Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

Volgens Barney Hoskyns (die Robertsons solowerk haat) vormt dit album met al z'n moderne geluidstechnologie en dure gastmuzikanten "the absolute opposite of everything The Band had stood for." (Citaat uit Hoskyns' Band-biografie Across the great divide.) En dat klopt ook wel, want muzikaal zit er een wereld van verschil tussen Fallen angel en The weight.

Eigenlijk is het enige wat The Band en Robertson-solo met elkaar gemeen hebben de kwaliteit, want ook Robertsons soloplaten bevatten goed geconstrueerde liedjes met teksten die vaak een verrassend of bizar verhaal vertellen. En juist dat is misschien toch een reden om zijn solowerk een kans te geven: verwacht geen The Band Part II, maar de visie van iemand die er bewust voor gekozen om in muzikaal opzicht een andere richting op te gaan en daarbij (toch ook) een hoog niveau haalt.

Voor alle duidelijkheid: ik ben een enorm groot liefhebber van The Band (in mijn huidige lijstje van "favoriete artiesten aller tijden" staan ze op de derde plaats), maar ook van Robbie Robertson (zonder dat zijn solowerk nou meteen óók in mijn top-10 staat). En Sweet fire of love is naar mijn mening het minste (want "opgeblazenste") en enige slechte nummer van deze plaat.