Lionel Richie - Can't Slow Down (1983)

Je gaat ook een categorie albums krijgen, waarvan je in ieder geval voor jezelf gaat vinden dat het steeds moeizamer wordt dat het de tijd gaat overleven.

Het staat in je platenkast, het komt feitelijk niet meer uit de hoes en als je het toch weer eens gedraaid hebt is er spijt van de verloren gegane 40 minuten.
Ik kan het anno 2022 niet met echt plezier afluisteren en dan daalt zo'n plaat in de loop van de tijd langzaam maar zeker af naar de onvoldoendes in je collectie. Het is me te glad, te soft en het is muzikaal en productioneel teveel een kind van z'n tijd. En de jaren dat het inmiddels geleden is maken de kloof steeds maar groter.

Eerlijk opbiechten: wie trekt dit album met grote regelmaat en graagte nog uit de kast.

Wat ik ook altijd een graadmeter vind: het aantal exemplaren dat er van dit album is terug te vinden in kringloopwinkels. Ja, er zijn er veel van verkocht. Dat geldt voor meer albums. Maar blijkbaar willen veel mensen juist van dit album erg graag af en is er voor overige tweedehandse verkoop geen land meer mee te bezeilen. En daarmee lijkt de overall liefde in 40 jaar tijd behoorlijk bekoeld. De stem van Lionel Richie valt ook al niet mee.

Het album veert nog wat op bij Running with the Night. Maar het is te laat om Can't slow down voor mij nog te redden.

Op zich best een oké-album. Zijn Thriller zou je kunnen zeggen. Maar niet iets wat je nu nog regelmatig opzet, nee.

Wel gek dat er Can't Slow Down zoveel trage nummers staan.

Redelijke plaat, maar sowie niet echt mijn ding.
Net niet slecht genoeg om uit mijn lp verzameling af te voeren

Nog steeds best goed aan te horen, hoor. Al vind ik het anno 2024 moeilijk voor te stellen dat dit in de jaren tachtig zo’n gigantische megaseller was. Kwam natuurlijk vooral door twee enorme nummer-1 hits. Die maakten dat ‘iedereen’ dit album wilde hebben. Maar in retrospectief is dit een nogal gezapige plaat. Die inderdaad enigszins ten onrechte zijn titel draagt. Die suggereert immers een hoog tempo…

Toentertijd een gigantisch succes (op Thriller na het best verkochte album in 1983) mede dankzij de vele hits die dit album leverde.
Nu klinkt het wat belegen maar nog best te doen.

Nu je het zegt: in mijn herinnering leunden de verkopen vooral zwaar op die twee joekels van nummer éém-hits (natuurlijk All night long en Hello), maar uiteindelijk zijjn maar liefst vijf van de acht songs van dit albums bona fide hits geweest. Ook Runnin' with the night, Stuck on you en Penny lover haalden de hitlijsten. Daarmee komt dit album aardig in de buurt van de zeven hits die van Thriller werden getrokken, een gegeven dat tot aan die tijd (1983 dus) een unicum was.

Hello was zelfs de vierde single van het album. Opmerkelijk dat zoveel mensen die single nog kochten, in nd de wetenschap dat de LP tegen die tijd al een enorme verkooptopper was geworden. Vermoedelijk een soort Valentijns-effect: mensen begonnen die lovesong voor elkaar te kopen, als cadeautje, een fenomeen dat je bij dit soort nummers wel vaker ziet. En de sentimentele videoclip zal ook wel geholpen hebben. Slimme marketingstrategie waarschijnlijk.

Naast All night long zijn alleen de titetrack en Runnin' with the night uptempo nummers op dit album. De laatste is een aardig deuntje met een licht funky ondertoon, dat als tweede single werd uitgebracht. Het heeft me altijd verbaasd dat Lionel op dat nummer gitarist Steve Lukather zo uit z'n bol liet gaan. Die soleert zowat door de hele tweede helft van dat nummer heen. Voor Richie-begrippen een gedurfde aanpak.

Dat Can't slow down verder voornamelijk ballads en semi-ballads bevat, is natuurlijk niet zo verwonderlijk voor wie de carrière van Lionel Richie tot dat moment gevolgd heeft. Het waren de ballads die The Commodores hits bezorgden, en van zijn eerste solo-albun was vooral het nummer Truly een grote (Amerikaanse) hit. Voeg daarbij het mierzoete duet met Diana Ross en het nummer Lady, dat Lionel schreef voor Kenny Rogers, en je kunt erop wachten dat het daaropvolgende solo-album vooral een softe aangelegenheid wordt.

Unicum? Als je in termen van succes bedoelt, heb je een punt. Maar in hetzelfde jaar (1982) als Thriller, bracht Phil Collins ook een album (Hello, I Must Be Going!) uit, waarvan 7 singles zijn getrokken.

