menu

Deftones - Adrenaline (1995)

mijn stem
3,57 (235)
235 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Maverick

  1. Bored (4:05)
  2. Minus Blindfold (4:04)
  3. One Weak (4:28)
  4. Nosebleed (4:26)
  5. Lifter (4:43)
  6. Root (3:41)
  7. 7 Words (3:43)
  8. Birthmark (4:18)
  9. Engine Number 9 (3:25)
  10. Fireal (6:35)
  11. Fist * (3:35)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 43:28 (47:03)
zoeken in:
avatar van stoepkrijt
3,0
Een energiek metalalbum als dit gaat er in als koek, maar mijn honger is helaas al gauw gestild. Het is allemaal teveel van hetzelfde. Alle nummers lijken op elkaar en op Bored, 7 Words en het intro van Root na is het eigenlijk één grote eenheidsworst. Hier en daar komt er nog wel een heerlijke betonriff voorbij, maar dat is niet voldoende om mij drie kwartier geboeid te houden. Jammer, want ik vind Adrenaline best een lekker stuk muziek.

avatar van Hanszel
4,5
Nondeju, wat lekker! Het was er ook de dag voor (heb je wel eens, van die dagen) en lekker laten knallen. Was bijna vergeten hoe goed dit eigenlijk is. Niet goed als in klasse gespeeld, maar eerlijk, rauw en direct.

Meteen nog een keer! En een halve * erbij.

avatar van Shelter
3,5
Ik vind serieus Bored een classic in het genre

avatar van Don Cappuccino
4,0
Helemaal niet zo raar, een geweldige opener van het Deftones-oeuvre. Makkelijke riff om te spelen, wel lekker lomp en bruut.

avatar van oceanvolta
4,0
Bored is ook mijn favoriet. Hoe Chino elke keer in het refrein een tandje bijschalkelt, heerlijk!

avatar van Shelter
3,5
het begin hoe simpel ook is een mooie opbouw en klinkt lekker dreigend.
Op het einde vind ik die riff helemaal tof als die drums er bij komen en het geluid weg vaagt.
de zang ook echt helemaal goed, lekker om mee te schreeuwen.
Bored had zo op Around the Fur gepast naar mijn mening, dat vind ik dan ook het betere album van de Deftones.

avatar van james_cameron
3,5
Geen geweldig debuut, maar wel lekker fris en energiek, ook nu nog. Opener Bored is uitstekend en laat direct de niet geringe kwaliteiten van zanger Chino Moreno horen, maar daarna weet het songmateriaal niet altijd te overtuigen. Er zijn simpelweg te weinig echt memorabele songs. De produktie van Terry Date laat ook te wensen over; het gitaarwerk klinkt bijvoorbeeld erg hol. De overtuiging waarmee alles gebracht wordt maakt echter wel direct indruk en je kunt hier al horen dat de band het ver zou gaan schoppen.

avatar van luigifort
Back in tha Day vond ik het een sterk album..maar toen was ik tiener..heb t al 15 jaar niet meer gedraaid..zal weer eens doen..maar ben bang dat t gaat tegenvallen..

avatar van Slowgaze
4,0
Solide debuut, Adrenaline, dat weinig onderdoet voor de rest van het Deftones-oeuvre. Op Around the Fur en Koi No Yokan heb ik al hun platen op vier sterren staan; die twee platen op 4,5. Daarop is de boog constant gespannen, en op andere Deftonesplaten zakken de nummers soms wat in. Op Adrenaline is het niet veel anders. Deze plaat mist de bizar vette uitschieters op latere platen (‘Hexagram’, ‘Knife Prty’, ‘Diamond Eyes’, ‘Pink Cellphone’ bijvoorbeeld), maar heeft wel een aantal vrij sterke nummers, een geslaagde esthetiek (en daarmee het begin van het Deftonesgeluid) en de juiste hoeveelheid energie.

