The Pop Group - Y (1979)

Y- the pop Group? Wat dit met pop muziek heeft te maken.? De band doet zijn naam met y zeker geen eer aan.

Met Y hoopte de groep ooit de top te bereiken.? Y heeft nooit een charts en of albumlijst behaald. De verkoop cijfers zijn laag gebleven. Maar dat konden de bandleden na enige zelfreflectie ook wel verwachten. Maar dat neemt niet weg dat Y één van de meest originele albums ooit is.

De zanger en oprichter Mark Steward klinkt als een gekwetste psychoot die zijn gevoelens probeert te verwoorden in 10 tracks. Met zijn poëtische teksten, creëert hij een sympathieke sfeer in de eeuwig durende wanorde.
Het album opent oorspronkelijk met “Thief of Fire”; en geeft direct de ware aard van de band weer: chaotisch en snakkend naar vrijheid met een funkende onder toon.
Het gehele album begeeft zich in een sombere stemming. De zang word afgewisseld met gekrijs, gefluister en gestotter gecombineerd. De stem van Mark steward wordt in verschillende nummers opgezogen in de stroom van verschillende geluiden.
Mijn favoriet: Snow girl, waarin punk op de piano wordt gespeeld met gitaren die worden los gelaten als een shotgun.
Of neem nu Savage sea schizofrene muzikaal geheel: Een “vriendelijk: piano melodie behoudt het nummer van complete chaos. Ter gelijk er tijd geeft de fluisterende zang van steward bevestiging van de wanorde alleen maar meer.

Y of de pop Group werd later gezien als één van de grondleggers van de trip hop scene.
Samenvattend kun je y een verbond tussen agressieve free jazz, funk en post punk noemen.


Y- Één van de meest sublieme ervaring op cd.


Y een dikke 5 sterren

Soms speel ik ergens in een garage nog wel eens in een bandje met wat vrienden - vroeger vaker dan nu. Het blijft een erg leuke tijdsbesteding, maar zoals bij alle tijdsbestedingen slaat de verveling na een tijdje toe en dan ga je van meligheid aankloten met gekke stemmetjes, gekke tekstjes en gekke gitaartjes. Best lachen voor tien minuten; daarna is het meestal wel genoeg en dan eten we een boterham.

Bij The Pop Group heb ik het gevoel dat ze nooit in de boterhammenfase zijn aangekomen - Y is veertig minuten lang aan opmerkelijke stemmetjes, gekke ritmes en absurde riffjes. Je zou het verfrissend kunnen noemen en origineel is het zeker, maar het enige woord dat het album echt samenvat is vermoeiend. De gekte is niet per se het probleem, aangezien bijna precies dezelfde hoeveelheid ervan een jaar eerder erg geslaagd in de nummers van verre genregenoten Pere Ubu werd - het kan dus wel. Het wringt 'm in het gebrek aan andere dingen die het album te bieden heeft: de absurditeit staat op zichzelf en gaat niet gepaard met emotionele diepgang. Een nummer als Snow Girl, waarin de titel met dissonante tweestemmigheid ongeveer veertig seconden lang wordt gescandeerd, terwijl er ondertussen met vuisten op piano's wordt geslagen en de gitaar wat willekeurige noten jengelt, is daar een goed voorbeeld van. De gekte is niet een middel om een bepaald effect bij de luisteraar te bereiken, maar de gekte is het doel en wordt op iedere mogelijke manier nagestreefd.

Dat heeft allereerst tot gevolg dat alles klinkt alsof de band maar wat aan het aankloten is; op zich mag dat natuurlijk wel, maar als daar geen interessante melodieën of, zoals ik daarnet schreef, andere emoties in de nummers tegenoverstaan blijft er wel wat weinig over. Het tweede gevolg van deze absurditeit zonder franje is dat ik als luisteraar niet meer dan een paar nummers achter elkaar verdragen zonder ronduit geïrriteerd te raken, op dezelfde manier dat je als nuchterende buitenstaander niet te lang naar een groepje giechelende stonede tieners kan luisteren als die lachen om het woord "melkpak". Dankzij het decomposeren van alle nummers zonder dat daar iets voor iets in de plaats komt heeft The Pop Group hier dus, grof gezegd, niet echt iets te bieden.

