Daft Punk - Discovery (2001)

Ik zie net dat dit album op nr. 180 in de top 250 staat. Hoe is het mogelijk! Zo'n eentonig stampplaatje. Althans dat dacht ik. Als ik de berichten hier zo lees, moet ik hem toch hoog nodig in de herdraai doen. Wellicht is het tijd om mijn mening te herzien.

Doe maar ja. Dit is zeker géén eentonig stampplaatje. Misschien in de war met het debuut?

Nee hoor. Ik heb alleen deze in de kast staan. Draai hem al jaren niet meer, omdat ik het een eenzijdig stampplaatje vond. Ik ga hem zo eens opzoeken.

Weet niet of het wat voor jou is, maar in vergelijking met het debuut is dit toch behoorlijk poppy. Natuurlijk staan er ook wel wat stampnummers op, maar ook wat pop, funk en beatloze nummers.

Ach, niets zo leuk als platen herontdekken.

die alternatieve titel lijkt mij niet correct overigens, het album is naar mijn idee gewoon daft punk - discovery. later is daar pas een film omheen gemaakt.

Geheel en al waar, correctie is doorgevoerd zie ik. Toch een half sterretje naar beneden gewaardeerd. DP op zijn best is weergaloos, maar DP op zijn zwakst is toch vrij moeilijk te verdragen. Wisselvallig geheel dus, dat eerder gaat vervelen dan ik me kan herinneren van eerdere luisterbeurten. Maar misschien zit het tussen de oren en kijk ik elke weer op tegen de irritante slottrack. Voor mij is Something About Us het prijsnummer.

Dit is natuurlijk een geweldig album. Housemuziek naar een hoger plan getild.

Daft Punk was bij het verschijnen onaantastaar groot.

Absoluut een classic, en een van de grondleggers voor de latere house muziek. Daarom zal ik het nooit een lage score kunnen geven, zeker niet omdat ik het zo ontzettend gaaf vond vroeger. Maar ik zal het nu toch niet snel meer opzetten. In tegenstelling tot Homework hebben veel van de nummers duidelijk een houdbaarheidsdatum, sommige blijven ontzettend sterk (Voyager, Face to Face!), maar anderen klinken na 11 jaar een beetje achterhaald..

3,5*

Erg mooie plaat, met erg veel sterke singles.
Hier staat ook mijn favoriete Daft Punk nummer op: Harder Better Faster Stronger.
Tussen al vrolijke synths, zitten er ook mooie rustige nummers tussen zoals: Something About Us, of het sfeervolle Nightvision. De afsluiter Too Long die toch heel wat negatieve kritiek te verduren krijgt vind ik ook allesbehalve slecht. Alleen Short Circuit vind ik echt slecht.
Ruime 3,5*.

Daarom hebben ze het in het laatste nummer toch altijd over 'tits'.

Discovery kende ik al wat langer, ik kende al een paar hits (Harder, Better, Faster, Stronger, One More Time en Aerodynamic). En ik heb hem dan vroeger eens beluisterd om dan na 6 tracks weer af te zetten. Dit was absoluut niet voor mij.
Een paar weken geleden hoorde ik One More Time, en ik wou Discovery nog maar eens een kans geven.

En gelukkig deed ik dat, want dit is heerlijke muziek.
Ik word direct vrolijk wanneer ik de blazers hoor die stilaan het nummer "in faden".
En die vrolijkheid gaat niet direct over, want de eerste 4 songs zijn stuk per stuk sterke hits.
Met als hoogtepunt, die geweldige stemsolo in Harder, Better, Faster, Stronger.
Digital Love is hier ook één van de favorieten, door de heerlijke vervormde stem, en de geweldige zoete en lieve beat.

Zijn er dan geen minpunten? Natuurlijk, maar ze zijn schaars. Zo heb ik bijvoorbeeld: weinig met het begin van Crescendolls, vanaf dat die geweldige sample erin komt wordt het pas erg goed. Met Short Circuit heb ik dan ook weinig.

Het hoogtepunt van de plaat is in mijn ogen Face to Face. Geweldige beat, en Todd Edwards doet het ook erg goed. De negatieve kritiek van sommige tegen Too Long snap ik dan ook weer niet. Het is zeker één van m'n favorieten. Geweldige opbouw, sterk gezongen en dat einde is geweldig!

Daft Punk verdient, hier toch zeker een 4,5*.
Ze weten een constante plaat te brengen die buiten 2 minpuntjes, echt geweldig wegluistert.
En die je zeker eens op repeat kunt zetten.