In ‘Bored’ horen we al de karakteristieke combinatie van Stephen Carpenters zware riffs en Chino Moreno’s slepende, dromerige zang. Die combinatie domineert het grootste deel van de plaat, en wordt op de volgende platen steeds beter uitgewerkt. De shoegazing- en electronica-invloeden zijn nog ver weg, alleen Moreno’s stem doet aan new wave en dreampop denken. Zodra die niet-metalinvloeden sterker uitgewerkt worden wint Deftones aan waardering bij mij, en dat geldt eigenlijk ook voor de latere albums; liever ‘Teenager’ en ‘Digital Bath’ dan ‘Korea’ en ‘Elite’ bijvoorbeeld. Die ‘puurdere’ metalkant vind ik gewoon een stuk minder volwassen, en dat geldt ook voor Adrenaline, dat ver af staat van de inventieve, volwassen kant van Deftones die ik zo waardeer. Maar op de een of andere manier staat Adrenaline me absoluut aan, misschien juist omdat-ie in beukstand blijft staan en zodra de fucks je om de oren vliegen in ‘7 Words’, is het eigenlijk best fissa.

avatar van ASman
4,5
Op SNW en hun titelloze vierde album na hebben Deftones eigenlijk nooit een minder album uitgebracht. Van dit ruwe debuut tot en met Koi No Yokan heeft de Californische band meermaals bewezen dat ook binnen het (algemeen gezien niet onterecht) gehate Nu-Metal genre enkele weinige parels geproduceerd kunnen worden.

Hoewel de sound van de band sinds dit in '95 verschenen Adrenaline enkele veranderingen heeft doorstaan, is Deftones altijd wel een unieke band geweest en steeds is de karakteristieke "Deftones-sound" behouden gebleven. Adrenaline laat de band nog van hun meest rauwe kant zien: de karakteristieke Deftones-elementen zoals Moreno's ongecontroleerde zang (van tijd tot stond aangevuld met een oorverdovende schreeuw) gekoppeld aan Carpenter's op het eerste gehoor eerder simplistisch klinkende maar brute gitaarriffs zijn al in volle glorie aanwezig. Electronische invloeden zijn amper merkbaar en ook de dreampop die de band later in hun sound zou integreren komt hier nog niet echt tot uiting. Dit wordt echter gecompenseerd met de "do whatever the fuck we wanna do" attitude die dit debuut uitstraalt. Op dit gebied is deze plaat enigszins vergelijkbaar met Korn's titelloze debuut en Mudvayne's debuut LD 50: de bands hebben op deze ijzersterke debuutalbums enigszins een idee welke sound ze willen hanteren en trachten binnen deze sound niet alleen zo bruut mogelijk te zijn, maar ook zo creatief en uniek mogelijk. Ieder idee dat te binnen schiet, wordt zonder pardon in de plaat verwerkt. Dit soort jeugdige enthousiasme en creativiteit kan ik zeker wel appreciëren, hoe "onvolwassen" het ook mag klinken. Waar Deftones beetje bij beetje hun sound verder bleef ontwikkelen en op succesvolle wijze nieuwe elementen toe begon te voegen -waardoor de band fris en avontuurlijk bleef en blijft- ging het met genre- en generatiegenoten Korn op muzikaal gebied bergaf. Maar dat is een verhaal voor een andere plaats.

Kortom, hoe rauw dit debuut ook mag klinken, het album behoort na al die jaren nog steeds tot mijn favoriete Deftones platen. Het chaotische, ongecontroleerde enthousiasme en een vervreemdend sfeertje dat met geen enkel ander album te vergelijken valt, maken dit tot een absolute klassieker.

avatar van frolunda
4,0
Voor mij begon the Deftones met Around the fur maar onlangs de schade toch maar eens ingehaald en me aan Adrenaline gewaagd.
Het eerste wat opvalt aan het debuut is de mooie kale,droge sound iets waar producer Terry Date me voor een groot deel mede verantwoordelijk voor lijkt.Dat levert een dynamische plaat op die ook een stuk meer metal gericht is dan zijn meeslepende (rock)opvolgers.
Dat levert al meteen een knaller op met het openingsnummer Bored en zet zich voort met het metal nummer Minus Blindfold dat ook opvalt door het fraaie cleane gitaarspel.Dat laatste geldt overigens voor het hele album.Andere hoogtepunten zijn de veelvuldig en terecht genoemde Root,7 Words en Engine Number 9.
Enigste klein minpuntje is dat de zang van Chino Moreno hier nog niet helemaal de dramatische emotionele uithalen laat horen zoals op de latere albums.
Verder een prima debuut.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:32 uur

geplaatst: vandaag om 20:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.