Bruce Springsteen - The Rising (2002)

Met de aanslagen van 11 september 2001 op New York veranderde de wereld voorgoed. Alles werd in een ander perspectief geplaatst, normen en waarden verschoven of vervaagden nog verder. Ook als niet Amerikaan was ik geschokt door de gebeurtenissen van die dag. Bruce Springsteen brengt met "The Rising" het gevoel van een natie onder woorden, zonder al te patriottistisch te klinken. Door alle ellende, boosheid, wraak, ontgoocheling brengt Springsteen wat Amerika het meest nodig heeft: hoop. Springsteen laat wederom horen dat dit een thema is dat je door zijn hele oeuvre terug kan vinden. Die hoop heeft ook een positief effect op mezelf. Naast de schokkende gebeurtenissen waarop dit album is gebaseerd is het ook nog eens de terugkeer van Bruce Springsteen met zijn E Street Band. Twee mijlpalen zogezegd. Dit geluid bevalt me dan ook direct beter dan zijn voorgaande albums zonder zijn partners in crime. Over het algemeen is het dus een ingetogen album geworden. Een aantal rockers klinken daarentegen verrassend vrolijk. Een liedje als "Waitin' on a Sunny Day" zou ik normaalgesproken afdoen als een leuk klinkend rocknummer, maar in de context van dit album vind ik het een geweldige oppepper. De hoop sijpelt door dit liedje heen. Zo zijn er meerdere voorbeelden aan te wijzen. Ook maakt Springsteen regelmatig op "The Rising" gebruik van een koor dat verbazingwekkend klinkt als een gospelkoor. Welk middel kun je beter gebruik om iedereen weer hoop te geven na 9/11? Andere hoogtepunten voor mij zijn "Further On (Up the Road)", "The Rising" en "My City of Ruins". Ik vind "The Rising" een uitstekende comeback plaat en een album dat op een treffende manier het gevoel van een natie weet te verwoorden. En dat is uitzettend knap. Het levert daarnaast ook nog eens prachtige muziek op.

Wat kan het toch helpen om een album een tijdje niet te draaien. Toen deze plaat uitkwam, het eerste studio album met the E Street Band na Born in the USA, werd ik behoorlijk weggeblazen. Ik heb de cd toen veel gedraaid. Na een tijd vond ik het album nog zeker goed, maar toch iets minder geworden. Dat laatste is nu gelukkig weg. Wat een geweldig album is dit toch weer van the Boss.

Zoals bekend uitgebracht het jaar na 9-11 in 'zijn' stad NYC. Springsteen reageert niet met woede, maar met verdriet. Dat hoor je in veel nummers door en hij weet dat fraai te verwoorden en in sterke - vaak ingetogen - songs te vervatten. In andere nummers hoor je juist weer de hoop, zoals in het fijne Waitin' On A Sunny Day. Van al die songs is alleen Let's Be Friends (Skin to Skin) wel aardig, de rest is goed tot ijzersterk. Favorieten van mij zijn ook Lonesome Day, Into the Fire, Nothing Man Empty Sky, Worlds Apart, You're Missing, The Rising & My City of Ruins. Dat zijn er veel, het is dan ook één van de betere albums van Bruce Springsteen.

Bruce Springsteen had lastige en zware jaren achter de rug op het moment dat de voorbereidingen voor een nieuw album zouden beginnen. Op 26 april 1998 overleed zijn vader, met wie hij een moeilijke verhouding had, zijn werk met de E-Street Band was op een laag pitje komen te staan en hij was een periode depressief geweest. Er kwam echter licht aan het eind van de tunnel. In het begin van 1998 kreeg hij te horen dat hij zou worden ingehuldigd in de Rock And Roll Hall Of Fame en voor hem was dat het signaal om zijn band weer in het leven te roepen. Ze traden gezamenlijk op bij die inhuldiging en aansluitend volgde een uitgebreide tour. Het nieuwe album stond al in de steigers en een afspraak met de, voor Springsteen nieuwe producer Brendan O’Brien, was gemaakt, tot dat memorabele moment op dinsdag 11 september 2001. In zijn autobiografie “BORN TO RUN” beschrijft hij hoe het nieuws die dag tot hem kwam. Bruce werd die dag wakker gemaakt door een huishoudhulp met de mededeling dat een vliegtuig in één van Twin Towers was gevlogen. Nog niet geheel beseffend wat er gebeurd was, zette hij, zoals miljoenen over de gehele wereld, de televisie aan en zag welke ramp zich aan het ontvouwen was. ’s Middags reed hij naar de Rumson-Sea Bright Bridge, ten zuiden van New York City, waar je vanaf het hoogste punt de Twin Towers bij helder weer normaal gesproken kon zien. Wat Springsteen toen zag, vind je terug op “THE RISING”, het 12e studioalbum van hem dat op 30 juli 2002 werd uitgebracht. Hij zag dat de Twin Towers er niet meer stonden (“EMPTY SKY”), rookpluimen stegen boven New York uit (“INTO THE FIRE”) en zijn stad lag in puin (“MY CITY IN RUINS”). Toen hij weer weg wilde rijden, riep een tegenligger die hem herkende vanuit zijn auto, “Bruce, We Need You”. Deze woorden vielen pas later op zijn plek, want een week na de ramp trad hij op bij een herdenkingsdienst waar hij “MY CITY IN RUINS” speelde, dat hij al geschreven had voor zijn geboorteplaats Asbury Park. Met de beelden van de ramp, kwam het nummer echter op een geheel andere wijze tot leven. Dit gaf hem genoeg inspiratie, om aan de slag te gaan. Met zijn E-Street Band, bestaande uit Roy Bittan (piano), Clarence Clemons (saxofoon), Danny Federici (hammond), Nils Lofgren (gitaar), Steven van Zandt (gitaar), Garry Tallent (basgitaar) en zijn vrouw Patti Scialfa (zang) ging hij de studio in en onder leiding van O’Brien werden 15 liedjes opgenomen die als de soundtrack van “09/11” klinken. Het werkelijk prachtige “YOU’RE MISSING”, met fenomenale hammond bijdragen, kan voor de ontelbare nabestaanden muzikaal uiting geven aan hun gemis. Niet alleen de verschrikkingen van de dag zelf, maar Bruce draagt ook suggesties en zijn perspectief aan voor de toekomst. Hoop op betere tijden (“WAITING ON A SUNNY DAY”), stoppen met oorlogen en ruziën (“LET’S BE FRIENDS”) en ook de verwachting dat terrorisme en oorlog ooit stopt (“COUTIN’ ON A MIRACLE”). De muziek is divers, beklemmend, emotioneel en ook optimistisch en wordt gedreven en met veel klasse gespeeld. In het titelnummer “THE RISING” roept Springsteen op tot zelfreflectie en dat we geen wraak moeten nemen, alleen dan kunnen we weer tot bloei komen. Met dit album voegde Bruce Springsteen, de toen 52 jarige zanger/gitarist, een pareltje toe aan zijn toch al imposante oeuvre. Een album dat door de muziekwereld, maar zeker door Amerika werd omarmd, omdat het troost bracht in donkere tijden en dat is toch waar muziek uiteindelijk voor bedoeld is.

Mijn kennismaking met Springsteen in de zomer van 2002. En ja het album is misschien wat lang, nummers die beter in de kluis hadden kunnen blijven liggen. Maar wat blijft dit een indrukwekkend album over die dinsdag in september en de dagen, weken, maanden daarna, 22 jaar geleden.

Pracht plaat! En nog steeds 5 sterren.