Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Die nummers klinken op het eerste gehoor vrolijk maar hebben een weemoedige ondertoon, zeker als je in de teksten verdiept (titelnummer is daar een treffend voorbeeld van), zowat het soort popsongs dat ik het liefst hoor.

Wat Stoepkrijt zegt viel mij gisteren toevallig ook op. Ik denk dat dit het vrolijkste album uit mijn top-10 is. Toch vind ik dat je beter minst depressieve kan zeggen, want het hele album als vrolijk bestempelen vind ik wat ver gaan. Niet alleen de teksten, maar ook de stem van Mangum vind ik niet vrolijk klinken op bijv. Holland, 1945. Nummers als In The Aeroplane over the Sea en Communist Daughter kunnen wat mij betreft echter wel als vrolijk bestempeld worden. Wel allemaal met een weemoedige ondertoon, zoals LucM al terecht opmerkt.

Sorry alvast als het een slechte vergelijking is, maar is dit album qua toon dan misschien vergelijkbaar met The Queen Is Dead van The Smiths? Dat album klinkt ook vrolijk terwijl het dat (tekstueel) absoluut niet is.

Dit album heeft in ieder geval al goed mijn aandacht weten te trekken, Hier ga ik me maar eens in verdiepen.

Kwa dramatiek is het best goed te vergelijken, kwa thema totaal niet.

helaas mijn stem toch met een halve ster verlaagd, de punten die mij een tijdje geleden niet bevielen zijn toch te overheersend. Zal vast nog wel eens stiekem voorbij gaan komen, maar bewust deze plaat nog vaker opzetten zit er voor mij niet in

Een ding hebben ze bij mij gemeen: Ik vind ze allebei niks.

Terecht dat dit album niet de top 40 heeft gehaald bij het jaren ´90-topic.

Ik begon me al af te vragen wat iemand met jouw muzieksmaak in hemelsnaam te vertellen zou hebben bij een album als dit Dat-ie er niks aan vindt dus


Als ik dit album eerder had ontdekt hadden ze het misschien nog wel tot de top 40 geschopt. Na mijn eerste luisterbeurt ben ik behoorlijk onder de indruk. Wordt vervolgd!

Zojuist was ik de nieuwe Bon Iver aan het luisteren. Tijdens het luisteren was ik ietwat onwillekeurig op MuMe wat meningen over het album aan het lezen. Op een gegeven moment viel mijn oog op het genre: folk. Ik was niet verbaasd, want ik wist het al. Toch werd ik nieuwsgierig.

Ik geef normaal niet echt om genres, want waarom zou je alles in hokjes moeten stoppen? Maar het genre kan toch aangeven dat je iets anders luistert dan wat je normaal luistert, en in dit geval is dat zeker zo. Naast Bon Iver luister ik namelijk geen folk.
En toen moest ik denken aan dit album. Ik kon me herinneren dat mensen dit wel eens folk-rock noemden. Maar ik kon me nog goed herinneren dat het genre dat hierboven stond "pop/rock" aangaf, nog niet eens een maand geleden.
Laat dat nu net veranderd zijn naar folk/rock.
Is dat terecht? Geen idee, en de discussie daarover aanwakkeren is ook zeker niet mijn bedoeling.

Wat ik meer probeer te zeggen met dit bericht is dat het af en toe toch interessant is om naar genres te kijken. Ik heb bij Bon Iver en Neutral Milk Hotel maar een vaag idee van waar ik naar luister. Folk? Dat is volksmuziek, van die mensen met rare instrumenten (het liefst uit de Ierland) die bij een kampvuur aan het improviseren zijn. Het zal bij dit album wel iets met die doedelzak te maken hebben.
Maar toch: ik heb geen idee wat folk is. Dit is ook niet de plek om het te vragen. Ik ga het ook niet vragen, ik ga erachter komen door te lezen en te luisteren. Heerlijk, luisteren naar het onbekende, het mysterieuze. Heerlijk, zo'n zoektocht met als doel het doorgronden van een tot nog toe (bijna) onbekend genre voor mij.

Nee hoor, niet alleen, de singer/songwriter (man met gitaar waar je er heel veel van hebt) zoals Nick Drake is ook folkmuziek, zoek maar eens op. Juist de tracks waarin Jeff Mangum (vrijwel) alleen met gitaar zingt zijn het meest folk. Ik vind folk zelf ook een veel accuratere aanduiding dan pop. Er hoeven zeker geen rare instrumenten aan te pas te komen voordat iets folk is, juist niet, alleen een akoestisch gitaartje en het is al vrij snel folk (lang niet altijd, natuurlijk).

