Therapy? - Infernal Love (1995)

Zware tegenvaller na het geniale Troublegum.
Dit album is way too mainstream. Ondanks de hit Diane verder weinig soeps.

Tsja, maar wel mainstreams op de Therapymanier. Het is nog veel te stekelig om voor ainstream door te gaan en de lidjes zijn gewoon dik in orde. 3,5*

Mainstream kut vinden, maar de hit Diane is wel goed? Lijkt me nogal een tegenstelling. Dit album is inderdaad (veel) minder dan Troublegum, maar de sfeer is veel te pessimistisch en donker om mainstream te zijn.

Ik heb niks tegen mainstream als het maar goed is (Diane). De rest viel me vies tegen. Therapy moet gewoon doen waar ze goed in is, en dat is duidelijk niet het geluid van dit album.

...toch is dit album heel wat beter dan die rotzooi die ze hierna hebben uitgebracht (met als dieptepunt Shameless, kutplaat). Troublegum en Nurse zijn beter dan dit album, dat klopt. Maar nummers als Stories, Epilepsy, Misery en A Moment Of Clarity zijn best de moeite waard hoor.

Therapy : stevige groep die harde gitaarrifs met stevige zang en straffe melodieën kan combineren , met als hoogtepunt "Diane".

Erg goed rockalbum.

****

ik vind dit echt wel een goed album hoor. Ik moet hierbij wel vertellen dat ik enkel troublegum en deze ken, maar de nummers zijn dik in orde en helemaal niet zo mainstream behalve diane dan. Vooral Stories, Misery,
Loose en A moment of clarity zijn sterke nummers. Troublegum vind ik wel stukken beter. Een 3 voor dit album!

Ik vind dit het beste album ooit gemaakt

Toentertijd op de releasedatum gekocht. Erg goed album, al klinkt het een stuk luchtiger dan 'Troublegum'. Epilepsey, A Moment of Clarity en Misery zijn favoriet. 4,5*

Toch nog een sterk album dit. Minder goed dan z'n voorganger maar bevat toch enkele vette nummers. Jude the Obscene, Bad Mother, Me Vs You, Epilepsy, A Moment of Clarity, Misery, Stories en Diane zijn vrij goeie, goeie en zéér goeie nummers (ongeveer in stijgende volgorde).

De overige nummers zijn toch wat minder.

4*

Ha, net als Savage vind ik Infernal Love de beste plaat van Therapy? Niet de beste aller tijden, die eer is naar Led Zep II gegaan. Een vergelijking is natuurlijk onmogelijk.
En ja, ouwe bok (van 1963) die ik ben, ik heb ze allemaal tot en met Shameless, van Caucasian Psychosis af.
Mainstream? Luchtig? Hoezo? Wat ik interessant vind aan Therapy? is dat Cairn op ieder album iets nieuws probeert toe te voegen. Infernal Love is een uitstapje naar gothische rock. Het kan gebeuren, dat je daar niet van houdt, ikzelf trouwens ook niet. Maar de "zieke" draai die Cairn eraan geeft is uniek.
Maar ik geef toe: Troublegum bevat een paar betere nummers. Helaas bevat het ook een paar zwakkere. Infernal Love bevat geen enkele zwakke plek. Misery is zit technisch bijzonder goed in elkaar - met elk couplet een andere afsluiting.

Ik vind dit persoonlijk ook de beste van Therapy? , helemaal niet 'mainstream' zoals hier ergens gezegd wordt, integendeel vind ik dit een heerlijk, origineel tegendraads album .

Na Troublegum met veel verwachting aangeschaft en zwaar ontgoocheld! Heb hem dan ook heel slinks aan mijn jongere zusje verpatst die toen helemaal gek was van "diane". Een verschrikkelijk nummer ook overigens. Als ik het op de radio hoor, kan ik het niet snel genoeg afzetten. Jeuk krijg ik ervan!

Een wat mindere opvolger van Troublegum, maar het bracht ze wel enorm succes met dank aan de Husker Du cover Diane

met veel poeha ondersteund groepje waar ik niks aan vond en nu nog niet , een bende schreeuwerds

Maar nog lang nog niet zoveel poeha als bijvoorbeeld het zwaar overschatte Genesis ..... Geef nou maar gewoon toe dat je te oud bent voor spul als dit.

Therapy? (met vraagteken?) heeft nooit tot mijn favoriete bands behoord wegens wat te eenzijdig, maar ik kan ze best appreciëren en zeker dit album. Energiek met sterke melodieën en teksten.
"Diane", enkel begeleid met violen vind ik erg mooi en apart, ik zie niet in waarom Therapy? zo'n nummer niet mag uitbrengen, "Stories" en "Misery" vind ik prima stevige rocknummers.
Therapy? mainstream noemen is wel erg belachelijk. Vergelijk dat maar eens met de wat er in de hitlijsten stond destijds.