Een halve uitzondering op de regel is het ritmisch interessante openingsnummer She Is Beyond Good and Evil, dat nog een vrij overtuigende vrolijke lading over zich heen heeft; bovendien heeft het sleutelnummer We Are Time een erg goede gitaarriff. Het feit dat die dan weer volledig om zeep wordt geholpen door de krampachtig experimentele opbouw van het nummer verpest de stemming dan weer nogal, maar toch is het één van de weinige aangename melodische elementen die het album bevat.

Let wel, voor het lijkt dat ik het "dit kan ik ook"-argument gebruikt heb: waarschijnlijk is de pure bizarheid die over de luisteraar heen wordt gegoten moeilijk te reproduceren door de gemiddelde mens - de hersenkronkels zijn soms zo origineel dat enige mate van bewondering voor de heren toch niet misplaatst is. Dat neemt echter niet weg dat die hersenkronkels zó opdringerig, inhoudsloos en na een tijdje dus ronduit irritant zijn dat ik oprecht had gewild dat The Pop Group gewoon wat vaker een boterham ging eten.

Op reis door de new wave van april 1979, was mijn vorige station New Values van Iggy Pop. Bijna gelijktijdig verscheen Y, het debuut van een groep uit Bristol met de bedrieglijke naam The Pop Group.
Ik zit eens te kijken: hoe ontdekte ik deze groep ook alweer? Mijn WhatsApp brengt uitkomst. Een artikel in de Volkskrant, naar aanleiding van het overlijden van zanger Mark Stewart in april 2023.
Met dank aan hoi123 voor zijn verklarende én vermakelijke recensie uit 2015, sluit ik mij bij zijn oordeel aan. Net als hij moet ik hierbij aan het experiment bij Pere Ubu denken en eveneens deel ik de vaststelling dat het muzikale verschil ‘m in de funk zit. The Pop Group doet zijn best vooral géén populaire muziek te maken, al is opener She Is Beyond Good and Evil redelijk toegankelijk, net als We Are Time, Words Disobey Me en Don’t Call Me Pain.

Nou werd ik eerder deze week uitgedaagd door maatje JeKo om eens naar deze (1990) van Royal Flux te luisteren. In vergelijking daarmee beleef ik dit Y als een stuk toegankelijker. Soms is het zelfs genieten, zoals het pianospel in Savage Sea. Tegelijkertijd knutselt de groep daaromheen veel avant-garde.
Een bij vlagen lange zit, die desondanks regelmatig aangenaam verrast. Bovendien liepen ze voor de rest uit: spoedig zouden funk, disco, soul en andere dansbare muziek grote invloed krijgen op new wave. Blondie had al vanaf februari ’79 hitsucces met de disco van Heart of Glass, maar denk aan de jaren ’80 met Duran Duran, Spandau Ballet en The Style Council.
Funk hoorde ik tijdens mijn chronologische reis door wave nog niet eerder zo sterk als hier bij The Pop Group. Eclectisch volgens het woordenboek: punkachtige schreeuw-/fluister-/gilzang gecombineerd met funk, plus avant-gardistische geluiden in de lijn van freejazz (vooral de delen met sax) en John Cage.

Niet vreemd dat de groep in het VK-artikel door Gijsbert Kamer wordt genoemd als invloed op Nick Cave “toen deze in 1980 van Melbourne naar Londen verhuisde.” Met de soms opduikende saxofoon moet ik tevens denken aan Pigbag, van wie de muziek verscheen op een label genaamd… ‘Y’.
Als cijfer een (laffe ?) 6: niet makkelijk om naar te luisteren, maar met hun eigenwijsheid en invloed minimaal onmisbaar in mijn afspeellijstjes met wave.

Die lijst vervolgt met Sarah Smiles van Bram Tchaikovsky van album Strange Man, Changed Man en Jimmy Jimmy van The Undertones, maar omdat ik die albums eerder beschreef, reis ik naar 1 mei 1979. Dan brengt het Australische The Boys Next Door hun debuut uit, waarmee we de zojuist genoemde Nick Cave tegenkomen.