The Style Council - Café Bleu (1984)

Ik heb ze ooit live gezien in Torhout en dat was toch best aardig. Van deze cd ken ik alleen de hitjes en ook die vind ik wel wat hebben, al zijn ze soms wat sloom. Maar een stuk minder dan Paul Weller's werk met The Jam.

Ik vond de meeste Style Council-singles wel aardig, maar de albums zijn niet zo aan mij besteed. Beetje zouteloze jazz-pop, niet te vergelijken met Paul Wellers' vorige band The Jam. 't Is geloof ik één van Wouter Bos' favorieten, misschien zegt dat ook wel wat

Prima album. Buiten de bekendere nummers staan er nog een paar leuke tracks. Al blijven "You're the best thing + My ever changing moods" klassiekers. Kant 2(Ik heb nl. de Lp) vindt ik wat minder dan de A-zijde, maar al met al een heerlijke luisterplaat. Paul Weller is toch wel één van de iconen van de pop/rock van de laatste 25 jaren. Een echte held. 4**** voor dit album!!!!

Kan dit enkel beamen, Weller kan je steeds blijven boeien, of ie nu met The Jam, dit groepje of op zijn soloplaten bezig is, het is altijd erg boeiende muziek, toch ?

Hele mooie stijlvolle plaat! ****

Op de singles was The Style Council op z'n best, maar toch zitten er af en toe wel enkele album-tracks die toch niet onderdoen aan het singles-werk. Mijn favorieten zijn hier 'The Whole Point of No Return', 'The Paris Match', 'My Ever Changing Moods', 'You're the Best Thing' en 'Headstart for Happiness'.
Van Paul Weller beluister ik veel liever solo-werk en met The Jam, want dat knalt lekker.

Leuke LP, niet meer dan dat.
Ik heb alleen geen idee wat dat rap o clappo nummer er op doet.

Leuke plaat die soms wel wat doet denken aan Steely Dan.

Sterke muzikanten, al is de plaat soms wat wisselvallig en soms wat saaitjes. 'The Whole Point of No Return' vind ik bijvoorbeeld behoorlijk saai.

Een nummer als 'Dropping Bombs on the Whitehouse' swingt gelukkig wel weer de pan uit.

Redelijk album, met als grote uitschieter mijn persoonlijke favoriet van The Style Council: My ever changing moods.

Dit voelt gewoon als een imitatie band.
Dit mag dan misschien wel een van de meest eclectische albums zijn die ik ken. Het kronkelt door stijlen als jazz, funk, hiphop, new wave en pop maar het hele album mist een soort soul, mist spanning om het interessant te houden.

Wat me dit album afschrikt, is dat elk nummer beter wordt gedaan door andere artiesten in plaats van deze gerepliceerde versie.

Van alles wat Weller gemaakt heeft vind ik de Style Council het meest genietbaar. Altijd toegankelijk en melodieus, niet alles is even geslaagd maar all in all genietbare pop op hoog niveau. Dit album is niet hun sterkste en teveel een ratjetoe van stijlen maar toch zeker een ruime voldoende. My ever changing moods en head start zijn parels .3,5 ster

Om te beginnen: alle songs van dit album zijn van de hand van Weller, en een tweetal samen met Mick Talbot. Imo is Weller een zeer begenadigd songwriter, met soms vlijmscherpe, maatschappijkritische songteksten met een sterk verhalend karakter. Niks gerepliceerds aan.

Weller is iemand die ook stijverandering niet schuwt - ook vwb The Jam kan je meerdere stijlen herkennen; en als solo-artiest (zeg maar singer-songwriter) bleef hij zichzelf ontwikkelen. Niet voor niets heeft Daniel Rachel in zijn Isle of Noises 20 p. gewijd aan Paul Weller.

Als je kijkt naar de tijdslijn van The Style Council kun je zien dat zij regelmatig voorop lopen in stromingen/bewegingen die ontstaan, denk aan Acid Jazz en ook hun laatste album: Modernism a New Decade uit '98, lang onvindbaar wijst naar richtingen die rond de eeuwwisseling zouden ontstaan.

Het mag dan je persoonlijke mening zijn, en de muziek niet je ding, je geeft niet echt blijk van muzikale kennis (what the funk?) en begrip van historische context.

De redenen die worden gegeven om hier een dikke onvoldoende aan mee te geven zijn wat merkwaardig. Over smaak valt niet te twisten maar het ontbreken van soul kan ik niet goed rijmen met de diepe en juist soulvolle vocalen van Weller. Ook zou er spanning ontbreken, ik weet niet precies wat je zou moeten verstaan onder spanning maar diversiteit en variëteit alom. Dat kan een plaat juist ten goede komen en eenheidsworst voorkomen. Zeker in de jaren 80 was het lastig om je aan het popfront te onderscheiden, maar The Style Council nam hier toch echt wel een aparte plek in. Tenslotte de opmerking dat elk nummer beter wordt gedaan door andere artiesten; ik kan er geen chocola van maken. Kortom, een vreemde recensie die naar mijn mening onderuit wordt gehaald door tegenstrijdige argumenten.

Deze plaat is voor het grootste deel gevuld met knappe en vakkundig gemaakte zorgeloos klinkende jazzy lounge muziek met bovendien mooie teksten. Dat zijn dan ook meteen de fijnste nummers.

Van mij hadden A Gospel en Strength of Your Nature niet gehoeven en vallen ze wat ze wat mij betreft uit de toon. In 1984 skipte ik deze twee al en dat doe ik nog steeds.
Gelukkig staan ze aan het begin van kant twee, dus dat maakt het wat makkelijker.

Verder gewoon prettig luchtig laid-back album van rasmuzikant Paul Weller.

Helemaal grijsgedraaid en staat nog steeds regelmatig op. Zo'n nummer als Blue Café mag eindeloos op repeat. Iemand schrijft hier in 2010 dat The Whole Point Of No Return behoorlijk saai is........ Hoezo?
Ieder nummer is op zijn manier de moeite waard (voor mij). Enne....... album verveelt nooit.
The Paris Match, met zangeres Tracey Thorn (EBTG) nog zo'n topper. Oké, is sla door.
Vier sterren voor mij.

Bleu Cafe, My ever changing moods en vooral The Paris match, geweldige nummers, maar soms heb ik ook het gevoel dat in naar Sjors Michael zit te luisteren. (You're the best thing). Niet dat dat erg is hoor, zal wel de jaren 80 sound zijn