Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

Met bovendien één van de fraaiste en meest toepasbare citaten uit de popmuziek:

"That voodoo stuff don't do nuthin' for me."

Beter te pruimen dan The Band, maar wel een erg hoog Gabriel gehalte. Fallen Angel, Broken Angel en Showdown At Big Sky hadden zo op Us of So kunnen staan(dan waren het wel de minste nummers geweest). Het echt hoge Gabriel nivo wordt nergens benaderd. In tegestelling tot Dix hierboven heb ik het idee dat Sweet Fire een U2 afdankertje is(klinkt in ieder geval wel zo). Positieve uitschieters zijn Roulette en River.

Edit voor bikkel 2: voor mijn mening over The Band, zie album The Band.

Ik vind het een prima plaat , zeker wel , maar ben met haveman eens dat de eigen indentiteit in bepaalde songs ondergesneeuwd wordt door medewerking van Lanouis , U2 en Peter Gabriel .

Overigens zeer met je oneens dat dit beter te pruimen is dan The Band . Maar ik mag aannemen dat je daar een goede reden voor hebt .
Wat mij betreft is '' The Band '' heilig verklaard .

Daniel Lanois drukt met zijn productie duidelijk zijn stempel op dit album. Niettemin of misschien juist daardoor is dit een sterk solo-album van Band-voorman geworden.

Het album kent veel afwisseling en Lanois heeft een even fraaie als herkenbare produktiestijl . Sfeervol en stijlvol . Het is een soort all-stars bezetting geworden . Misschien achteraf iets te weinig Robertson als zodanig , maar daarintegen zijn er geen zwakke plekken te vinden . Het is constant en de songs zijn prima .

Amen hier.

Lanois produceerde in deze periode erg sfeervolle albums. Ook So van Peter Gabriel en The Joshua Tree en The Unforgettable Fire van U2 liggen in het verlengde.
Toevallig verleenden deze artiesten ook hun medewerking aan dit album.

Meteen ook de reden waarom ik huiverig ben om deze eens te beluisteren. Lanois, Gabriel en U2 passen in geen enkel opzicht bij The Band. Daarnaast heb ik een hekel aan U2, en vind ik de producties van Lanois vaak te gepolijst (hoewel hij me op Le Noise tegen de verwachting in versteld heeft doen staan).

Inderdaad, totaal anders.
Ik ben pas na dit album werk van The Band gaan luisteren, en bij mij pakte het juist andersom uit.
Heb weinig met The Band.
Dus ik begrijp wel wat je bedoeld.

Ik vind de single Somewhere down the crazy river er met kop en schouders boven uitsteken. Het is bekend dat ik fan ben van Lanois producties i.t.t. tot Stijn. Maar ik vind dit bepaald niet de meest geweldige Lanois productie. Ik heb de CD al vanaf het begin in huis, maar hoewel ik het nog steeds geregeld probeer wil hij nog altijd niet landen. Slecht is het niet, maar met al die "topgasten" is het wel een beetje een ratjetoe geworden. Laat ik er eindelijk eens sterren aan gaan hangen. Wat is er trouwens zo erg aan U2 dat je er zelfs een hekel aan hebt, Stijn? Zo onsympathiek zijn ze toch niet.

Volledig eens met bikkel2 en deric raven dat de producties van Daniel Lanois stijl- en sfeervol zijn (dit album is daar een bewijs van), zijn solowerk is ook de moeite waard.

Hm, deze reactie zal wel verwijderd worden wegens offtopic, maar om toch even op de vraag te antwoorden: de productie staat me niet aan, die keten van effecten klinkt onnatuurlijk en ik vind Bono zo'n gigantische aansteller. Niet alleen in houding, maar ook in zijn zangstijl. Hij komt op mij over alsof hij een rol speelt.

Ja, in de tijd van de Joshua Tree had hij inderdaad wel een soort van Messiashouding , maar ik wijt dat aan onzekerheid destijds. Alles was wat verkrampt en hoewel het publiek aan zijn voeten hing, kwam het allemaal bijzonder geforceerd over. Toen de doorbraak een feit was is het een stuk relaxter geworden allemaal en veel minder gemaakt. Ook in zijn optredens. Zijn zangstijl heb ik altijd prima gevonden. Maar ja dat jij dat niet vindt, dat kan, prima. En inderdaad, nu maar weer on topic.

Volgens Barney Hoskyns (die Robertsons solowerk haat) vormt dit album met al z'n moderne geluidstechnologie en dure gastmuzikanten "the absolute opposite of everything The Band had stood for." (Citaat uit Hoskyns' Band-biografie Across the great divide.) En dat klopt ook wel, want muzikaal zit er een wereld van verschil tussen Fallen angel en The weight.

