Queensrÿche - Promised Land (1994)
mijn stem
168 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: EMI
-
9:28 A.M. (1:44)
-
I Am I (3:57)
-
Damaged (3:58)
-
Out of Mind (4:36)
-
Bridge (3:30)
-
Promised Land (7:58)
-
Disconnected (4:45)
-
Lady Jane (4:15)
-
My Global Mind (4:21)
-
One More Time (4:19)
-
Someone Else? (4:44)
-
Real World [From the Soundtrack of the Movie Last Action Hero] * (4:23)
-
Someone Else? [Full Band Version] * (7:13)
-
Damaged [Live at the Astoria Theatre, London, UK on October 20, 1994] * (4:00)
-
Real World [Live at the Astoria Theatre, London, UK on October 20, 1994) * (3:45)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
48:07
(1:07:28)
1
geplaatst: 19 februari 2025, 12:14 uur
Watt begon als opvolger van het ter ziele gegane Meltdown veelbelovend. Als de gitaren maar ronken was de slogan van het blad.
Begin 93' haalde ik het eerste nummer bij de plaatselijke sigarenboer, om vervolgens elke maand reikhalzend naar de boekwinkel te snellen voor een nieuwe editie.
Van blues, tot folk, funkrock tot aan death metal, de blik was vrij breed.
Na verloop van tijd werd het blad steeds hipper, trendgevoeliger en werden zelfs trance en elektronica salonfähig. Men raakte mij kwijt, Watt ging Oor achterna, en laat dat nu net een blad zijn waar ik nooit wat mee heb gehad. Aardschok hield mij langer vast hoewel ik ook dat blad ontgroeide.
Promised Land is inderdaad zwaarmoedig van aard, bij vlagen zelfs melancholisch. Door de variatie werden verschillende tinten van donkerte aangebracht. In die zin wist de band goed aan te voelen wat er rond 94' leefde op muzikaal gebied zonder direct mee te liften op de heersende trends. Gevolg; een knap staaltje vakwerk, vertrouwen in eigen kunnen en geen angst om minder vast omlijnde ideeën te integreren binnen het geheel. De saxofoon solo in de titelsong vormt hiervan een fraai voorbeeld.
Begin 93' haalde ik het eerste nummer bij de plaatselijke sigarenboer, om vervolgens elke maand reikhalzend naar de boekwinkel te snellen voor een nieuwe editie.
Van blues, tot folk, funkrock tot aan death metal, de blik was vrij breed.
Na verloop van tijd werd het blad steeds hipper, trendgevoeliger en werden zelfs trance en elektronica salonfähig. Men raakte mij kwijt, Watt ging Oor achterna, en laat dat nu net een blad zijn waar ik nooit wat mee heb gehad. Aardschok hield mij langer vast hoewel ik ook dat blad ontgroeide.
Promised Land is inderdaad zwaarmoedig van aard, bij vlagen zelfs melancholisch. Door de variatie werden verschillende tinten van donkerte aangebracht. In die zin wist de band goed aan te voelen wat er rond 94' leefde op muzikaal gebied zonder direct mee te liften op de heersende trends. Gevolg; een knap staaltje vakwerk, vertrouwen in eigen kunnen en geen angst om minder vast omlijnde ideeën te integreren binnen het geheel. De saxofoon solo in de titelsong vormt hiervan een fraai voorbeeld.
0
geplaatst: 19 februari 2025, 17:06 uur
milesdavisjr schreef:
Watt begon als opvolger van het ter ziele gegane Meltdown veelbelovend. Als de gitaren maar ronken was de slogan van het blad.
Begin 93' haalde ik het eerste nummer bij de plaatselijke sigarenboer, om vervolgens elke maand reikhalzend naar de boekwinkel te snellen voor een nieuwe editie.
Watt begon als opvolger van het ter ziele gegane Meltdown veelbelovend. Als de gitaren maar ronken was de slogan van het blad.
Begin 93' haalde ik het eerste nummer bij de plaatselijke sigarenboer, om vervolgens elke maand reikhalzend naar de boekwinkel te snellen voor een nieuwe editie.
Zat er niet ook (soms) een sampler-cd bij de Watt?
0
geplaatst: 19 februari 2025, 17:45 uur
Klopt, bij de eerste uitgave zat een sampler van bands die 'upcoming' waren volgens Watt. Vreemd genoeg stond er ook een nummer van Flotsam and Jetsam op, toch niet een act die in 93' de hemel zou gaan bestormen met hun muziek....
Het was trouwens een van de weinige en leuke manieren om 'nieuwe' bands te beluisteren, voor de wat serieuzere rock- en metal liefhebbers was het destijds nog best een zoektocht om je collectie (flink) uit te breiden zonder voorkennis.
Het was trouwens een van de weinige en leuke manieren om 'nieuwe' bands te beluisteren, voor de wat serieuzere rock- en metal liefhebbers was het destijds nog best een zoektocht om je collectie (flink) uit te breiden zonder voorkennis.
0
geplaatst: 20 februari 2025, 18:43 uur
Vond die tijd best wel leuk qua magazines, veel blaadjes... te koop in de winkel en soms zelfs blaadjes gratis bij Concerto bijvoorbeeld, Belgisch blaadje kan ik me nog herinneren (beetje krantpapier). Watt kon ik soms moeilijk hebben, idd een vervolg op Meltdown dat een blad was waar ik altijd reikhalzend naar uit keek. Ik voelde de bui al hangen toen die een "enquete" gingen houden onder hun lezers of ze het leuk zouden vinden als ze buiten Hard Rock en Metal, alternatieve rockmuziek gingen recenseren. Heb het nog lang uitgehouden tot het me gortig werd op ten duur.
Volgens mij speelden het titelnummer toen ook in Ahoy, begon met Tate die aan een bar zat of iets dergelijks. Beetje toneelstuk-achtig was het.
Volgens mij speelden het titelnummer toen ook in Ahoy, begon met Tate die aan een bar zat of iets dergelijks. Beetje toneelstuk-achtig was het.
* denotes required fields.
* denotes required fields.