeert. 'Judgement Call' is doordrenkt met een gevoel van urgentie en zelfreflectie, waarbij de luisteraar wordt uitgedaagd om eigen keuzes te overwegen.

Nothing Arrived: Een van de meer bekende tracks van het album, 'Nothing Arrived' is een vrolijk, toch melancholisch nummer dat de leegheid van onvervulde verwachtingen verkent.

The Bell: Dit nummer tilt het energieniveau weer op, met krachtige drums en een aanstekelijke melodie. 'The Bell' roept beelden op van herleving en hernieuwde hoop.

{Awayland}: Het titelnummer is verrassend kort, maar zit vol met symboliek en sfeer. Het dient als het hart van het album, een kern waar alle thema’s even samenkomen en resoneren.

Passing a Message: Een luchtig nummer dat speelt met het idee van communicatie en miscommunicatie, verpakt in een catchy melodie die blijft hangen.

Grateful Song: Met 'Grateful Song' wordt een toon van dankbaarheid en aanvaarding aangeslagen. De warme instrumentatie en de oprechte vocalen maken dit nummer tot een hoogtepunt van het album.

In a Newfound Land You Are Free: Hier vinden we een rustige, contemplatieve song die de luisteraar uitnodigt om na te denken over vrijheid en de mogelijkheden van nieuwe beginnen.

Rhythm Composer: Het album sluit af met 'Rhythm Composer', een nummer dat de thema’s van het album samenbrengt in een viering van muziek en creativiteit.

De reis door {Awayland} is er een van introspectie, schoonheid, en af en toe de pijnlijke herinnering aan wat had kunnen zijn. The Villagers hebben een meesterwerk gecreëerd dat niet alleen vermaakt, maar ook uitnodigt tot nadenken. Dit album is zonder twijfel een blijvende bijdrage aan de moderne folk en indie muziek.

Wat misschien het meest opvalt aan {Awayland}, is hoe het album groeit bij elke luistersessie. Beginnend als een verzameling mooie liedjes, ontpopt het zich langzaam tot een ingewikkeld geweven tapestrie van thema's en motieven, elk met hun eigen tijd en plaats, maar allemaal naadloos verbonden. Dit aspect maakt het een album dat niet alleen gehoord, maar ook ervaren moet worden, met elke luisterbeurt een nieuwe ontdekking biedend.

Afsluitend kan worden gezegd dat {Awayland} van The Villagers een album is dat moedig de grenzen van het indie-folk genre verkent. Het combineert poëtische teksten met rijke, atmosferische muzieklandschappen die samen een wereld scheppen waarin de luisteraar kan verdwalen. Voor wie op zoek is naar een album dat zowel het hart als de geest aanspreekt, is {Awayland} een onontkoombare bestemming in de muzikale odyssee.

Op Spotify volgt een extraatje in de vorm van een aantal live opnamen. Echt een visitekaartje, want eigenlijk is het niet of nauwelijks te horen dat het live opnamen betreft. Misschien is het zelfs nog fraaier dan de studioversies. En wat is de zang ook goed te verstaan. Ik moet maar eens tijd vinden om wat van de andere albums van Villagers te beluisteren,