Eigenlijk is het enige wat The Band en Robertson-solo met elkaar gemeen hebben de kwaliteit, want ook Robertsons soloplaten bevatten goed geconstrueerde liedjes met teksten die vaak een verrassend of bizar verhaal vertellen. En juist dat is misschien toch een reden om zijn solowerk een kans te geven: verwacht geen The Band Part II, maar de visie van iemand die er bewust voor gekozen om in muzikaal opzicht een andere richting op te gaan en daarbij (toch ook) een hoog niveau haalt.

Voor alle duidelijkheid: ik ben een enorm groot liefhebber van The Band (in mijn huidige lijstje van "favoriete artiesten aller tijden" staan ze op de derde plaats), maar ook van Robbie Robertson (zonder dat zijn solowerk nou meteen óók in mijn top-10 staat). En Sweet fire of love is naar mijn mening het minste (want "opgeblazenste") en enige slechte nummer van deze plaat.

Dit album heb ik vandaag (na lange tijd) nog eens beluisterd. De productie van Daniel Lanois is subliem, een open en ruimtelijke productie - nochtans was die periode productioneel niet bepaald de sterkste - die de kwaliteit van het album bepaalt. Nadeel is wel - wat bikkel2 terecht opmerkt - dat de identiteit van Robbie Robertson daardoor ondergesneeuwd is. Dit album is sterk beïnvloed door Peter Gabriel: die exotische ritmes en de zang van Robbie Roberston die ik wel iets minder vind.
Globaal een prima album zonder zwakke songs maar iets minder dan de Band-albums (4,5*) die ik bezit. 4* voor dit album is gerechtvaardigd.

"You like it now, but you'll learn to love it later"

is toch enigzins een fraaier citaat van Dhr. Robertson op deze plaat.

Ik heb een hoop respect voor Robertson, maar de artiesten die 'ie hier uitnodigd zijn nou niet direct de artiesten die ik met hem associer of uberhaupt kan waarderen... jammer.
Misschien dat ik 'm wel eens draai, maar ik zal 'm niet direct kopen.. U2......

Heb je hem uberhaupt wel beluisterd?

Nee, ik heb 'm niet. Maar moet eigenlijk niets van Lanois en U2 weten. Peter Gabriel ligt mij ook totaal niet... dus weinig drijfveren om dit album te kopen...

wat de gasten gemeen met Robertson hebben is de eigen inbreng. Robertson klinkt niet als U2 en andersom. Ik vindt het een uitstekende plaat.

Dan koop je hem toch lekker niet, maar je mist wel een prachtige plaat.

Ik heb wel die plaat uit '94. Music for Native Americans

Geen vergelijk Ducoz. Heeft ook niets met The Band te maken, het is gewoon een sterk album dat helemaal in de heersende tijdgeest past. Maar als de gastartiesten je niet liggen, zal deze plaat je niet zo goed gaan bevallen denk ik, want schuurt qua geluid en productie wel degelijk tegen U2 (Joshua Tree) en Gabriel (So) aan.

Niet zo gek, aangezien Lanois (mede-)producent was van al die drie albums. Dus aanschuren lijkt me een eufemisme.

Ik heb het album net gekocht en ben het aan het luisteren. Vroeger toen de cd uit kwam heb ik het op een bandje gehad. Toendertijd heb ik het bandje vaak geluisterd met de intensie om van de hoogwaardige geluidskwaliteit te genieten. Nu in AAC is het wel anders dan in dubbel 16 bit.

Het viel mij vroeger niet op maar ik hoor nu Bono als tweede stem.

Volgens mij was dit een van de eerste CD's die ik in het verleden heb gekocht. Deze was toen net uit. Ik ben het altijd een CD blijven vinden die lekker weg luistert. Ligt echt niet wekelijks of maandelijks in mijn CD lade, maar komt geregeld langs. Thans staat ie op mijn Ipod. Zodoende iets vaker dan normaal passeert hij. Blijf het een goede opname vinden.

Top album waarop één van mijn favorites Peter Gabriel mee werrkt. Hij geeft even wat meet cachet aan de nummers. Heerlijk album mede ook door de (u2) producer Daniel Lanois

Tja, Lanois... Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet tegen zijn over-verfijnde atmosferische stijl kunnen, maar wanneer het wèrkt (zoals bijvoorbeeld op zijn eigen solowerk) lust ik er wel pap van. De sfeer die zijn produktie hier bijvoorbeeld bijdraagt aan Sonny got caught in the moonlight en met name het meesterlijke Somewhere down the crazy river vind ik echt geweldig.

Fijn album. Je het alleen niet gaan beluisteren als een the band album. Dit is heel wat anders, ook mooi.

Jammer eigenlijk dat Robbie relatief niet heel veel soloalbums heeft gemaakt.
Dit is duidelijk zijn meest memorabele.
Heel fijn album. Heeft inderdaad niets van doen met zijn werk met The Band.
Zou ook raar zijn als hij die lijn had doorgetrokken.
De band was muzikaal echt een som der delen.
De bekende vocalen ( voornamelijk van zijn ex collega's Helm, Danko en Manuel en de volkomen eigen sound.)

Nee , dit passte op dat moment prima bij Robertson.