menu

Queensrÿche - Promised Land (1994)

mijn stem
3,75 (136)
136 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: EMI

  1. 9:28 A.M. (1:44)
  2. I Am I (3:57)
  3. Damaged (3:58)
  4. Out of Mind (4:36)
  5. Bridge (3:30)
  6. Promised Land (7:58)
  7. Disconnected (4:45)
  8. Lady Jane (4:15)
  9. My Global Mind (4:21)
  10. One More Time (4:19)
  11. Someone Else? (4:44)
  12. Real World [From the Soundtrack of the Movie Last Action Hero] * (4:23)
  13. Someone Else? [Full Band Version] * (7:13)
  14. Damaged [Live at the Astoria Theatre, London, UK on October 20, 1994] * (4:00)
  15. Real World [Live at the Astoria Theatre, London, UK on October 20, 1994) * (3:45)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 48:07 (1:07:28)
zoeken in:
avatar van ozwald
5,0
ricardo schreef:
Die debuut elpee die ken ik niet eens, nog nooit een noot van gehoord zelfs, maar zal vast niet extreem afwijken van The Warning denk ik.

Eigenlijk moet ik die ook nodig een keertje beluisteren.


sowieso wat aanmatigend om meningen over het oeuvre te ventileren terwijl je de eerste mijlpaal al gemist hebt.. maar goed, dat valt zo in te halen natuurlijk have fun!

avatar van Leptop
4,0
Na 2 jaar in de mottenballen te hebben gelegen kwam ik dit album weer tegen en heb het bij wijze van ´`laten we het maar weer eens proberen` geluisterd. In de auto, daar kom ik wel eens vaker in aanraking met een onverwachte revival...ook dit keer weer. Verrek! Wat was nou eigenlijk de reden dat ik dit album destijds zo matig vond?
OM? Empire? te grote verwachtingen? Enfin, eigenlijk is dit een heel solide album, goed geproduceerd ook trouwens, sterke nummers, uitstekend spel van de heren etc. De stem van Tate verdient wel de nodige inspanning, meer dan vroeger, maar dan lukt het wel om er van te kunnen genieten. Ik verhoog mijn score van een naar boven afgeronde 3,5* naar een kleine 4*. Een lichtpuntje voor de heren in deze tijden... Zover mijn mening überhaupt relevant is voor ze

avatar van gigage
4,0
Wat leptop schrijft had ik ook. Er zat dan potdomme ook 4 jaar tussen empire en deze promised land. Het voordeel van retrospectief beoordelen is dat je niet meer vergelijkt met waar je toen naar luisterde. Waarschijnlijk is dat de reden dat dit album toen ook bij mij niet zo goed viel. Maar ach, met jaren komt de wijsheid? ( dan wacht ik nog even )

Vooral de ballads vind ik erg sterk op dit album. En het meer experimentele promised land en disconnected wat voor mij toen de das om deed kan ik nu wat beter waarderen. Echter zullen ze niet op repeat gaan. Daarom hebben ze het melodieuze out of mind erop gezet met die prachtige intro, opbouw, solo, baslijnen en gevoelige zang partij. En zo staan er nog meer van die sterke staaltjes op.

avatar van stoepkrijt
3,5
Die loodzware gitaarriff uit de coupletten van Damaged blijf echt verrukkelijk. Ik was hem bijna weer vergeten. Fijn om die weer eens terug te horen.

Ook Someone Else? blijft schitterend. Dat pianospel draagt ontzettend veel bij aan de emotionele lading. Maar Geoffs stem blijft toch het mooiste aan het hele nummer.

avatar van blondegod
4,0
Volgens mij de laatste redelijke plaat van Queensryche. Het album hierna (hear in the now frontier) vond ik niks en ben toen eigenlijk afgehaakt. Daarna is er nog wel veel werk verschenen zie ik, maar of dat goed is/was? ..... "lady jane" bezorgt mij altijd kippenvel, wat een nummer! "one more time" en "damaged" zijn ook toppers. rest is gewoon prima.