Björk zei ooit dat 'folk' de muziek van het volk is en dat pop de hedendaagse folk muziek is. Nou is folk een genre geworden (en pop ook) maar t klopt wel wat ze zegt.
Maare off topicness!

Folk komt van folklore en staat voor traditionele inheemse muziek met meestal akoestisch instrumentarium. In de loop der tijden (en vooral de jaren '60) is folk gepopulariseerd en vaak vermengd met andere genres, veelal rock.
Dit album heeft duidelijk wortels in de folk maar is soms ook rockgetint.

Wat ben ik blij dat ik dit album eindelijk heb leren kennen! Er zijn heel veel woorden geschikt om dit album te beschrijven, maar 'heerlijk' en 'prachtig' dekken de lading wat mij betreft voldoende.
Muzikaal is dit album heerlijk, alle nummers klinken erg aangenaam en de meeste ook nog aanstekelijk. Tekstueel (en soms muzikaal, zoals in Oh Comely) is dit album prachtig. Alle songteksten zijn schitterend, ookal zijn ze soms niet te doorgronden. Dat heeft ook zo zijn charme vind ik.
Jeff Mangum's stem vind ik ook geweldig. Ook daarop zijn de benamingen heerlijk en prachtig van toepassing. Prachtig in de rustige nummer waar hij veel emotie in zijn zang legt en heerlijk in alle uithalen!

De laatste dagen loop ik bijna de hele dag met nummers van dit album in mijn hoofd. En grote stukken tekst kan ik al woord voor woord meezingen, terwijl ik dit album pas ken! Dit album heeft zich in mijn brein genesteld en daar mag het lekker blijven zitten. Vooralsnog kan ik geen genoeg krijgen van Neutral Milk Hotel.

Ik weet niet of er meer mensen zijn die een favoriete zin hebben, maar ik heb er al wel een: Made for his lover who's floating and choking with her hands across her faaaaahaahaahace!
Kippenvel!

Ik heb een favoriete zin. Mooiste zin ooit gezongen:

''And in my dreams you're alive and you're crying'', in Two Headed Boy pt. 2. Ik krijg al kippenvel vlak voordat die zin komt, omdat ik weet dat hij eraan zit te komen

Grappig. Dit is zo'n beetje de volledige tegenhanger van Keane.

Alsof jij altijd naar dezelfde soort muziek luistert (toch?)

Een favoriete zin kiezen is misschien nog wel moeilijker dan een favoriet nummer kiezen. Ik vind jullie zinnen heel mooi, en graag wil ik nog de zin "Can't believe how strange it is to be anything at all" eraan toevoegen.

Ik snap overigens niet waarom Holland, 1945 de leadsingle was en niet het titelnummer. Ik denk dat die vooral door de vrolijke sfeer succesvoller was geweest. Weet iemand trouwens of Holland, 1945 en/of het album enig succes heeft gehad in de hitlijsten? Het enige wat ik erover kon vinden was dat het album in 2008 het op zes na best verkopende album op vinyl was.
Ik krijg hem binnenkort ook eindelijk binnen

Ik heb zelf begrepen dat het niet een hit was in de zin van dat het de hitlijsten bestormde, maar gewoon door de jaren heen veel verkocht is.

Beetje kort door de bocht, maar ik moet wel toegeven dat ik ook wel een beetje verbaasd was toen ik stoepkrijt zijn top-10 zag.
Hij heeft duidelijk een brede smaak, ik ben jaloers!

Dat zeg ik toch niet? Maar dingen die bijna haaks op mijn gangbare smaak staan, vind ik meestal niet geweldig. Zie ook mijn cijfer.

Vind ik dus echt van niet. Die top 10 zit vol met albums die allemaal in het zelfde straatje vallen hoor. Zo zou ik ook kunnen zeggen dat mijn top 10 zo gevarieerd is maar dat is ook niet het geval (er moeten minstens 2 albums van Radiohead uit maar weet nog niet wat erin gaat komen).

Ik snap ook wel wat jullie bedoelen, er zijn waarschijnlijk zat mensen die én Keane én Neutral Milk Hotel kunnen waarderen (daarom vond ik het in eerste instantie een rare opmerking), maar ik heb zijn top 10 bekeken en inderdaad, (bijna) zijn hele top 10 bestaat uit een bepaald soort (poprock)muziek die hier misschien niet heel goed bij past, dus nou snap ik je opmerking beter. Des te leuker dan dat je dit waardeert, Stoepkrijt

Jaloers? Hoe breder je smaak, hoe meer muziek er is die je wil beluisteren, hoe minder je eraan toekomt om het allemaal te beluisteren.

