De plaat start sterk met 'Carmen', een soort duet tussen Paich en Frederiksen.
'Lion' leunt volledig op de zangkwaliteiten van Fergie, in combinatie met de toetsen van Paich en de
horns . Ik vind het wel een prima nummer.
'Stranger In Town' doet me erg denken aan de sound van Mr. Mister rond dezelfde periode (vooral het eerder genoemde 'who-who-who'-gedeelte). Ook dit nummer is een duet tussen Paich en Frederiksen, waarbij het geweldig gezongen refrein er echt uitspringt.
Steve Lukather mag van zich laten horen in het sterke 'Angel Don't Cry', een nummer waarbij de coupletten me wat aan Whitesnake/Europe doen denken (sorry

).
Op de sterke ballad 'How Does It Feel' (wederom een ballad gezongen door Lukather) zingt Richard Page van het eerder genoemde Mr. Mister een potje mee, wat hij overigens op meerdere Toto albums zou doen zoals op 'Kingdome Of Desire'. (Hij werd zelfs gevraagd om zanger van de band te worden, maar zag meer in zijn eigen carrière).
'Endless' leunt op een zeer sterk refrein, waarin Frederiksen weer laat horen dat hij een geweldige zanger is. Lekker popnummer.
Titelnummer 'Isolation' heeft de (stuwende) gitaarsound waar Lukather patent op lijkt te hebben, maar verder doet het me niet zoveel, maar toch is het refrein wederom catchy.
Ook 'Mr. Friendly' is geen hoogvlieger. Zwakste nummer van het album.
Rocker 'Change of Heart' brengt het niveau gelukkig weer op peil, en nijgt muzikaal eindelijk weer eens naar de progrock.
Afsluiter 'Holyanna' had natuurlijk gewoon de hitsingle van het album moeten worden. Gezongen door Paich is dit gewoon een heerlijke popsong. En daar zijn en de
horns weer!
Het enige album met zanger Fergie Frederiksen is een typisch jaren '80 album wat het om die reden een minder tijdloos karakter geeft en voor mij een beetje een buitenbeentje in het veelal gevarieerde Toto palet is. Maar binnen de eighties stijl is het wel een album met sterke composities. Toch scoorde de band geen hit van dit album.