menu

Deftones - Adrenaline (1995)

mijn stem
3,57 (234)
234 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Maverick

  1. Bored (4:05)
  2. Minus Blindfold (4:04)
  3. One Weak (4:28)
  4. Nosebleed (4:26)
  5. Lifter (4:43)
  6. Root (3:41)
  7. 7 Words (3:43)
  8. Birthmark (4:18)
  9. Engine Number 9 (3:25)
  10. Fireal (6:35)
  11. Fist * (3:35)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 43:28 (47:03)
zoeken in:
avatar van Sanderkeuh
4,0
Eerste en hardste plaat van Deftones. Rauwe, agressieve en kenmerkende sound.
Zanger Chino heeft zeer sterke stem en wisselt makkelijk af tussen fluisteren, zingen en screamen.
De grunts van Chi op de achtergrond bij sommige nummers passen ook perfect bij de muziek.
Toffe drum ook, er zit niet echt een patroon in. Het lijkt soms of het wat willekeurig in elkaar is gestoken. Maar dat maakt te drum net goed.
Zitten ook een paar goede bass-stukjes in. Bass mocht wel iets luider van mij.
De lyrics zijn niet zo speciaal maar klinken wel goed.

01. Bored: Heerlijk begin van een heerlijke plaat. Zeer sterke opbouw, de drum en gitaar passen zeer goed bij elkaar.
02. Minus Blindfold: Stuk minder dan Bored, maar geen slecht nummer. Ietwat vreemde opbouw, en niet alles past goed bij elkaar vind ik. Het heeft een paar vreemde afwisselingen. De song wordt naar het einde toe wel steeds beter.
03. One Weak: Beter dan Minus Blindfold, de opbouw is hier veel beter.
04. Nosebleed: Heerlijke song, vooral zang is hier sterk. Echt typische Deftones sound hier. En toffe bass in het midden.
05. Lifter: Geen slecht nummer, maar niet zo speciaal. Deze word ook beter naar het einde toe.
06. Root: 1 van de beste nummers op het album. Heerlijke riff in het begin, en daarna wordt de song alleen beter.
07. 7 Words: Best goed nummer, mocht wel iets harder.
08. Birthmark: Goede opbouw weer hier, niet veel op aan te merken.
09. Engine No. 9: Beter dan de vorige 2 nummers vind ik, zang en achtergrondzang wisselen elkaar perfect af hier. Goede opbouw dus.
10. Fireal: Langste nummer van het album, maar zeker niet het beste.
11. Fist: Rustiger nummer om het album mee te sluiten. Amper zang hier, maar dat stoort niet.

Top 2:
Bored, Root

3.75*, maar ik rond af naar boven. Dus:
4*

avatar van james_cameron
3,5
Geen geweldig debuut, maar wel lekker fris en energiek, ook nu nog. Opener Bored is uitstekend en laat direct de niet geringe kwaliteiten van zanger Chino Moreno horen, maar daarna weet het songmateriaal niet altijd te overtuigen. Er zijn simpelweg te weinig echt memorabele songs. De produktie van Terry Date laat ook te wensen over; het gitaarwerk klinkt bijvoorbeeld erg hol. De overtuiging waarmee alles gebracht wordt maakt echter wel direct indruk en je kunt hier al horen dat de band het ver zou gaan schoppen.

avatar van Slowgaze
4,0
Solide debuut, Adrenaline, dat weinig onderdoet voor de rest van het Deftones-oeuvre. Op Around the Fur en Koi No Yokan heb ik al hun platen op vier sterren staan; die twee platen op 4,5. Daarop is de boog constant gespannen, en op andere Deftonesplaten zakken de nummers soms wat in. Op Adrenaline is het niet veel anders. Deze plaat mist de bizar vette uitschieters op latere platen (‘Hexagram’, ‘Knife Prty’, ‘Diamond Eyes’, ‘Pink Cellphone’ bijvoorbeeld), maar heeft wel een aantal vrij sterke nummers, een geslaagde esthetiek (en daarmee het begin van het Deftonesgeluid) en de juiste hoeveelheid energie.