Dat probleem herken ik ook een beetje...

Dat vind ik zelf toch wel meevallen eigenlijk De laatste tijd probeer ik mijn smaak wel wat te verbreden en Neutral Milk Hotel draagt daar zeker zijn steentje aan bij.

Ik vroeg me af waarom je je stem toch weer hebt verlaagd naar 4 sterren?

Ik leer dit album nu pas kennen. Bij mij klinkt het dus nog vaak irritant, ik kan me inbeelden dat je na enkele keren gewoon wordt aan het gezaag en vals zingen en het gerammel, en dat dit een deel van de charme van dit album inhoudt.

Dit album hakte er bij mij (na de aanvankelijke teleurstelling) echt heel hard in, in één klap luisterde ik tijden bijna niets anders meer en was mijn waardering hiervoor dan ook enorm. Ik denk dat het punt daar ook een beetje in zit, ik heb hem eigenlijk iets te veel geluisterd en luister hem tegenwoordig nog maar zelden uit. Dat is dan net één van mijn criteria voor een vijf sterren album: als ik hem opzet moet ik niet tussendoor iets anders op willen gaan zetten. Wil ik dat wel, regelmatig, dan geef ik die score niet.

Daarnaast vind ik de eerste twee nummers duidelijk minder, ook een reden om die vijf sterren niet te laten staan, en is mijn smaak iets verschoven naar wat meer electronisch geneuzel. Allemaal kleine dingetjes, die bij elkaar opgeteld wel zwaar genoeg wegen om mijn score eerst naar vierenhalf en nu zelfs naar vier sterren te verlagen.

Two-Headed Boy Pt. 1 en 2 blijven daarentegen wel twee van mijn favoriete nummers aller tijden, vooral dat moment in Pt. 2 waar de titel weer terug komt is gegarandeerd meters kippenvel.

Herkenbaar Lukk0. Ik denk dat ik In The Aeroplane Over The Sea ook iets teveel geluisterd heb in korte tijd. Het heeft zelfs even in mijn top 10 gestaan, maar die plek is het alweer kwijt. Niettemin nog steeds een geweldig album, maar het is er wel één die ik niet te vaak moet luisteren om het leuk te houden. Omdat het best een 'zwaar' album is - emotioneel gezien althans - is het de kunst om het niet te vaak te luisteren. Als ik het dan toch luister, is de impact het grootst en de luisterervaring het mooist. Ik sluit niet uit dat ik het niet kan laten om In The Aeroplane Over The Sea in de toekomst weer in mijn top 10 te zetten op zo'n 'hoogtepunt van waardering'.

Iets dergelijks heb ik ook met Sufjan Stevens' Illinois, daarbij niet vanwege de emotionele impact, maar meer vanwege de veelheid aan instrumenten en bombast.

Ik snap dit nog niet helemaal. Na de eerste luisterbeurt sloeg dit nergens op. Ik ben maar de teksten op gaan zoeken en FUCK! Dat gaat echt diep op sommige momenten, maar daardoor vind ik de muziek (die ik hier en daar op idiote punk vind lijken) er totaal niet bij passen. Nou ja, ik laat hem nog even in de spelert hangen, misschien komt dat nog.

Dan moet je Andrew Jackson Jihad (erg leuke band trouwens) eens gaan beluisteren, dat matched je beschrijving precies (wordt ook folk punk genoemd, of punk folk, weet ik veel Heeft alleen wel heel andere teksten, nogal negatief ). Vind dat bij Neutral Milk Hotel nogal mee vallen eerlijk gezegd, maar dat kan ook wennen zijn natuurlijk want ik vond het aan het begin ook kermismuziek kan ik me herinneren. Maar goed, hopelijk ga je het nog waarderen

EDIT: Kom er net achter dat Andrew Jackson Jihad Two Headed Boy heeft gecovered. Vind ik het origineel toch beter Vind de band erg leuk, maar deze cover nogal slecht. Ondanks dat de zanger ook niet bepaald binnen de lijntjes zingt, toch kan hij de emotie die Jeff Mangum overbrengt niet overbrengen. Zo zie je dat het niet alleen aan 'slecht zingen' ligt (voor degenen die dat nog altijd denken)

Als we dan toch bezig zijn met de perfecte band bij de beschrijving 'idiote folkpunk met diepe, goed geschreven teksten', dan kan ik het niet laten The fantastische Pogues te noemen:
Dark Streets of London
Down In The Ground Where The De...
The Sick Bed of Cúchulainn
A Pair of Brown Eyes