dEUS - Pocket Revolution (2005)

Jij wint! Maar heb je hem al in huis?

Ik vind hem geweldig! Zeker doordat Stef Kamiel op twee nummers te horen is!

Nee, ik heb tot nu toe ook de illegale weg bewandeld.

Vandaag stond er een hele positieve recensie in de Volkskrant over dit album. Meestal zijn die recensies minder positief. Ik twijfelde maar ga binnenkort m'n eerste dEUS album kopen. Mooie hoes ook, trouwens.

Opvallend eigenlijk hoe weinig slechte recensies er over dit album te lezen zijn. Smaken verschillen, maar blijkbaar houden toch wel héél erg veel mensen van deze nieuwe plaat. Terecht volgens mij

Echt een zeer sterke plaat, maar van dEUS verwacht ik niet anders .

Vandaag gekocht en zojuist voor het eerst gedraaid. Vooral de eerste nummers zijn erg sterk. Laat ik maar eens beginnen met 4* maar het zou over een paar weken best eens wat meer kunnen worden.

Ik ben ook zeker te spreken over deze plaat. goede nummers. Fijne afwisseling tussen rustig en stevig.

En hoe lekker die electronische geluidjes die zo spontaan met de muziek zijn mee dwarrelen. ja daar wordt ik blij van.

Vond hum toevallig vandaag nog in een tijdschiften handel, wat een pracht interview! en een goeie cover (neee vóórkant van het blad)

Manmanman, eerste keer geluisterd, klinkt verdorie geniaal! Sun Ra en Bad Timing zijn wel 2 kanjers van nummers! Kan misschien 5* worden...

Warmbloedige dEUS

Het is merkwaardig, maar twee liedjes op de nieuwe dEUS-plaat Pocket revolution klinken als die van JJ Cale. Net zo laid-back en ook de zang doet op deze liedjes (What we talk about (When we talk about love) en The real sugar) denken aan deze relaxte zanger. Het is tekenend voor de afwisseling op dit dEUS-album dat deze liedjes gecombineerd worden met echte knallers.

Alle muziekbladen en –sites hebben allemaal al beschreven dat de bevalling van deze CD moeizaam is geweest. Die duurde zes jaar en de bezetting van de band was ten tijde van de eerste opnames compleet anders dan bij de voltooing. Eén ding is zeker: het heeft een prachtig album opgeleverd. En ik vind ‘m ook erg goed klinken, productietechnisch gezien. Ik heb daar niet zo’n verstand van, maar bij deze plaat valt me wel op, dat de liedjes met zorg een aandacht zijn opgenomen. Zanger Tom Barman heeft dan ook allerlei mensen aangetrokken om mee te werken om zo van alle liedjes een zo mooi mogelijke versie op de schijf te krijgen.

Het album is veel minder springerig dan bijvoorbeeld In a bar, under the sea uit 1996. Je zou het jammer kunnen vinden dat er minder geëxperimenteerd wordt en minder gefreakt, maar een band als dEUS mag ook wel eens ergens arriveren en de experimenten bewaren voor de oefenruimtes en de beste versie op plaat zetten. Dat lijkt nu gebeurd te zijn.

Toch zijn er nog wel degelijk liedjes waarin dEUS lekker uit de band springt. Zo is Sun Ra een heerlijk onstuimig nummer dat een beetje doet denken aan The roses van In a bar, under the sea. In een tergend tempo bouwt de band het liedje op om na pas na anderhalve minuut de heerlijk jengelende gitaar in te zetten. Als het volume is opengetrokken en de stoom er vanaf slaat, neemt dEUS forse gas terug en begint de opbouw als het ware opnieuw onder zachte zang van Barman. Telkens komt het liedje terug in het stuwende ritme en zwelt de muziek weer aan.

Iets dergelijke gebeurt op opener Bad timing dat een van de beste liedjes van de CD is, wat mij betreft. Er worden zeven heerlijke minuten uitgetrokken om een doordenderend en dreinend thema op te bouwen tot een geweldige climax. Dan is dEUS op zijn best. Tenminste, de dEUS zoals ik die tot voor kort kende. Want ik heb ook een andere dEUS ontdekt. Niet alleen in de “JJ-Cale-nummers” maar ook in juweeltjes van balads als The real sugar en Nothing really ends. Hier zet Barman zijn meest zwoele en sexy stem op en schuift melancholicus Barman rocker Barman resoluut opzij. Op Nothing really ends wordt een sfeervolle xylofoon niet geschuwd en zo ontstaat een warm liedje dat qua sfeer bijna jazzy wordt.

Ik krijg 'm niet meer uit mijn cd-speler. Wat een lekker sfeertje op deze plaat.

Ik schroef 'm nog een halfje op.