De Arthur-Recensies deel 15: iets over vooroordelen

Oke, nog even op voorhand: ik ken geen ene male moer van dancemuziek, dus dit wordt het soort recensie waar je informatief gezien niet veel aan hebt, maar die alleen, hopelijk, leuk is om te lezen.

Want ja, ik en dance, het is een moeilijke combinatie. Natuurlijk zijn er in het genre genoeg dingen die me weten te raken, al moet ik er meteen bijzeggen dat het meer niet dan wel gebeurt. En dan heb ik het hier over losse nummers, niet eens over volledige albums, die vaak nog meer dan een uur duren ook. Dus heb ik, vergeef mij, best wel een tijdje getreuzeld voor ik me aan dit album heb gewaagd. Ook omdat ik dus absoluut niet gecharmeerd ben van de bekendste nummers op dit album. One More Time is, in tegenstelling tot Around The World, wél vervelend repetitief, en Harder Better Faster Stronger vind ik zelfs nog irritanter. Daar staat tegenover dat ik Aerodynamic wel altijd een sterk nummer heb gevonden. Maar dat zou wel het enige nummer op dit album worden, dacht ik.

Nu ben ik echter sterk geweest en heb ik dit album een aantal maal beluisterd. En ik moet zeggen, hij bevalt me een stuk beter dan ik van tevoren voorspeld had. Dit is dan ook meer dan dance, er staan ook wat minder dansbare nummers op waar vooral sfeer belangrijk is. Natuurlijk bevalt niet alles van dit album me even goed. Ik noemde al twee nummers die ik niet kon hebben, en ook nummers als Nightvision en Too Long (te lang!) vind ik maar niks.
Daar tegenover staan ook een aantal die mij wel kunnen bekoren. Ik noemde al Aerodynamic, maar ook Digital Love en vooral Verdis Quo zijn geweldig. Het levert een ‘mixed bag’ van een plaat op, waar er misschien net iets meer leuke dan mindere nummers op staan.

Mooi stuk. Maar dat je Too Long niet goed vind kan ik nog begrijpen (alhoewel het één van mijn favorieten is) maar Nightvision is toch gewoon een mooi sfeerscheppertje. Maar meningen verschillen nu eenmaal.

Voor mijn gevoel vliegt dit album echt voorbij als ik hem opzet. Het begint sterk met de eerste drie tracks en dan 'Harder, Better, Faster, Stronger' die ik (o.a.) door overplay maar ook als compositie net iets minder vind. Soms wordt het me met de vocalen iets te gezapig, zoals bij 'Something About Us'. Gelukkig komt niet lang daarna 'Veridis Quo', die een grote lading gevoel met zich meedraagt. Wat een fantastisch maar droevig nummer is dat (persoonlijke favoriet, ja).
Al met al een prima album die ik over de tijd heen steeds meer ben gaan waarderen.

Veridis Quo vind ik nou net het minste nummer op dit album...beetje truttig. Merk dat hij zeker wel gewaardeerd wordt...ik mis misschien iets. Favoriet is toch echt Crescendolls. Daft Punk op zijn best. Ergens niet zo verwonderlijk want het nummer komt van alle nummers het meest in de buurt van de sound van Homework. Beide albums waarder ik even hoog, maar hier gaat toch een half sterretje vanaf en Homework ben ik in de loop van tijd steeds meer gaan waarderen. Zouden we hier dan met een krimpplaat te maken hebben? Ik vind het nog steeds een leuke schijf hoor.

Ik weet niet of jij hetzelfde hebt, maar bij "Veridis Quo" heb ik altijd een beetje het gevoel alsof ik naar een polyfone ringtone aan het luisteren ben. Maar dat komt voornamelijk omdat hij vergeleken met de rest van het album een beetje uit de toon valt vanwege de minimale instrumentatie.

Veridis Quo moest bij mij even groeien.
Maar nu vind ik hem echt geweldig.
De sfeer die er geschept wordt dmv die minimale instrumentatie en de heerlijke melodieën maken het echt een sterke song vind ik.

Mja...ik denk toch gewoon dat ik dat doorneuzelende melodietje wat eentonig vind. Daft Punk. Het is ook niet meteen slecht hoor maar het nummer gaat altijd een beetje langs me heen merk ik.

