Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Zie hier voor mijn bericht over nieuwe release, website en tour: Neutral Milk Hotel

Mijn eerste reactie op deze plaat was dat dit echt ontzettend lelijk is. Jeff Magnum doet erg zijn best om letterlijk elke noot zo vals mogelijk uit te kramen, er wordt geramd op de elektrische en acoustische gitaar alsof ze stuk moeten en de blaaspartijen lijken totaal random en er niet bij te passen. Na een tweede keer beluisteren merkte ik wel op dat het allemaal bijna expres lijkt te zijn gedaan. Het titelnummer bijvoorbeeld, begint erg normaal en de zanger doet een poging om zuiver te zingen. Na twee coupletten merken de bandleden dat het een mooi nummer dreigt te worden, dus worden gelijk de blazers ingeschakeld om het naar een niveau van onnavolgbare chaos te brengen. Toch wordt dit nummer door veel mensen bewierookt, oftewel, ik mis iets (neem ik aan).

Hulpeloos zocht ik mijn redding maar in de teksten van dit album. Hoewel het gekrijs niet doet vermoeden dat er enige emotie in die teksten zit, maar schijn bedriegt. Het leuke is dat bij dit album bij mij de teksten juist zijn gaan groeien i.p.v. de muziek. Na hevige studie van de teksten en de muziek in ogenschouw nemend, heb ik nu een redelijk mooi verhaal gevonden die ik in deze recensie zal delen. Bedenk wel, dit is mijn eigen interpretatie van de teksten en ik hoop dat jullie kunnen begrijpen dat deze niet 100% sluit met wat er precies gezongen wordt. Ik zal proberen dit album in twee delen op te delen met een scheidingslijn die zowel tekstueel als muzikaal wel te vinden is, maar niet helemaal opgaat.

Het album begint met de drie delen van The King Of Carrot Flowers. Deze worden allemaal bezongen vanuit het oogpunt van een jongen in de Tweede Wereldoorlog (net zoals de rest van het album, met hier en daar wat uitzonderingen). Deze jongen probeert een bepaald meisje het hof te maken. (ik las op internet dat dit Anne Frank kan zijn. Ben ik het niet helemaal mee eens, maar ik begrijp dat het desbetreffende meisje is geïnspireerd door mevrouw Frank) Het meisje heeft nog al een problematische en uitzichtloze thuissituatie (zeer mooi beschreven), maar de jongen is noch daarmee noch met de toekomst bezig; hij wil gewoon dat meisje. En dat lukt hem ook, en aan het meisje te horen (Jesus Christ, I love you!) doet hij niet slecht (aannemend dat ze het niet faked).
In In The Aeroplane Over The Sea is ook goed te horen dat onze hoofdpersoon wel blij en tevreden is met het meisje, maar nog niet goed wil nadenken over toekomst (But for now we are young, let us lay in the sun). Verder past dit nummer niet helemaal bij mijn verhaal, dus ik ga snel verder met Two-headed Boy. Je merkt dat onze jongen toch veel begint te voelen voor het meisje. Vooral in het refrein wordt op een ontzettende mooie wijze beschreven dat het intieme samen zijn, de enige manier is om alle problemen en gruwelijkheden te vergeten. Maar dat maakt hem bang. Het is dan ook bijna onvermijdelijk dat hij het laatste couplet begint met: There's no reason to grieve, en vervolgens haar verlaat. In het volgende nummer, The Fool, wordt dan ook beschuldigend met veel toeters de aftocht geblazen, naar het veilige huis waar een oorlog kan worden overleefd.

Vervolgens begint dat het tweede gedeelte. De eerste zin geeft ook gelijk weer waar het hier om gaat. The only girl I've ever loved. Oftewel, verleden tijd. Ja, we spreken hier weer met onze mannelijke hoofdpersoon die een aantal jaar na de oorlog terugkijkt op zijn kortstondige relatie. Wat er verder met haar is gebeurd weet hij niet precies alleen dat ze is omgekomen in een concentratiekamp; de rest moet hij zelf invullen (komen we zo op). Het enige dat wel direct opvalt is de sfeer. De muziek klinkt vrolijk en er wordt zelfs gezongen dat alles maar een plaats moet worden gegeven, en er doorgegaan moet worden. Onze hoofdpersoon is nu waarschijnlijk al getrouwd, heeft kinderen en denkt alleen nog aan het meisje terug als een korte plezierige herinnering. Maar er blijven toch nog dingen onvertelt, de dingen die door de hoofdpersoon maar zelf moeten bedacht. Had ze na hem nog iemand anders, of niet (Communist Daughter). Had ze nog herinneringen aan hem, bijvoorbeeld in het kamp (Oh, Comely bruut mooie tekst, overigens).
Toch wordt het wel afgesloten met Ghost, vrolijke muziek en een tekst waaruit toch wel blijkt dat hij er vrede mee heeft. Er wordt niet meer gesproken over lijden, nee, er is geen angst meer en melk en heilig water vallen uit de lucht. Eeuwig zal zij dan een plekje in zijn hart hebben, zodat zij alsnog eeuwig leeft.

