Status Quo - Hello! (1973)

Was idd een gaaf concert, puur jeugdsentiment, de korte duur had volgens mij te maken met de aandoening (ms) van Alan Lancaster. Even over deze plaat, quo in optima forma, met als hoogtepunt 4500 times.

De toestand van Lancaster zal zeker hebben meegespeeld. Maar anderhalf uur is toch niet extreem kort? Of ligt dat aan mij? Op een paar uitzonderingen in de rock wereld na (Springsteen en Stones schieten me als eerste te binnen) zijn er toch niet zo heel veel bands die langer optreden dan 90 of maximaal 105 minuten?

Vanaf 1980 liep ik warm voor steeds hardere vormen van hardrock en metal. Omdat mijn oude liefde Status Quo voor rustiger rock koos, verdween dit bandje naar de achtergrond. Thuis echter nam mijn broertje het stokje over. Hij was het die Hello! aanschafte, waarnaar ik wel degelijk nieuwsgierig was. Alleen al de iconische voorzijde van de hoes!

Echter, de plaat viel tegen. Ik kende de liveversies en studio klinkt het nu eenmaal ingetogener. Ik mopperde. Claudie vond ik slapjes (met de oren van nu lijkt het country-geïnspireerd), A Reason for Living te ingetogen, Caroline was ik inmiddels zat en zeker als het ingetogener op vinyl staat, And It’s Better Now te sixties (intro) en daarna niet echt pakkend, Forty-Five Hundred Times mist de energie van de liveplaat. Dat John Coghlan op Roll Over Lay Down de snaredrum met een dubbele mep anders inspeelde dan op de liveplaat, haalde voor mij de kick er extra af.
Wel doken er een nieuwe favoriet (Blue Eyed Lady) én een überfavo op: Softer Ride. Met kop en schouders, nog altijd. Mijn broertje was het oneens met mij, hij genoot (en geniet!) wel degelijk van deze plaat.

Enkele jaren geleden kwam ik op YouTube een radio-optreden van Rossi en Parfitt tegen, waarop ze een akoestisch optreden deden met een mij onbekende (country)song, ergens in de jaren ’70. Ik kan het filmpje (alleen audio) nu niet vinden; het zette mij in ieder geval op het spoor van de country-invloeden in hun werk, die volgens Rossi’s biografie I Talk Too Much bij hem vandaan komen. Mocht ik het filmpje alsnog vinden, dan post ik ‘m.
Inmiddels kijk ik genuanceerder naar de teleurstelling van toen, mede door het stuwende drumwerk van Coghlan; hij had wel meer vooraan in de mix gemogen. Dit neemt niet niet weg dat ik het de minste plaat van hun “gouden periode” (1972-1977) vind en ook daarbuiten zijn er betere albums van ze te vinden. Desondanks een degelijke drie sterren.

Het nieuwe nummer van magazine Classic Rock is aan dit album gewijd. Klikkerdeklik voor een fragment over morsesignalen vanuit de Chinese ambassade naast de studio.

Lang geleden dat ik deze plaat beluisterde, maar vandaag ligt 'ie op de platenspeler. Best een lekker frisse, vlotte rockplaat, met genoeg heavy gitaar (voor mij als destijds jonge hardrocker). Caroline, Roll over, Blue Eyed Lady, 45.000 hundred times, die zitten in mijn hersenen ingesleten, maar de andere nummers waren weggezakt en het is heerlijk om ze eens terug te horen.

Ja die andere wat minder bekende nummers (albumtracks zo u wilt) zijn zeker niet minder vind ik. Sterker nog; pareltjes als And it's better now, Softer ride en Claudie zorgen voor een prefecte balans op deze klassieker. En dan vergeet ik de kraker Reason for living nog