Door het nieuwe album begin ik deze meer en meer te appreciëren.
Ok, er is superveel gesampeld en gepikt maar dit blijft een funky en speciaal plaatje. Heerlijke sfeer die me doet terugdenken aan mijn jeugdjaren toen Daft Punk echt big was.

bizar-lees net dat Romanthony-de stem van One more time op 7 mei is overleden

aERodynamIC, jou naam is zeker Eric en afgeleid van het nummer?

Ik heb deze laatst eens naar FLAC geript, om te kijken of ik nou verschil zou horen met m'n 256 kb/s MP3s. Jezus, wat klinkt dat geweldig! Misschien waren m'n MP3tjes gewoon heel kut, maar kan iedereen aanraden een keer een CD of lossless bestandje hiervan op te zoeken, zeker als je een goede koptelefoon hebt. De plaat komt helemaal tot leven.

Moet je 'm eens vanaf 180 gram vinyl beluisteren...

In het 2e studioalbum van Daft Punk zit meer zang dan het instrumentale Homework.
Dit resulteert in leuke singles ( One More Time en Harder, Faster, Better, Stronger ) en in knappe instrumentale nummers ( Digital Love, Superheroes, High Life ). Too Long is leuk, maar duurt te lang.
Naast de zojuist genoemde nummers valt Daft Punk mijns inziens weer wat in herhaling, en vind ik zodoende het grootste gedeelte alsnog redelijk saai. Zwak is het geenszins, maar veel meer dan een voldoende kan ik niet geven. 3*

Hun meest evenwichtige album.
Digital Love lijkt wel erg veel op Video Killed the Radio Star van Buggles.

Lichtpunten op dit album zijn "Nightvision" (een streepje échte electronic, helaas veel te kort) en "Harder, Better, Faster, Stronger", waarmee ik nog enigszins een nostalgische band onderhoud. Al de rest is dodelijk eentonig. En als "Something About Us" het liefdeslied van het album moet voorstellen, dan is dat wel heel erbarmelijk. "Too Long" duurt ook echt veel te lang. Typische dertien-in-een-dozijn achtergrondradiomuziek, dit.

'Dodelijk' eentonig. Dat kan je van alle genres zeggen waar je niet van houdt en dus ook niet veel kaas van gegeten hebt. Ik heb het zelf misschien ooit gezegd, maar heb het vooral door anderen al vaak horen zeggen over reggae, blues, jazz, death metal…

Voor mij is deze muziek allesbehalve eentonig. Heel veel nostalgische referenties, dat wel. Zo is het door jou nog net gepruimde 'Nightvision' een duidelijke knipoog naar het prachtige 'I'm not in love' van 10cc. Zij kennen hun klassiekers maar maken er toch iets nieuws van. Voor mij is dit Daft Punks beste.

Dat ik geen dance-expert ben klopt, maar ik verdiep me de laatste tijd meer in electronic en ik begin het genre wel degelijk te appreciëren. In tegenstelling tot pure electronic is dit voor mij eentonig in de zin van beats die op nogal vervelende wijze in mijn hoofd beuken. Vandaar mijn vergelijking met achtergrondmuziek voor de radio. Dat jij het Daft Punks beste vindt: fijn voor jou. Daarop zal ik mensen nooit aanvallen.

Ik voelde me ook niet aangevallen hoor. Daft Punk dweept met soms kitscherige sound en effecten. Dat sommige mensen het dan ook kitscherig vinden is niet meer dan normaal.
De opmerking was ook niet echt op jou persoonlijk gericht. Het was voor mij de gelegenheid om iets te ventileren dat me is opgevallen, bij anderen, maar zoals gezegd: ook bij mezelf. Wat je niet kent en/of niet leuk vindt, vind je bijna altijd eentonig en saai. dat is dan ook een vicieuze cirkel die het gevoel alleen maar bevestigt: voor mij is dat dan alle Mexicaanse muziek, metal… terwijl liefhebbers van deze genres er natuurlijk wel de verschillen heel duidelijk in kunnen herkennen.
Ik heb zelf vanuit een morele verplichting ook wel even Dylan geprobeerd, maar ik bleef 'm uiteindelijk toch saai en 'eentonig' vinden, maar ik besef heus wel dat dit meer aan mij ligt dan aan de kwaliteit van de bard zelf.
Gelukkig is er genoeg muziek in de wereld om iedereen zijn ding te laten vinden en bovendien ben ik gewoon blij dat mensen als jij op deze site met een gezonde en gegronde mening afwijkende geluiden laten horen. See you in Beatheaven!