Bruce Springsteen - The Rising (2002)

Springsteen belicht met dit album zijn mening over de aanslagen van 9-11. Wat uiteraard te verwachten valt van een oer New Yorker.

Nummers als Worlds Apart, You're Missing en Lonesome Day geven schitterend weer hoe absurd de situatie geworden is (let bijvoorbeeld op de tekst "Better ask questions before you shoot" en "I hold you in my arms, yeah that's when it starts, but baby when we kiss, we are worlds apart"). Integer en uiterst rationeel. Waar ik enorm veel respect voor heb.

4,5*

Heel mooi album, ik vind het persoonlijk'z'n beste album. Heb ook het concert in de Kuip bij mogen wonen, wat heel goed was.
4,5*

Tja, Bruce. Wat kan ik zeggen.

Valt me op dat veel Bruce reviewers op deze site bij deze cd nog geen berichten hebben geplaatst. Ik heb ook lang gewacht, maar weet wel waarom. Het is moeilijk om een eenduidige mening te geven over dit album, omdat het uit verschillende delen bestaat. Goede, maar zeker ook minder goede delen.

Ik zal het volgens de delen behandelen zoals ik ze zie, niet perse in een volgorde van belang.

Allereerst kan ik niet voorbij aan het feit dat dit Het Album moest worden. Voor het eerst in 15 jaar weer samen met de E-Street Band! Ik kon niet wachten op dat geluid, die energie en de inspiratie die deze combinatie kan geven.
Maar het viel tegen....waar is scheurende Clarence, waar zijn die doordringende drums, waar is dat rauwe en ongestileerde? Waar is die energie ? The Rising doet voornamelijk overgeproduceerd aan. Het geluid is vol soms, maar te vol. Je zou kunnen zeggen dat het Street geluid bedolven is onder gekunstelheid. Het is niet slecht, zeker niet, maar de muziekanten die ik nu hoor zouden dezelfde kunnen zijn als die van Human Touch , met Mary's Place als uitzondering, dat wel.

Wat betreft gekunstelheid, merk ik dat ook aan de stem in de liedjes. Het is nobel om te proberen elk liedje een eigen stem te geven. Een goede verteller doet dat ook. Maar het merendeel van deze liedjes zijn niet meer de oorspronkelijke verhalen zoals die bijvoorbeeld op Nebraska voorkomen. Nu irriteert het me soms; zing met overgave, zing ingehouden als het nodig is, maar verdraai die stem alleen wanneer het echt nodig is. Zover als ik het nu kan horen, hoor ik de echte Bruce alleen in de opening en verder niet meer.

Dan het politieke deel. Het was moeding om de ervaringen van 911 te vertalen naar muziek. Een aantal artiesten hebben het geprobeerd, maar jammerlijk gefaald. Bruce faalde niet. Vooral omdat het uitgangspunt lijkt te zijn; de mensen die het overleefd hebben, maar verder moeten. Hoe mooi en breekbaar in You're Missing, dat gaat door merg en been. Hoe politiek gewaagd in World's Apart (fantastische gitaar ook) en Paradise (een suicide bomber's point of view). Hoe hoopvol in The Rising, maar verdrietig in My City of Ruins (al was het eerst bedoeld voor New Jersey zelf).
Sommigen vonden het laf, hadden liever een duidelijk politiek standpunt gezien, met een hevige dosis kritiek naar Bush, Amerika en het falen van de democratie in het bijzonder en het explosieve uiteenspatten van de baarmoeder die Amerikaanse Droom heet in het algemeen. Ik vind het niet erg, want hij heeft nooit een openlijk politiek standpunt in zijn liedjes gelegd (een aantal covers daargelaten). Het zijn altijd de verhalen over gewone mensen geweest waar de kritiek in verborgen lag. Mijn stemmen zijn dan ook vooral op dit politieke gedeelte gebaseerd.