Ja, maar dat waren lang niet allemaal grote hits, toch? Daar ging het mij om. Inderdaad: in termen van succes. Ik ken - ook uit die periode - wel meer albums waar zomaar een stuk of vijf singles werden gehaald, maar die sloegen meestal niet allemaal aan.

Dat zowel Richie als Jackson maar singles bleven uitgeven die scoorden, terwijl hun respectievelijke albums ook enorm goed verkochten, zegt enerzijds iets over hun grote populariteit op dat moment, en anderzijds iets over het feit dat veel van die nummers kennelijk voldoende hitpotentie hadden.

En het zegt ook iets over de fans natuurlijk. Zowel Jackson als Richie waren geen van beiden uitsgesproken album-artiesten. Ze hadden enerzijds een jonge fanbase die de singles kocht, en anderzijds een breed poppubliek dat van middle-of-the-road houdt en dus de albums in huis haalde.
En waarschijnlijk had je ook nog de überfans die zowel het album als de singles kochten. Die verzamelen alles van hun idool. Dat gold met name voor Jackson.

Jeugdzonde. En wat een jaren 80 hoes. Moeilijk om de plaat uit te zitten, oh zo bekende songs, maar veels te gepolijst.

Ja, hoes en plaat zijn ook gemaakt in de jaren 80, dus dan is het niet heel vreemd dat die hoes een jaren 80-sfeer uitademt. Toch een redelijk tijdloos design hoor, zo bleek een slordige 40 jaar later. De kleurstelling van deze hoes moet ongetwijfeld een inspiratiebron zijn geweest voor John Mayer en diens album Sob rock.

In de jaren 80, althans in de periode dat dit album een enorme hit was, was het redelijk sensationeel. Maar dat is anno 2025 nauwelijks meer voor te stellen. Ik heb zowel de LP als de CD nog, maar dat is eigenlijk teveel eer voor een album dat anno nu enigszins gedateerd aandoet. Toch een mooie productie en met vijf hits waarschijnlijk het hoogtepunt in de carrière van Lionel.

Ook voor mij zo’n typische ‘ ultra netjes binnen de lijntjes gekleurde’ plaat. En toch, als ik het eens bij hoge uitzondering weer eens beluister, klinkt het toch wel weer fijn. Of gevoed uit nostalgie ( 1984 was ik 10/11).

Even los van het feit dat de twee hoezen eigenlijk helemaal niet op elkaar lijken.... Stel ze lijken wel op elkaar, wil dat nog niet zeggen dat het 'ongetwijfeld' een bron van inspiratie was. Ik denk eerder dat het ongetwijfeld hemaal niets met elkaar van doen heeft.
Het album was niet sensationeel. Het was een hit. Meer niet. Thriller was sensationeel. Dit niet.

Ik had er waarschijnlijk een smiley bij moeten zetten, bij die opmerking over de hoesgelijkenissen. Want daar zat natuurlijk een flinke portie ironie in. Het gaat me niet om de afbeelding op zich, maar de kleurstelling. Dat heldere lichtblauw is zo'n typisch jaren-tachtigkleurtje, dat Mayer niet voor niets heeft gebruikt bij dat album van hem, dat zowel qua hoes als muziek een overduidelijke knipoog naar de jaren tachtig bevat. Voor het overige ken ik namelijk geen recente hoezen waaruit de visuele invloed van dit album zou moeten blijken...

Met je tweede opmerking heb je wel een punt. In mijn herinnering was dit album in 1983 echt enorm succesvol. Bijna net zo groot als Thriller. Qua verkopen dan. Want inderdaad, op de lange duur heeft Thriller aanmerkelijk beter standgehouden in het collectieve geheugen dan deze inmiddels ietwat vergeten megahit.

Aan de andere kant, noem eens een ander album dat zou kunnen wedijveren met de impact dat het album Thriller had?

Persoonlijk vind ik dit album nog steeds sterk. Ook haast geen fillers.

Het album is zelfs gemaakt door Motown om te wedijveren met Thriller, en dat is best aardig gelukt.

Ik draai m soms nog, maar vind m nog steeds goed,

Ik zie toch ook wel duidelijk gelijkenissen met Sob Rock. En why not? Mooie inspiratie toch? Kan zijn dat het niks met elkaar te maken heeft natuurlijk. Ik vind Sob Rock een tophoes hebben. De muziek is ook niet slecht, net als dit album. Allebei scoren ze een zeuventje.

Penny Lover en Stuck On You zijn m'n faffies hier.

Purple Rain van Prince, True Blue van Madonna en Faith van George Michael.