4.5*

Zet ook maar in op een 4,5.
Deze plaat wordt momenteel alleen maar verslavender...
Ben verzot op de melancholische zanglijnen en teksten en het gitaarwerk is ook niet misselijk!

4,5*

Ik heb geloof ik nog een muurtje te slechten. Ik luister best veel naar Pocket Revolution, maar het kwartje valt telkens net niet. Ik hoor er wel aan af dat dit helemaal mijn ding is, maar waarom het me dan steeds net niet grijpt...

Met The Ideal Crash had ik ook even nodig. Daar was Instant Street de reden om dat album te blijven draaien, hier is dat Bad Timing en What We Talk About.

Ik heb hem de laatste tijd erg vaak beluisterd en bij mij viel het kwartje al na 2x draaien. Ik vind hem tot nu toe wel ietsjes minder dan The Ideal Crash, maar dat album is ook wel heel erg goed. Favoriet is bij mij Bad Timing, wat een heerlijke track zeg.

4*

Bij mij was het kwartje toch redelijk snel gevallen. Zeker door opener Bad Timing en omdat ik eerdere single Nothing Really Ends al grijs had gedraaid. Ik ben er nog niet uit of ik dit nu hun beste vind, misschien wel zelfs.

Ik vind het bij dEUS echt heel moeilijk om te zeggen welke plaat ik de beste vind, maar deze is het in ieder geval nog niet.

nothing really ends, zelfs dEUS niet. !

szyn.

aardige plaat , maar zeker niet de beste van Deus , valt me zelfs een beetje tegen, het is toch jammer dat het overbekende Nothing Really Ends verreweg het beste nummer is....

Luister er eens wat meer naar, je ontdekt de schoonheid wel!

Het album blijft me al 3 weken boeien...

Wat een goede plaat zeg! Ik ben nooit echt een heel erge dEUS fan geweest, maar deze klinkt erg lekker! 4,5 *

Een 7.8 op Pitchfork

Zooitje berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > dEUS LIVE

Ik begin me een beetje zorgen te maken. Ik luister deze CD al een paar weken in m'n auto maar het wil me maar niet echt pakken. Terwijl ik mezelf toch als een echte dEUS-fan beschouw.
Bad timing is wel indrukwekkend maar duurt me net wat te lang. Ook The real sugar blijft al wel hangen maar verder...........

Normaal gesproken groeien dEUS-platen in de tijd dus ik heb nog hoop. Ik blijf m'n best doen. Voorlopig slechts 3 puntjes.

Ik begrijp het enthousiasme over deze plaat niet echt. "Pocket revolution" is wel een goed album en met openingsnummer "Bad timing" en afsluiter "Nothing really ends" staan er zelfs 2 wereldnummers op, maar de nummers die ertussen liggen, zijn van een wisselvallig niveau. "Sun ra" en "Cold sun of circumstance" zijn ook geweldig en "7 days, 7 weeks" en "If you don't get what you want" hebben een prachtige tekst. Maar de andere helft van de cd kan me amper bekoren. "What we talk about" en "Nightshopping" vind ik zelfs echt vervelend.
Versta me niet verkeerd, dit is zeker geen slechte cd, er staan enkele geweldige nummers op, maar een constante weet dEUS niet te halen. Vandaar waarschijnlijk dat dit album me minder bevalt dan "The ideal crash", waar er minder uitgesproken hoogtepunten zijn, maar waar gewoon elk nummer goed is.

Prachtig!

Ik vind dit de beste Deus tot nu toe, maar moet dan ook toegeven dat ik de oudere platen pas na deze ben gaan luisteren (ik luister heel veel Deus de laatste weken).
Ben ik erg zeikerig als ik zeg dat ik de bandnaam een beetje ongelukkig (provocerend) gekozen vind?

Heerlijk die dreigende sound in "Bad timing" en "pocket revolution"(tekst ook!)
Ook "if you don't get what you want" heeft een plezierige vorm van woede in zich.
"the real sugar" is mooi (doet me een beetje aan Roxy music denken), maar "7 days, 7 weeks"en "nothing really ends" vind ik misschien wel hun beste ballads (als je zo mag noemen).
****1/2

Grappig trouwens dat veel mensen het hier hebben over het kwartje dat moet vallen. Ik vind dEUS de kwartjesvalband bij uitstek. Bij elk nieuw album vraag ik me vertwijfeld af waarom iedereen er zo laaiend enthousiast over is. Pas na vele draaibeurten komt bij mij pas de waardering, al heb ik dEUS nog nooit hoger dan 4* ingeschaald.

ik zeg; van mij magtie weer films gaan maken

Als je net zo iets moois hebt aflgeleverd, dan mag je van mij (bij wjze van beloning) ook even iets voor je zelf gaan doen