En zo wordt dit album vredig en rustig afgesloten met een onbenoemd en instrumentaal nummer. Iedereen kan met een warm gevoel naar huis en verder een rustig leven leiden. Maar terwijl de tonen nog aan het wegsterven zijn is er nog 1 liedje dat gezongen moet worden. De blazers zijn al weg; eenzaam zingt degene die niet wordt gehoord, een discussie met zichzelf. Jij bent helemaal niet vredig en rustig. Jij kan jezelf wel schieten dat je die avond bent weggelopen. Je mist haar nog steeds, iedere dag. Je bent gebroken. Two-headed boy, she is all you could need.

En daarom moet alles zo lelijk. Die enorme verslagenheid wordt geuit in geram en gerag, omdat het verhaal voor de hoofdpersoon snijdt in zijn hart als hij het vertelt. Na dit album stuk of 10 beluisterd te hebben blijft dit gewoon ontzettende herrie. Het valt te doen, omdat ik nu weet waar de zanger doorheen moet. Ik hoor zijn verhaal en probeer hem te troosten, maar het mag niet baten. Elke keer jankt de zanger dat laatste couplet eruit. En elke keer staat hij dan weer op om die lege wereld dan maar tegemoet te gaan. Zo leeg. Zonder haar.

Zó ontzettend vals zingt ie toch niet en zó onnavolgbaar chaotisch is het toch ook weer niet? Het kan zijn dat ik er helemaal aan gewend ben, weet dat ik het aan het begin ook een beetje raar vond, maar ik heb niet het idee dat Jeff Mangum elke noot vals zingt, enkele uithalen zeker en ook is het af en toe niet helemaal zuiver, maar zó erg lijkt het mij ook niet. Mijn insziens passen de blazers er ook prima bij (niet willekeurig bedoel ik dan dus) en muzikaal gezien is het verder ook niet vreselijk apart (wel geniaal die melodieën ). Maar, zoals ik al zei, ben ik het gewend en weet ik exact op welk moment wat gaat gebeuren of de blazers gaan inzetten, dus misschien is het om die reden. Je hoort dergelijke dingen wel vaker, ikzelf vond het eerst ook apart en niet goed, dus ik denk dat dit toch een beetje went allemaal.

Prachtige analyse van de tekst, had het zelf nog nooit zo gezien. Het zou kunnen Mooi geschreven dus en fijn dat je het inmiddels wel waardeert.

Idd, zo vals zing Mangum echt niet. Soms alleen bij de lange uithalen, maar echt vaak niet naar mijn idee. Word vaak nogal overdreven.

Hij zing niet zo vaak vals, maar hij zingt zijn noten nogal 'hoekig.' Ik weet niet het juiste woord eigenlijk, maar zijn uithalen geven een monotoon en schel geluid.

Monotoon? Dat heb ik nog nooit gehoord.

Dan moet je het tweede nummer nog eens luisteren; vooral de eerste 'christ'.

Het gaat er ook niet om dat Jeff vals zingt, maar het klinkt juist alsof hij graag vals WIL zingen. Maar dat is echter zeer lastig, en daarom klinkt het wat schreeuwerig.

Mooi he zo'n groeiplaat , in het begin schrok ik me rot. Daarna begon ik hem goed te vinden , vorige week verhoogd en deze week idem.En nu kan ik geen genoeg krijgen van dat gekrijs van die zanger , fantastische plaat!

Quasi blind aangeschaft door de hoge score en vele geweldige kritieken hier, lijkt dit me na een eerste luisterbeurt een wel heel slechte aankoop.
Ik weet ook wel dat ik een cd meerdere malen moet horen (vandaar het cursief), maar dit was even mijn eerst indruk neerpennen, kwestie van voor mezelf na te kijken hoeveel tijd hij nodig heeft om aan te slaan bij mij Ik geef dan ook uiteraard nog geen score.
Ik ben alleszins benieuwd en hoop dat ik net als vele anderen ooit het geniale ervan inzie.

Herkenbaar, dat heeft inderdaad iedereen hier. En kijk eens naar al die hoge scores! Een van de bijzonderste platen die ik ken. Prachtige lelijkheid.

Ik niet hoor. Ik was na één luisterbeurt al overtuigd. Die echte 'genialiteit' van het album had ik toen nog niet echt door, maar ik vond het meteen heel erg lekker en aanstekelijk klinken. Het lag gewoon meteen lekker in het gehoor.