3,5
blondegod schreef:
Volgens mij de laatste redelijke plaat van Queensryche. Het album hierna (hear in the now frontier) vond ik niks en ben toen eigenlijk afgehaakt. Daarna is er nog wel veel werk verschenen zie ik, maar of dat goed is/was? ..... "lady jane" bezorgt mij altijd kippenvel, wat een nummer! "one more time" en "damaged" zijn ook toppers. rest is gewoon prima.


Exact daarna werd het alleen maar minder ( zeker i.v. m hun eerste 3, 4 albums)

avatar van Edwynn
4,5
Laatste is ook meer dan de moeite waard.

avatar van milesdavisjr
4,0
Naar mijn mening een van de beste albums van Queensryche. Met name de wat naargeestige sfeer die ronddwaalt op deze plaat kan mij wel bekoren. Over de hele linie genomen minder ruig dan zijn voorgangers maar qua kwaliteit doet hij niet onder.
Promised land, Damaged, Disconnected, mooi opgebouwde nummers. Someone else, ik ben niet zo van de theatrale ballads, maar door zijn eenvoud is het een van de mooiste ballads uit de rijke carriere van Queensryche.

3,5
sorry , maar bij gaan toch de eerste drie vier albums ruimschoots voor, milesdavisjr.
Die zijn van ongekend hoog niveau in een topbezetting.

avatar van milesdavisjr
4,0
Neal Peart schreef:
sorry , maar bij gaan toch de eerste drie vier albums ruimschoots voor, milesdavisjr.
Die zijn van ongekend hoog niveau in een topbezetting.


Ik kan mij dat voorstellen. Het is ook puur persoonlijk. De eerste albums krijgen ook gemiddeld genomen een hogere score dan Promised Land. Wat ik met name mooi vind (zie ook recensie) is de ontwikkeling die de band doormaakt op dit album. Het doet niks af aan de voorgaande albums.

avatar van Metal-D78
4,5
Neal Peart schreef:
Die zijn van ongekend hoog niveau in een topbezetting.


dezelfde bezetting speelt ook op Promised Land hoor ....

avatar van vielip
2,0
Ik dacht al; heb ik iets gemist...

3,5
Metal-D78 schreef:
(quote)


dezelfde bezetting speelt ook op Promised Land hoor ....


klopt ik ontken dat ook niet

Ozric Spacefolk
Dit is voor mij de top van deze band. De rest is toch een beetje te powermetal. Empire gaat nog wel, maar duurt te lang, denk ik.

avatar van Edwynn
4,5
Mijn liefde voor de eerste paar platen is oneindig. Maar deze laat wat mij betreft op het creatieve/artistieke vlak het ook het hoogtepunt horen. Empire is mij teveel een bandwagonplaat. Met de focus op scoren met gemakkelijke hardrocksongs

avatar van Johnny Marr
4,0
Wat een vernieuwingsdrang had deze band toch, album na album hun geluid aanpassen... Leg dit maar eens naast een The Warning. Een wereld van verschil, al is die laatste natuurlijk nog ietsje sterker.

Jammer van My Global Mind en One More Time, twee mindere nummers en toch wel een klein inzakmomentje...Gelukkig komen ze (lees: hij, zanger Geoff Tate) daarna nog éénmaal ijzersterk terug met de schitterende ballad Someone Else?. En tja...het titelnummer hé...schuimbekkend mooi.

avatar van Kronos
4,0
Het best geproduceerde werk van Queensrÿche tot hiertoe. Ook inhoudelijk zit het weer snor, al bevat het minder aanstekelijke nummers. Misschien heeft de band bewust geprobeerd om niet weer een monsterhit te schrijven. Promised Land is een donkerder album dat beschouwelijk en erg sfeervol klinkt.