De niet politieke liedjes zijn goed te versmaden. Nowhere Man is typich Springsteen, Lonesome Day eigenlijk ook en Mary's Place een waardige opvolger van Rosalita. En toch, ik denk door het afwezige E Street Band geluid, draai ik dit album niet veel. Als ik Bruce wil horen, pak eerder een ander werk. Misschien zijn de melodieen te makkelijk, is de sound te makkelijk, valt het woord kiss te vaak, ik weet het niet precies. Ik herken hierin zonder twijfel een goed werk, geen kunst, maar iets is missing...

geen politiek standpunt in zijn nummers?
lees de tekst van born in the usa nog maar eens...

Ook in Born in the USA wordt het standpunt vanuit de gewone man vertelt, te weten de Vietnam veteraan. Ik denk dat juist door die verhulling President Regan het niet allemaal doorhad toen hij dat nummer wilde gebruiken voor zijn verkiezingscampagne.

Het maakt het juist daarom zo'n ontzettend verkeerd begrepen lied.

heb je wel gelijk in ja, hilarisch dat reagan het wilde gebruiken. Maar hij geeft mijns inziens toch wel een erg duidelijk standpunt aan tegen de oorlog in vietnam, misschien door de ogen van de gewone man, maar dat doet niets af aan het standpunt. Het maakt het misschien juist wel geloofwaardiger op die manier.

Het is moeilijk nog wat zinnigs te schrijven na het bericht van fish

Ik luister er nu al een paar maanden opnieuw naar deze Rising , en raak niet uit mijn woorden voor deze langspeler.

Hij loopt wat mank, hinkt soms op vele gedachten. Maar er waart hier toch zowaar een ziel door de liedjes. Een ziel , mag ik dat woord überhaupt nog schrijven in deze postapocalyptische tijden?

fish schreef



Ja, daar is veel voor te zeggen. Ik vraag me dan af: komt dat doordat Bruce zich niet ten volle kan inleven in de personages van The Rising .

Ik bedoel daarmee - het lijkt me aannemelijk (alhoewel ) je in te leven in de sentimenten van eenzaamheid, lethargie en "ik-zit-hier-vast-en-de-trein-gaat-nergens-geen". Nebraska-sentimenten, bedoel ik

Op The Rising word je geconfronteerd met verlies - hoe dat gat in je hart op te vullen nadat je geliefde of één van je naasten rücksichtloos weggerukt wordt door die uitdijende kankervlek (die we met z'n allen terrorisme noemen) ?

Het is me nogal wat. Het is dapper dat Springsteen dat op een menselijke manier probeert. Je zou voor 't zelfde geld kunnen opteren voor gemakkelijke suikerzoete, kiesbedervende sentimenten of cynische voetenstamperij. Nee, Springsteen probeert mensen aan het woord te brengen op The Rising .

Een paar keer raakt hij vol het doel ("Lonesome Day", "Empty Sky", "You're missing"), de andere keren lijkt de twijfel toegeslagen in de songs. Is dat erg? Zekers niet, ik hoor graag een popmuzikant twijfelen

Ik voel menselijke warmte op deze plaat. Da's al genoeg voor mij. Krijg ik nu de meligheidsprijs voor deze maand?

Niks meligheids prijs. Weer een gedegen recensie en fijn om je weer eens te horen, is lang geleden.

Tja, toch vraag ik me af wat andere MuM mensen vinden van de afwezigheid van het E-Street geluid. Of beter gezegd, wat wordt er van de productie gevonden?

ik vind dat er niks mis is met de productie, ik vind zelfs dat de plaat warmte en hoop uitstraalt.
Ik vind vooral de passages met herhaling erg mooi, zoals in 'into the fire'.

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

May your strength give us strength
May your faith give us faith
May your hope give us hope
May your love give us love

De twijfel waar hier over gesproken wordt vind ik niet terug om eerlijk te zijn. Ik vind dit zelfs zijn beste cd in tijden, want mijn favorieten zijn toch de eerste twee en 'darkness on the edge of town' en uiteraard de live 3cd box 1975-1985.
Maar ik ben dus nog steeds fan, ben in de kuip ook wezen kijken, hij overtuigd nog steeds hoor!

de beste cd van Bruce allertijden. Meeslepend, vrolijk, droevig, aangrijpend.

