Status Quo - Hello! (1973)

Was idd een gaaf concert, puur jeugdsentiment, de korte duur had volgens mij te maken met de aandoening (ms) van Alan Lancaster. Even over deze plaat, quo in optima forma, met als hoogtepunt 4500 times.

De toestand van Lancaster zal zeker hebben meegespeeld. Maar anderhalf uur is toch niet extreem kort? Of ligt dat aan mij? Op een paar uitzonderingen in de rock wereld na (Springsteen en Stones schieten me als eerste te binnen) zijn er toch niet zo heel veel bands die langer optreden dan 90 of maximaal 105 minuten?

Vanaf 1980 liep ik warm voor steeds hardere vormen van hardrock en metal. Omdat mijn oude liefde Status Quo voor rustiger rock koos, verdween dit bandje naar de achtergrond. Thuis echter nam mijn broertje het stokje over. Hij was het die Hello! aanschafte, waarnaar ik wel degelijk nieuwsgierig was. Alleen al de iconische voorzijde van de hoes!

Echter, de plaat viel tegen. Ik kende de liveversies en studio klinkt het nu eenmaal ingetogener. Ik mopperde. Claudie vond ik slapjes (met de oren van nu lijkt het country-geïnspireerd), A Reason for Living te ingetogen, Caroline was ik inmiddels zat en zeker als het ingetogener op vinyl staat, And It’s Better Now te sixties (intro) en daarna niet echt pakkend, Forty-Five Hundred Times mist de energie van de liveplaat. Dat John Coghlan op Roll Over Lay Down de snaredrum met een dubbele mep anders inspeelde dan op de liveplaat, haalde voor mij de kick er extra af.
Wel doken er een nieuwe favoriet (Blue Eyed Lady) én een überfavo op: Softer Ride. Met kop en schouders, nog altijd. Mijn broertje was het oneens met mij, hij genoot (en geniet!) wel degelijk van deze plaat.

Enkele jaren geleden kwam ik op YouTube een radio-optreden van Rossi en Parfitt tegen, waarop ze een akoestisch optreden deden met een mij onbekende (country)song, ergens in de jaren ’70. Ik kan het filmpje (alleen audio) nu niet vinden; het zette mij in ieder geval op het spoor van de country-invloeden in hun werk, die volgens Rossi’s biografie I Talk Too Much bij hem vandaan komen. Mocht ik het filmpje alsnog vinden, dan post ik ‘m.
Inmiddels kijk ik genuanceerder naar de teleurstelling van toen, mede door het stuwende drumwerk van Coghlan; hij had wel meer vooraan in de mix gemogen. Dit neemt niet niet weg dat ik het de minste plaat van hun “gouden periode” (1972-1977) vind en ook daarbuiten zijn er betere albums van ze te vinden. Desondanks een degelijke drie sterren.

Het nieuwe nummer van magazine Classic Rock is aan dit album gewijd. Klikkerdeklik voor een fragment over morsesignalen vanuit de Chinese ambassade naast de studio.

Lang geleden dat ik deze plaat beluisterde, maar vandaag ligt 'ie op de platenspeler. Best een lekker frisse, vlotte rockplaat, met genoeg heavy gitaar (voor mij als destijds jonge hardrocker). Caroline, Roll over, Blue Eyed Lady, 45.000 hundred times, die zitten in mijn hersenen ingesleten, maar de andere nummers waren weggezakt en het is heerlijk om ze eens terug te horen.

Ja die andere wat minder bekende nummers (albumtracks zo u wilt) zijn zeker niet minder vind ik. Sterker nog; pareltjes als And it's better now, Softer ride en Claudie zorgen voor een prefecte balans op deze klassieker. En dan vergeet ik de kraker Reason for living nog

Helemaal mee eens. Rossi schreef toen al wat meer luchtige nummers dan de rest. Maar de band speelt het lekker stevig en daardoor werkt het.


En dan hebben we nog b-kantje Joanne. Deze dame mag er zeker ook wezen, maar misschien was ze iets te lief voor Hello!. Het doet wat denken aan hun beginperiode en ik denk dat het daarom afviel.

Nadat de enorme kruitdampen van de eerste 3 albums van de jaren 70 enigszins waren opgetrokken. Keek ik reikhalzend uit naar het vervolg. En dat was ietwat teleurstellend. Met dit album kan je de "stelling" naar voren halen : de producer kan een album maken of breken. Het laatste is helaas het geval, na enig google werk. Kwam ik erachter dat de eerste 4 albums t/m Dog of two head waren geproduceerd door de legendarische John Schroeder. Piledriver en dit album is geproduceerd door Status Quo zelf. De voorganger was fenomenaal goed geproduceerd. Maar op dit album is de productie beduidend minder. Maw Status Quo heeft dit album zelf ietwat om zeep geholpen. En dat is jammer, aan de tracks ligt het niet. En JA!!!! mee eens de drums staat in de mix bijna op de achtergrond, de studio uitvoering van Let there be rock van AC/DC is dat precies andersom en dat klinkt ook niet echt lekker, maar dit terzijde. De live uitvoering van Roll over Lay down is vele malen beter. De gitaarrif aan het begin is echt kicken, voor de gitaristen onder ons. Die rif wordt uit de pentatonische toonschaal gehaald, zelf speel ik hem in E maar dat is denk ik iets te hoog, maar dit terzijde. Claudie had ook op een willekeurig album van de Allmanbrothers band kunnen staan is even een afwisseling. Reason for living is weer terug bij de boogierock en dat geldt ook voor die andere tracks. En nogmaals aan de tracks zelf ligt het niet, bij de productie hebben ze wat steken laten vallen en dat is doodzonde. Want slecht is dit album absoluut niet. Had John Schroeder dit album geproduceerd dan had dit album wellicht beter geklonken. En JA van de seventies albums van Status Quo is dit de ietwat mindere. De opvolger On the Level gaat het level weer omhoog, ook qua productie. Dit album is absoluut geen onvoldoende een 3.5 geef ik er voor

John Schroeder was van het label PYE en omdat ze daar weg waren, tevens uit beeld. Pas met Rockin' All over the World werd een volgende producer binnengehaald en omdat hij de scherpe kantjes eraf haalde, volgde kritiek van menig fan. Maar dat was wel de koers die vooral Francis Rossi voorstond.