Het moet een jaar of 10 geleden zijn dat ik dit album nog beluisterd heb. Mijn broer heeft hem en ik legde hem altijd op voor één nummer: A moment of clarity.

Als ze na Stories en Diane dát nummer nu eens op singel hadden uitgebracht, dan was het volgens mij nog mee in eindejaarslijsten beland ook. Schitterende piano-intro, ingetogen strofe en een refrein en een brug waar je haren van recht komen terwijl je staat mee te brullen.

Jammergenoeg is de rest van het album niet de hele tijd van dat. 'Happy people have no stories', zingt Andy Cairns. Wel, soms zit ik te denken dat hij op dat moment zélf bijna helemaal over zijn depressie van Troublegum heen is. Gelukkig en jammer tegelijk.

Ik zou eerst nog eens moeten luisteren om er nog een quotering op te geven, maar het kwam bij mij indertijd over als een 3*...

Met vraagteken. Op het eerste hoesje van de eerste EP was na de y-grec nog ruimte over, vandaar.
Na het enorme succes van Troublegum was Therapy? inderdaad heel even main-stream. Infernal Love was in zekere zin een poging dat succes te continueren. Van dat succes kreeg Cairns weer een depressie - en Ewing stapte om die reden er uit - dus lag de band een tijdje plat. Daarna besloot Cairns nooit meer het underground circuit uit te kruipen en dat bevalt hem tot de dag van vandaag.

Na positieve berichten van sommigen was ik nieuwsgierig geworden. Dat viel tegen. De meeste songs zijn zwak tot hooguit redelijk, de teksten zijn nog wel aardig. De gitaarriffs zijn hard, maar niet zo interessant.
"Diane" vind ik een song ala "The Final Countdown" ofwel van die gekunstelde nep hard-rock. "Misery" is nog erger, een slechte Kiss imitatie.
"A Moment of Clarity" is een poging om mee te liften met de op dat moment populaire videoclips van MTV. Met "Loose" hoor ik een veredelde Teenybobber band en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dit is muziek voor tieners of oudere jongeren die zich op muziekgebied niet ontwikkeld hebben, maar niet voor mij.

Dank je. Ik zal nog eens wat muziek van Ustvolskaja opzetten om te kijken hoe het met mijn muzikale ontwikkeling is. Ik heb bij Kiss trouwens nooit zo'n geweldige riff als van Misery gehoord, laat staan dat ze drie verschillende refreinen in één liedje weten te stoppen.

Amen!

Therapy? doet Metallica.
En Metallica doet vervolgens op Load Therapy?

Metallica?! Dat hoor ik hier nou niet echt in terug. En gelukkig maar.

In dit album wel; in hun vorige niet.

Deze plaat is overgeproduceerd met veel te veel samples en keyboardjes om eenecht punkrock plaat te zijn.
De solo's zijn om te huilen zo slecht (misschien wel expes?)

En toch vind ik dit een dijk van een plaat.
Ik dig de zang van Cairns en de composities zijn dik in orde.
Lekker stevig gitaar/bas en drumwerk.

De rockers rocken en de ballads slepen.

Het had van mij alleen iets minder gelickt geproduceerd mogen worden.

Ondanks dat dit niet echt mijn genre is toch wel een aardige plaat. Sterker nog ondanks de in mijn ogen erg slechte albumopener zelfs een sterk album.

gele sterren zijn voor 2, 9 en 10

Wellicht wacht jou een geweldige carrière als stand-up comedian want ik heb al drie keer goed gelachen.

Bad Mother heeft een fantastisch refrein, Stories is ook één van mijn favorieten.
Voor Diane moet ik in de juiste stemming zijn, maar het is wel een geweldig goeie cover.

Bijna een jaar na datum heb ik 'm eindelijk kunnen strikken voor een prikje.
Jeugdsentiment die niet teleurstelt ondanks dat het geen 2e Troublegum is natuurlijk.
Maar eerlijk is eerlijk; hierna zouden Cairns & co geen hoge ogen meer gooien.
Semi-detached was maar slapjes.

Fantastische plaat vond en vind ik dit. Wat mij betreft de beste Therapy? Weliswaar niet zo puntig als Troublegum, maar wel zeer sfeervol met 'A Moment of Clarity' (hun beste nummer), 'Bowels of Love', en 'Diane'. 4,5*