In ‘Bored’ horen we al de karakteristieke combinatie van Stephen Carpenters zware riffs en Chino Moreno’s slepende, dromerige zang. Die combinatie domineert het grootste deel van de plaat, en wordt op de volgende platen steeds beter uitgewerkt. De shoegazing- en electronica-invloeden zijn nog ver weg, alleen Moreno’s stem doet aan new wave en dreampop denken. Zodra die niet-metalinvloeden sterker uitgewerkt worden wint Deftones aan waardering bij mij, en dat geldt eigenlijk ook voor de latere albums; liever ‘Teenager’ en ‘Digital Bath’ dan ‘Korea’ en ‘Elite’ bijvoorbeeld. Die ‘puurdere’ metalkant vind ik gewoon een stuk minder volwassen, en dat geldt ook voor Adrenaline, dat ver af staat van de inventieve, volwassen kant van Deftones die ik zo waardeer. Maar op de een of andere manier staat Adrenaline me absoluut aan, misschien juist omdat-ie in beukstand blijft staan en zodra de fucks je om de oren vliegen in ‘7 Words’, is het eigenlijk best fissa.

avatar van ASman
4,5
Op SNW en hun titelloze vierde album na hebben Deftones eigenlijk nooit een minder album uitgebracht. Van dit ruwe debuut tot en met Koi No Yokan heeft de Californische band meermaals bewezen dat ook binnen het (algemeen gezien niet onterecht) gehate Nu-Metal genre enkele weinige parels geproduceerd kunnen worden.

Hoewel de sound van de band sinds dit in '95 verschenen Adrenaline enkele veranderingen heeft doorstaan, is Deftones altijd wel een unieke band geweest en steeds is de karakteristieke "Deftones-sound" behouden gebleven. Adrenaline laat de band nog van hun meest rauwe kant zien: de karakteristieke Deftones-elementen zoals Moreno's ongecontroleerde zang (van tijd tot stond aangevuld met een oorverdovende schreeuw) gekoppeld aan Carpenter's op het eerste gehoor eerder simplistisch klinkende maar brute gitaarriffs zijn al in volle glorie aanwezig. Electronische invloeden zijn amper merkbaar en ook de dreampop die de band later in hun sound zou integreren komt hier nog niet echt tot uiting. Dit wordt echter gecompenseerd met de "do whatever the fuck we wanna do" attitude die dit debuut uitstraalt. Op dit gebied is deze plaat enigszins vergelijkbaar met Korn's titelloze debuut en Mudvayne's debuut LD 50: de bands hebben op deze ijzersterke debuutalbums enigszins een idee welke sound ze willen hanteren en trachten binnen deze sound niet alleen zo bruut mogelijk te zijn, maar ook zo creatief en uniek mogelijk. Ieder idee dat te binnen schiet, wordt zonder pardon in de plaat verwerkt. Dit soort jeugdige enthousiasme en creativiteit kan ik zeker wel appreciëren, hoe "onvolwassen" het ook mag klinken. Waar Deftones beetje bij beetje hun sound verder bleef ontwikkelen en op succesvolle wijze nieuwe elementen toe begon te voegen -waardoor de band fris en avontuurlijk bleef en blijft- ging het met genre- en generatiegenoten Korn op muzikaal gebied bergaf. Maar dat is een verhaal voor een andere plaats.

Kortom, hoe rauw dit debuut ook mag klinken, het album behoort na al die jaren nog steeds tot mijn favoriete Deftones platen. Het chaotische, ongecontroleerde enthousiasme en een vervreemdend sfeertje dat met geen enkel ander album te vergelijken valt, maken dit tot een absolute klassieker.

avatar van frolunda
4,0
Voor mij begon the Deftones met Around the fur maar onlangs de schade toch maar eens ingehaald en me aan Adrenaline gewaagd.
Het eerste wat opvalt aan het debuut is de mooie kale,droge sound iets waar producer Terry Date me voor een groot deel mede verantwoordelijk voor lijkt.Dat levert een dynamische plaat op die ook een stuk meer metal gericht is dan zijn meeslepende (rock)opvolgers.
Dat levert al meteen een knaller op met het openingsnummer Bored en zet zich voort met het metal nummer Minus Blindfold dat ook opvalt door het fraaie cleane gitaarspel.Dat laatste geldt overigens voor het hele album.Andere hoogtepunten zijn de veelvuldig en terecht genoemde Root,7 Words en Engine Number 9.
Enigste klein minpuntje is dat de zang van Chino Moreno hier nog niet helemaal de dramatische emotionele uithalen laat horen zoals op de latere albums.
Verder een prima debuut.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:54 uur

geplaatst: vandaag om 21:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.