Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

Robertson's debuutalbum als soloartiest. Wie kent hem natuurlijk niet van 'The Band'. De (voor mij althans) meest legendarische rockband allertijden. Op dit album wijkt de heer Robertson iets af van zijn muziekstijl die hij bij The Band toepastte. Recentere albums wijken steeds meer af van wat de fans van hem gewend zijn. Ik heb al meerdere keren een album van Robbie Robertson beluisterd. Dit is het enigste cd van hem die ik werkelijk een beoordeling kan geven. Recentere cd's zijn heb ik nog te weinig luisterbeurten verleend om tot een goed oordeel te komen. Alleen jammer dat zijn cd's bijna nergens te verkrijgen zijn. Ik zou ze toch welgraag in mijn bezit willen hebben omdat zijn muziek mij erg interesseerd. Echt muziek die je pas na 10 luisterbeurten echt kan waarderen, daar hou ik wel van. Voorlopig een mooi aantal van 4,5 sterren.

Ik denk dat ik ongeveer zes of zeven was toen we thuis onze eerste cd-speler kochten (zo'n grijze Technics).

Mijn pa had van een collega op z'n redactie (die collega was muziekrecensent - handig meegenomen - haha ) een promo cd'tje (dit album was toen nog niet uit, klaarblijkelijk) gekregen. Er stonden slechts twee nummers op: "Fallen Angel" en een instrumentale versie van datzelfde nummer.

Als jonge snaak vond ik "Fallen Angel" het mooiste wat ik ooit had gehoord tot op dat punt van m'n bestaan. Ieder zondagochtend (voor we naar m'n oma & opa gingen) luisterde ik naar dit nummer.

Had verder geen enkel idee wie dit was (wist ik veel - ik kende toen enkel Duran Duran, Doe Maar, Van Halen (vooral Van Halen! ) van naam).

Enfin, de tijd loopt verder en op m'n zestiende hoor ik in "Easy Rider" zo'n ongelooflijk mooi nummer. Ik dolenthousiast naar m'n vader gehold "wie is dat? wie is dat?"

Het was "The Weight" van The Band - ging op zoek naar die cd in onze bib (die hadden ze daar niet).

Pas twee jaar later kocht ik eindelijk "Music from Big Pink" en kwam erachter ... dat Robbie Robertson in die groep zat.

Zo zie je maar weer - de verbindingslijnen in de popmuziek liggen soms erg dicht bij elkaar

Moet alweer hier eens dringend naar luisteren - ritmesectie is hier trouwens dezelfde van U2 - omdat Daniel Lanois deze cd producete (en we weten dat Lanois een stukje kan producen )

zeer maar dan ook zeer goeie eerste solo lp van de ex gitarist van 'the band' weidse landschappen zie ik hierin in de lege velden waar ooit cowboys en indianen het uitvochten , sterke productie van topper daniel lanois , en machtige songs , en verschrikkelijk knap doorleefd gezongen van robbie , mijn favoriet is 'broken arrow' , maar heel de plaat is voortreffelijk .

Prachtplaat met alleen goede nummers.
Sonny got caught is m'n favoriet.
Meesterwerk.

5*!

Dat is lang geleden dat ik deze briljante juweel heb gedraaid. Ik heb hem volgens mij nog op cassete staan. Van de week maar de cd versie aanschaffen. Een tijdloze meesterwerk.

Ik kende van dit album eigenlijk alleen "Somewhere down the crazy river", wat ik al erg goed vond. Na dat ik het album kocht was ik al snel verkocht aan "Fallen Angel" met Peter Gabriel.
Heerlijke sfeermuziek.

Mooie plaat, met een nummer met Peter Gabriel (Fallen Angel) en twee nummers met U2 (Sweet Fire of Love en Testimony). Volgens mij geproduceerd door Daniel Lanois, die ook betrokken was bij The Joshua Tree van U2. De eerste 4 nummers van kant 1 zijn mooi en Somewhere Down The Crazy River. De stijl lijkt totaal niet op The Band. De soloplaten van Daniel Lanois, waaronder Acadie, komen dicht in de buurt van deze plaat van Robbie Robertson.