84/100

avatar van The_CrY
4,5
Nu dan de eerlijke vraag, gezien je gewoonte om minder populaire albums uit de weg te gaan, ga je verder met Hear in the Now Frontier of zien we je pas weer bij de self-titled uit 2013?

avatar van Kronos
4,0
[off topic]
Of ik de moeite neem een 'mening' bij een album te schrijven heeft niks te maken met populariteit.
[/off topic]

avatar van milesdavisjr
4,0
Kronos schreef:
Het best geproduceerde werk van Queensrÿche tot hiertoe. Ook inhoudelijk zit het weer snor, al bevat het minder aanstekelijke nummers. Misschien heeft de band bewust geprobeerd om niet weer een monsterhit te schrijven. Promised Land is een donkerder album dat beschouwelijk en erg sfeervol klinkt.

84/100


Wat je zegt, wellicht bewust niet ingezet op 'zo goed mogelijk scorende singles' maar juist een coherent album. In mijn ogen daarom ook het sterkste album van de band, de voorganger klinkt wat dat betreft toch wat meer mainstream waar overigens niks mis mee is.

avatar van Kronos
4,0
Het schrijven van memorabele refreintjes was wel een van de sterke punten van Queensrÿche, ook al voor Empire. Dat mis ik toch een beetje op Promised Land. Wel het laatste echt goede album met Geoff Tate.

avatar van Zagato
4,0
Wat mij betreft de zwanenzang van QR, ik weet dat er hiena nog best goed materiaal is verschenen maar het kan niet in de schaduw staan van het materiaal t/m Promised Land. Toch een van de beste bands aller tijden IMHO.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
In de tijd dat er nog videotheken bestonden had ik er één in de buurt die ook nog eens CD's verhuurde, en op zoek naar nieuwe muziek stuitte ik op Queensrÿche. Dat was voor mij een Grote Onbekende Naam die ik vagelijk met "de betere metal" associeerde, maar meer verwachtingen dan dat had ik niet. Toen ik thuis Promised land in de speler had kon ik er echter net zo min een eenduidig label op plakken, en na al die jaren (en vele malen draaien) kan ik dat eigenlijk nog steeds niet. Aan de scherpe solo's, de vocale uithalen en de dynamiek van de hardere nummers kon ik wel horen dat de wortels van deze band in de metal lagen, maar los daarvan laat geen enkel nummer op deze plaat zich eigenlijk in een duidelijk genre-hokje stoppen.
        I am I is al meteen exemplarisch: lang voortslepend in dezelfde toonsoort maar tegelijk heel afwisselend door het afwijkende maar toch zo duidelijk ritmische drumpatroon, de ijzersterke zangmelodie, de geluidseffecten van glas en applaus, de "sitar-gitaar", de produktie (inclusief phasing en de andere vervormingen van Tate's zang), het "haperende" slot en de algehele sfeer van naargeestigheid die wordt opgeroepen door de tekst over een leven dat al vanaf het begin onder een grauwsluier gebukt lijkt te gaan, het is allemaal even "juist", allemaal de juiste geluiden op de juiste plek, en alles werkt samen om van dit nummer een unstoppable force te maken.
        Zo zou ik over bijna elk nummer op dit album wel een aparte alinea kunnen schrijven. Elke track verschilt weer van z'n voorganger; sommige nummers doen meer psychedelisch of paranoïde aan, andere teksten zijn meer psychologisch georiënteerd en komen heel dichtbij (de geesteszieken van het aangrijpende Out of mind, de vader die "niet in beeld was" en nu alsnog opduikt in Bridge, het gevoel van jezelf vervreemd te zijn in Someone else), en Lady Jane is inderdaad "a scary, scary ride". Het titelnummer (lang, maar zeker niet té) benadrukt dan weer de ontgoocheling van opgroeien, volwassenwording en carrière (inclusief een Bowie-achtige wanhopige sax en een marimba-loopje dat af en toe als een soort ruggegraat lijkt te fungeren), terwijl My global mind de blik juist naar buiten richt maar daarbij tegen een vergelijkbaar gevoel van hopeloosheid aanloopt.
        Dat laatste nummer is voor mij meteen ook het enige minpuntje; al de eerste keer dat ik Tate "There's hunger in Africa" hoorde zingen dacht ik: ja, dat is zo, maar deze in your face-benadering is misschien niet de beste manier om dat aan de orde te stellen... maar gelukkig trekt de rest van het nummer weer strak de teugels aan en is het in de loop der jaren zijn status van skipmoment bij mij verloren, en bovendien wordt het gevolgd door mijn twee favoriete nummers van de plaat, One more time met z'n sublieme "klassieke" solo en het schitterende Someone else (ook geweldig in de full band version, maar ik prefereer toch dít arrangement).
        Misschien is "the broken part of my machinery" wel een overkoepelend thema van dit album, een plaat waarop alles gearrangeerd is met oneindige inventiviteit, steeds de juiste sfeer treffend voor de betreffende track en tekst, en de krachtige hoes met het fraaie lettertype voor de teksten maakt het totaalpakketje af. Ook na zoveel jaren is dit een album dat ik nergens mee kan vergelijken, een soort creatieve explosie die zijn licht naar alle kanten uitstraalt en elke draaibeurt weer verrast, ontroert en overdondert. (Nummer 6 in mijn nineties-top-30 ingezonden voor de MusicMeter-top-1000 van de jaren 90 in 2014.)