Prince heeft er een aantal gemaakt inderdaad met vergelijkbare impact (hoewel minder commercieel succesvol), maar Madonna en George Michael? Ik zou eerder aan albums als Sgt Pepper of iets van de Beach Boys denken. Het interessante van Thriller is toch dat het rete commercieel was en muzikaal bezien ook erg sterk. Misschien niet elk nummer even sterk, maar de sterke nummers zijn toch wel behoorlijk sterk.

Als je naar de jaren 80 kijkt, vind ik Born In The USA een logischer naam. Purple Rain snap ik ook nog wel.

En-on topic: De hits op Can't Slow Down kan ik prima hebben maar ik kan me niet herinneren wanneer ik dit album voor het laatst heb gedraaid.

Nou ja, het is maar net hoe je impact vertaalt. Dat kan in termen van commercieel succes en radio- en tv-dominantie. De jaren tachtig werden natuurlijk gedomineerd door een paar artiesten die elk één of meer blockbusters op hun naam brachten, De grootste voorbeelden zijn hier al genoemd: Springsteen, Prince, George Michael, Madonna. Ik voeg er uiteraard Dire Straits nog aan toe.
Lionel Richie zat daar met dit album qua verkopen niet ver vanaf. Maar zijn ster is wel verbleekt, omdat hij er niet in slaagde dat succes op een vergelijkbaar niveau te continueren. En dat kun je van de andere genoemde namen wél zeggen. Die zijn door blijven gaan en hebben een grote fanbase behouden.

En praat je over invloedrijk en noem je namen als The Beatles en The Beach Boys, dan breid je het palet uit over meerdere decennia. Dat soort platen (ik noem ook Fleetwood Mac, Zep en Pink Floyd, maar er zijn legio andere voorbeelden uit de popgeschiedenis te bedenken) zijn over de periode van veertig, vijftig jaar relevant gebleven. Ze spreken ook nieuwe generaties aan en zijn nog steeds goed voor topverkopen.

In dat opzicht speelt dit album van Lionel Richie geen rol van betekenis meer. Het is veelzeggend dat je deze, ondanks of juist misschien wel door de miljoenenverkopen in de jaren tachtig, nog steeds regelmatig in uitverkoop- en kringloopbakken tegenkomt. Op lange termijn is dit geen blijvertje gebleken. Wat niet wegneemt dat ik het gewoon ene prima album vind. Pure, toegankelijke popmuziek, niet meer, maar vooral niet minder.

Thriller was natuurlijk van invloed op de "zwarte" muziek op vooral MTV. Maar ook Prince deed daar in 1982 al wel een duid in het zakje met 1999 en Little red Corvette wat daar veelvuldig werd uitgezonden.

Zo heeft elk "groots" album wel een bepaalde impact, Thriller had dat natuurlijk wel duidelijk in de 80's (en nog steeds, het is niet voor niks het best verkochte album allertijden)
Can't slow down was een mooie en waardige tegenhanger, ook in verkoopcijfers, en zo haalde Motown ook zijn gram een beetje, aangezien MJ natuurlijk een Motown artiest was ooit.

Als je terug kijkt heet Thriller de impacht nog steeds, en zal het nieuwe luisteraar aantrekken en verrassen, en dat zal dit album en de artiest Lionel RIchie, minder hebben, dus deze plaat raakt op de achtergrond.

Persoonlijk vind ik deze plaat nog steeds erg genietbaar, maar ook hier ligt Thriller meer op de draaitafel.

Thriller en Purple Rain maakten de crossover naar het witte publiek door rockelementen (en Paul McCartney) te integreren. Dat deed Can't Slow Down minder omdat Richie eerder een balladeer is. Op Running With The Night probeerde hij het wel (Lukather ipv Van Halen).

En zo drukten de Toto boys toch maar mooi hun stempel op de platen van Jackson en Richie. Prince haalde de rock mosterd bij Hendrix en serveerde ze zelf. Over Macca gesproken: die zat in die tijd ook nog even aan de piano naast Stevie Wonder. Zijn crossover rol kan ook tellen.

Nou ja, de muziek van Lionel Richie klonk rond deze tijd van zichzelf al aardig ‘wit’, als je begrijpt wat ik bedoel. Het echte soulgevoel, zoals hij dat ten tijde van de Commodores neerzette, was hier al aardig verdwenen.Sommige nummers op dit album klinken al behoorlijk country en in de voorafgaande jaren had hij het blanke publiek natuurlijk allang bereikt via Endless love, het duet met Diana Ross, en de hit Lady, die hij schreef voor Kenny Rogers.

Dus ik denk dat Lionel Richie die cross over niet erg nodig had. Ik denk dat het vooral komt doordat Richie in de loop der jaren zowel commercieel als artistiek is weggezakt. Los daarvan schat ik de artistieke waarde van een album als Thriller of Purple Rain ook hoger in dan deze can’t slow down.