Thuurke is een kenner, zoveel is me nu wel duidelijk. Wàt kan ik hier nog aan toevoegen ????

Niets!

4.5 blinkende en fonkelende sterren ****1/2

Echt een juweeltje, net als zijn 2e CD

Somewhere Down The Lazy River blijft een spannend stukje muziek!

Robbie Robertson was het kloppend hart van The Band.De legendarische groep die tal van juweeltjes achter de naam heeft.
Diezelfde Robertson vond dat het welletjes was in 1976 en de rest is geschiedenis.
Althans The Band ging zonder al te groot succes in 1983 weer verder.Zonder Robbie overigens.
Dit solodebuut zegt veel over de ontwikkeling van deze componist/zanger/gitarist.
Hij is niet blijven hangen in het verleden en zoekt het voornamelijk in excotische ritmes en zweverige melodielijnen.Dit is oa.te horen in het fraaie Fallen Angel(met Peter Gabriel)en het werkelijk prachtige Somewhere down the lazy river.
Toch wordt er bij vlagen ook een flink portie gerocked.Met name in het funkachtige Testomony(met U2) klinkt het gedreven en spannend.
Het is wel een typische Daniel Lanois plaat geworden.Heel boeiend,maar wel erg in die geest gemaakt.Jeff Lynne heeft daar ook een handje van.Wie hij ook produceert;je hoort altijd zijn geluid terug.
Maar hoe dan ook dit blijft een hele constante en spannende plaat.

Zopas dit album beluisterd en ik kan bikkel enkel bijtreden. Prachtig en boeiend solo-album van ex-Band-voorman waarin hij met behulp van gastmuzikanten en productie van Daniel Lanois heel wat stijlen etaleert, met geslaagd resultaat.

Ik moet zeggen dat ik Daniel Lanois als producer vaak wat overschat vind. Hij heeft prachtig werk geleverd op latere platen van Dylan en Emmylou Harris (en "The Pearl" van Harold Budd/Brian Eno), maar ik vind zijn samenwerkingen met Peter Gabriel of Robbie Robertson niet altijd even geslaagd. En tot overmaat van ramp doen leden van U2 hier ook nog op mee. Enkele zeer goede nummers (bijv. 'Fallen Angel' en 'Somewhere Down The Crazy River'), maar ook een aantal mindere. Een aardige comebackplaat, maar niet echt bijzonder.

Goede plaat van de ex-voorman van de The Band, die de tand des tijds goed heeft doorstaan, zo ontdekte ik bij herbeluistering tijdens de donkere dagen rond kerst. 'Somewhere down the crazy river' is gewoon een heel bijzonder nummer door de ritmes, bijzondere (spraak)zang en mooie geluidsflarden daar als een deken overheen gelegd. In 1987 goed gewaardeerd door de critici en nog steeds een gouwe ouwe.

IK herbeluister deze, en zijn andee albums, ik ben weer op het ripperspad.... die i-pod, weetjewel?

Ik geniet nog steeds van de stijl en de bijzondere sfeer op dit album. Dat Daniel Lanois de producer van dienst was, heeft daar véél mee te maken.

Qua zang hurkt deze Robertson erg dicht tegen Peter Gabriel aan vind, ik. Een compliment (voor beiden, eigenlijk).
Fallen Angel, Broken Arrow, Somewhere Down The Crazy River, Sonny Got Caught.... en afsluiter met U2 kunnen me na al die jaren nog heel erg bekoren, de rest vind ik wat minder.
Ik verlaag toch met halfje naar **** wat nog héél goed is, uiteraard.

BIj dze man, moet ik het eerder van de wat zweverige dingen hebben, die vind ik het beste.

Op Fallen Angel = de achtergrondzang van Peter Gabriel

Somewhere down the crazy river is top maar de rest kan mij gestolen worden.

het blijft na al die jaren een meesterwerk , elke track vind ik goed !