avatar van gigage
4,0
BoyOnHeavenHill schreef:
In de tijd dat er nog videotheken bestonden had ik er één in de buurt die ook nog eens CD's verhuurde, en op zoek naar nieuwe muziek ......Toen ik thuis Promised land in de speler had kon ik er echter net zo min een eenduidig label op plakken, en na al die jaren (en vele malen draaien) kan ik dat eigenlijk nog steeds niet.

Je hebt m nooit teruggebracht ?

Mooie review, hoor

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Val ík even door de mand! (Ik herinner me nog dat ik hem indertijd bij mijn lokale Tommy moest bestèllen, want hoewel het een redelijk grote winkel was hadden ze geen apart bakje Queensrÿche, dat loonde kennelijk niet meer... )

Dank voor het compliment!

avatar van Johnny Marr
4,0
Johnny Marr schreef:
En tja...het titelnummer hé...schuimbekkend mooi.

Dit...nog maar eens. Phoeh, bestaat er een mooier titelnummer? Waarschijnlijk wel, maar dit is zeker en vast één van de mooiste ooit hoor...

avatar van milesdavisjr
4,0
Johnny Marr schreef:
(quote)

Dit...nog maar eens. Phoeh, bestaat er een mooier titelnummer? Waarschijnlijk wel, maar dit is zeker en vast één van de mooiste ooit hoor...


Absoluut eens, in de discografie van Queensryche is het zelfs een van de beste nummers, de zelfverzekerdheid spat er af van af.

avatar van Johnny Marr
4,0
milesdavisjr schreef:
(quote)


Absoluut eens, in de discografie van Queensryche is het zelfs een van de beste nummers, de zelfverzekerdheid spat er af van af.

Eensch. Wat een zangprestatie van Tate.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst:
Rond 18 oktober 1994 komt dit vijfde album uit van het (eens) almachtige Queensrÿche en net zoals de platenmaatschappij heb ik hoge verwachtingen, zij ongetwijfeld in nog meer commercieel succes, ik eerder in een album dat weer aanvoelt als Queensrÿche Grand Cru. Voorganger Empire is een stijlbreuk, is best een goed doch tam album maar het doet mij vaker teruggrijpen naar het Dynamischer Drietal daarvoor.

Het is geen geheim dat de jaren negentig mij heel weinig raken op muzikaal vlak omdat ik grotendeels mijn interesse begin te verliezen in Metal en muziek in het algemeen. Met stijgende verbazing loop ik met mijn hoofd tegen een muur van Grunge en Nu Metal, fans in houthakkershemden en springende snotapen in bermuda’s. Begin 1994 keer ik na mijn legerdienst (barman in de Mess Officieren in Middelkerke, jackpot!) ook terug naar mijn huidige werkgever en koop ik mijn eerste gsm, een Ericsson, nadat ik de avond voordien voor de eerste keer door mijn rug was gegaan en de vaste telefoon op een kastje niet kon bereiken, haast hulpeloos liggend op de grond, alleen… Mijmeringen.