Voor de mensen waarbij dit album flink bij moest groeien is ie denk nog specialer.

Begrijp me niet verkeerd: bij mij is dit album ook nog flink gegroeid hoor. De echte genialiteit van dit album zit hem in de schitterende teksten, de door merg en been gaande stem van Mangum, de variëteit aan instrumenten en de simpele, maar o-zo doeltreffende melodieën. Dat hoor je na een eerste keer luisteren allemaal nog niet. Toen hoorde ik alleen dat het ongelofelijk lekker klonk

Er zijn denk ik maar wenig mensen die dit album meteen op de juiste waarde kunnen schatten, dus bij iedereen zal dit album wel wat moeten groeien.

Durf dit inmiddels 4* te geven door de meevoerende muziek en de 'mooie' valse stem van Mangum. Maar nog steeds ben ik niet helemaal overtuigd. Ik zie de pracht van de muziek in, maar kan nog niet helemaal op gaan in de plaat en zie de genialiteit ervan maar deels in. Daarom mijn verwachting dat ik dit album geen hogere stem ga geven. Maar wie weet.

Als ik naar je top 10 kijk al een hele prestatie dat je uitgebreid de moeite voor dit album hebt genomen(The National in die top 10? ). Het duurde bij mij ook een tijdje voordat deze insloeg, ik kan nu geen genoeg krijgen van dat gekrijs van die zanger. Potentiele top 10 klant dit.

Haha ja, The National is gewoon echt een pareltje voor mij, heerlijk album!! Verder probeer ik zo nu en dan albums te checken die mij interessant lijken maar buiten mijn straatje passen, waaronder deze dus.

Boxer is inderdaad een pareltje. Heb je Interpol's debuutalbum ook al geprobeerd? Vind ik altijd een beetje aan The National denken t.t.v. Boxer. Alleen is The National wel beter.

Beide bands weten een emotie over te brengen. Ik vind de emotie met het rauwe rantje veel knapper dan de directe. Geef mij maar NMH.

Matt Berninger kan anders ook wel een potje schreeuwen. (zie Available op cd en Mr. November live)

Ja als je The National emotioneel wil weten doen, had je gewoon naar één van hun 30 optredens in de lage landen moeten gaan de afgelopen 2 jaren. Als Matt volledig uit de bol gaat springt de emotie er echt wel af. Maar dat is off topic zeker?

Begin het zeker en vast een aangename plaat te vinden, maar weet nog niet juist of het puur gewenning is, of misschien al een beetje van de genialiteit die begint door te dringen

Het is de genialiteit, vast en zeker!

Een voorlopige 4 sterren, omdat het inderdaad beter en beter wordt (en dus wellicht nog meer kan worden) maar daarvoor moet ik me mss eens in de teksten verdiepen
Excuses voor mijn gespam trouwens, maar ik moest nu eenmaal iets typen, want ik wou voornamelijk vermelden wat voor een prachtsong 'Oh Comely' wel niet is. Dát is allicht het eerste stukje genialiteit dat mij volledig doordringt.

Inderdaad, wat een emotie!
Ik blijf het de mooiste song van deze prachtplaat vinden.
Deze plaat is trouwens als een van de enige teruggekeert in mijn Top 10 op de 8ste plaats.
Geen hogere plaats omdat ik Ghost net iets minder vind dan de rest.

Ik vind deze plaat zeker niet verkeerd. Zeker de eerste 10 minuten niet. Toch kan ik niet echt aan de stem van Magnum wennen. het klinkt toch wel erg vals, wat ik jammer vind want de rest vind ik allemaal erg lekker klinken. Als zijn stem me beter zou bevallen (wat misschien nog wel moet komen) zou ik deze 4* geven.

De stem is bij velen een stoorzender, maar bij velen is hij gelukkig ook gaan wennen en na een tijd waren ze er zelfs verslaafd aan.

... helaas voor mij zit er toch een houdbaarheidsdatum aan dit plaatje, uit mn top 10 en een halfje omlaag omdat ik een beetje NMH moe ben :O

Had ik een paar maanden geleden ook ik dacht er toen ook aan om hem uit mijn top 10 te gooien.
Ik heb hem dan ongeveer 2 maanden niet meer beluisterd en nu vind ik hem weer geweldig!

wou zeg! Aangezien hij hier zo enorm goed geranged is wou ik ook eens aan dit album beginnen! Je merkt echt als je hem de derde keer op zet dat hij nog veel beter is dan de eerste keer, terwijl dat al een genot was! Two-Headed Boy vind ik het mooiste nummer met een paar nummers op nummer 2. Voorlopig nog geen stem, maar wordt waarschijnlijk wel 4 of hoger!