In zijn geheel een topplaat, al sla ik de U2 bijdragen wel eens over. Leuke band maar soms kots ik Bono even uit. Robbie Robertson mag voor altijd blijven.

Zo als deze heeft Robertson zij niet meer gemaakt. Wij moeten de man erkentelijk voor zijn wezenlijke bijdrage aan de popmuziek. Op deze plaat eindelijk weer een een blijk van zijn kunnen, en dat is niet misselijk. Destijds omschreven als de ontbrekende schakel tussen The Joshua Tree van U2 en So van Peter Gabriel. Zou kunnen allemaal. Ik ben van mening dat de plaat voldoende op zich zelf staat en Robertson een grootheid is en dat het voor U2 en Gabriel een eer was om op de plaat te mogen meespelen en niet andersom.

Vandaag gedraaid na jaren en het blijft fantastisch,Fallen Angel en
American Roulette en was ooit single Somewhere down the crazy river(kippe(n)vel!!!
En die productie,het knalt je speakers uit.Top!!!

Klassieker volgens mij. Ongeloofelijk wat een topartiesten ze op de been wisten te krijgen voor dit album. Zo'n fraai rijtje is bij mijn weten zelden vertoond op een en dezelfde plaat,

Ja, dat is niet gering, maar dat is vooral gelegen in de persoon Robertson en het geweldige krediet dat hij heeft opgebouwd in zijn carriere.

Bitter weinig stemmen overigens!

Naast bovengenoemde namen, wil ik ook nog de heren en dame; Bob Clearmountain (Mix), Terry Bozzio (drums), Rick Danko (The Band), Maria McKee (Show me Heaven), Ivan Neville (zoon van Aaron) en Tony Levin (Yes, KC o.a) vermelden, om zo het plaatje toch wat completer te maken. Met Robbie Roberson is niets mis mee, zijn talent spreekt voor zichzelf, samen met die andere geweldige muzikanten in The Band. Maar hoewel hij wel verantwoordelijk is voor alle nummers op dit album, krijg ik het gevoel dat door al die gastmuzikanten, de kleur van zijn hand ietwat flets neigt te worden. Vooral kant A, hoewel ik die het mooist vind, is meer Gabriel als Roberston. Doe daarbij ook nog een saus van Lanois al producer erbij en voila de mengelmoes is compleet. Het levert wel sterke nummers als de opener Fallen Angel, Broken Arrow en het wel heel U2 klinkende Sweet fire of love...maar goed, alle leden van U2 spelen daar dan ook op mee. KantB begint m.i wat vlak met American Roulette, maar komt daarna met een van de sfeervolste hits die ik ken nl. Somewhere down the crazy river. Het eindigt pompeus met Testimony. Een goede plaat, laat dat alvast gezegt zijn. Maar eentje met twee gezichten...voor mij.
Vooral door kantA nog een ruime voldoende, maar het had wat mij betreft beter Robbie Robertson & Friends mogen heten.

Aan de reacties te zien lijkt dit mij een meer dan behoorlijke plaat.
Ik ken enkel het broeierige 'somewhere down the crazy river' en dat verdient de volle *****.
Die sfeer dat dit nummer uitstraalt doet mij een beetje denken aan Stan Ridgway's 'camouflage'.

"wait...did you hear that?"

Een meer dan behoorlijke plaat ?

Grandioos, dit solodebuut van RR. Waar The Band me niet kan boeien, vind ik dit echt een geweldig sfeervol album.

Zoals al vermeld : het wemelt van de grote namen hier. Maar dat op zich is natuurlijk geen garantie voor een topplaat. De songs zelf zijn stuk voor stuk goed tot zeer goed, met Showdown At Big Sky als mijn favoriet.

"Waar The Band mij niet kan boeien"?

Barbaars bijna maar ieder zijn mening ...

Nou die mening deel ik. .
Bovendien staat op deze RR het beste nummer van U2, nog zo'n band die me niet zo kan boeien.