De begintonen van 9:28 A.M. gevolgd door I Am I is alvast hoopgevend: Queensrÿche is weer zo progressief als de pest en EMI mag het schudden, waarna men naadloos overgaat naar Damaged met zijn doorklinkende basslijn. De metalen klanken van de jaren tachtig keren niet terug maar dat geeft niet zolang de dubbele gitaarlijnen en pittige gitaarsolo’s maar blijven van het duo DeGarmo & Wilton. Beide zaken komen regelmatig in volle glorie terug op dit best wel puik album. Edoch, hebben wij die metalen klanken wel nodig gezien de gewichtige onderwerpen op dit album, het gaat bij mij zelfs zo ver dat een akoestisch nummer als Bridge met een jammer genoeg droevig onderwerp werkelijk fantastisch overkomt.

Het titelnummer is voor mij een hoogtepunt ondanks de aanwezige saxofoon, een instrument dat voor mij eerder een plaats heeft in Jazz dan in Metal. Het instrument lijkt mij wel de wanhoop van het nummer te beklemtonen in combinatie met de gewichtige teksten. Damaged is spielerei en doet eerder mijn bloeddruk stijgen. Ik heb de cd zonder bonustracks in 1994 gekocht, maar als bonustrack is de “full band version” van Somewhere Else? een volgend hoogtepunt.

Nadien komen nog een zevental albums uit met Geoff Tate aan het roer van het schip, dat alsmaar meer begint te kapseizen tot een kleine muiterij uitbarst en de kapitein naar buiten wordt begeleid. He was asked to walk the plank. Het zijn zeven albums die bij mij ook bitter weinig indruk maken, toen niet, nu niet en in de toekomst wellicht ook niet. Met Todd La Torre is een heropleving gestart van Queensrÿche old school, meer richting Metal uit. Promised Land is voor mij een eindpunt in een glorieus tijdperk van een ooit fantastisch, vooruitstrevend Metal vijftal. In mijn klassement staat hij op vier na, juist, die eerste drie, zonder Disconnected zou mijn score nog iets hoger liggen.

avatar van lennert
3,5
geplaatst:
Promised Land laat een band horen die na twee klappers van wereldformaat reflecteert op de vorige periode en zichzelf afvraagt 'was dit het nu?'. Het levert een album op dat in geen enkel opzicht klinkt als zijn voorganger, niet toegankelijk is en bij vlagen ook steken laat vallen. Het doet echter ook een aantal dingen goed. Bridge is een hartverscheurende ballad over DeGarmo's mislukte relatie met zijn overleden vader, de titeltrack is een progmetalpareltje en I Am I en Damaged zijn duister en stevig. Na de titeltrack gaat het echter fout. Disconnected is weinig compositie en Lady Jane/My Global Mind/One More Time gaan het ene oor in, het andere oor uit. Afsluiter Someone Else is dan wel weer erg goed, maar het valt daarmee wel weer extra op dat het album toch een flink aantal softe/balladesque songs heeft. Het geheel beviel me vroeger dan toch beter, al kan ik Promised Land onmogelijk een slecht album noemen. Het is wel een eerste stap richting aftakeling.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire
6. Promised Land

avatar van RuudC
2,5
geplaatst:
Een halfje eraf voor deze eerste Queensryche waar ik gewoon niks mee kan. Het begint al vervelend met I Am I, wat ik een heel vervelend, nerveus nummer vind. Daarna komt het eigenlijk ook niet meer goed. Deze koerswijziging is te groot. Het album is niet eens zo commercieel meer als Empire was en daarbij lijkt de band echt zoekende te zijn. De composities stralen niets meer uit. Niets raakt meer. Disconnected is zelfs verschrikkelijk, terwijl twee cd's eerder de band met gemak meer dan degelijk was. Promised Land zit kwalitatief tussen storend en nietszeggend in. Dit cd'tje is overduidelijk de nieuwe hekkensluiter.


Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning
6. Promised Land

Gast
geplaatst: vandaag om 12:17 uur

geplaatst: vandaag om 12:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.