5*

Het ging Bruce er destijds met Born in the USA niet om om een keihard politiek verhaal af te steken. Hij was tegen de Vietnamoorlog, maar zag veel vrienden van hem er toen heengaan (en sommigen veranderd weer terugkomen) en als geen ander weet hij de innerlijke worsteling van een individu te omschrijven waarbij ik hem op zijn best vind wanneer dat uitzichtloze en wanhopige situaties betreft.

Hoe dan ook, deze man is niet eenvoudig te analyseren. Ik heb al aardig wat over hem gelezen maar hij is niet in een hokje te duwen.

Het eerste album van Bruce Springsteen dat ik geheel beluisterde. Met de nasleep van 11 september op het oog een cd van unieke emotie. De opbouw van de nummers is erg aangenaam en het is lastig niet geroerd te worden door de sfeer die Springsteen overbrengt.

Ik zat hem pas weer eens in de bus te luisteren en ik ben het helemaal met Kareltje eens. Als je hoort dat een Amerikaan (hoewel Bruce Springsteen zeker niet de gemiddelde Amerikaan is, natuurlijk) een plaat maakt over 11 september en de nasleep daarvan, ben je toch bang voor twee dingen (althans, ik was dat):
1. Een superpatriotistische en nationalistische plaat.
2. Een erg deprimerende en verwarrende plaat.

Maar beide kanten zijn niet in de album terug te vinden. Ondanks dat de plaat af en toe vervreemding en droefheid uitstraalt, is de hoop nooit ver weg, en dat zonder dat het gemaakt of kazig wordt. Ik vind dat erg mooi, moet ik zeggen.

Eindelijk na járen weer eens een echt overtuigend Bruce Springsteen album, samen met z'n E-Street-band.
Hoewel ik de nummers over het algemeen goed te pruimen vind, vind ik wel dat het album net iets te lang duurt zodat het op een gegeven moment in kracht af neemt.

Dé come-back plaat der come-back platen !
Bruce bewijst dàt hij MET de E Street Band toch veel voller en warmer klinkt. Wat een sound hebben die mannen toch !
En hij levert de perfecte songs voor zijn band. Gedreven songs, doorleefd en vol warmte;
Als nasleep van 9/11 blijft dit toch puur Bruce Springsteen en wordt het nergens té bitter of te stroperig, neen, hij benadert het geheel beschouwend.
Prachtplaat !

Het meest recente album dat ik bezit van Bruce. Na het geweldige 3 dubbel-live albumbox "Bruce Springsteen & The E Street Band Live 1975 - 1985" ( welke hier gek genoeg helemaal niet vermeld wordt in de discografie), was ik een beetje afgehaakt op Bruce. "Human touch"vond ik zwaar tegenvallen, langzame nummers en weinig rocken. Op dit album herken ik de oude Bruce weer gedeeltelijk terug, en dat levert een solide album op, dat ik nog regelmatig draai. Niet wereldschokkend, maar wel gedegen vakmanschap.

Even beter kijken: Live 75-85

Nothing man en Paradise zijn voor mij de absolute toppers op dit album

Wow wat een comeback.
Meteen één van zijn betere cd's afgeleverd.
Waiting on a sunny day klinkt heel lekker opgewekt.
The fuse vind ik een topper.
Heel sterk!
4,5*

Wel een goeie cd inderdaad. Een paar hoogtepunten zoals Empty sky en you're missing, Nothing man en my city in ruins. Minder vind ik waiting on a sunny day en Mary's place. Eigenlijk hou ik inderdaad meer van de rustige en introverte Springsteen dan van de rocker. In de rocknummers zijn de melodieën en refreinen vaak te voor de hand liggend. Bijvoorbeeld in Counting on a miracle en The rising. Die" feestnummers" waren ook een beetje jammer op zijn meesterwerk The River, vind ik.
En nu hoor ik vast iemand roepen dat ik het heel erg mis heb......roep maar

Je hebt het zó mis!

Jaja....ik vroeg er ook om itchy
Nu heb ik hem vanmorgen nog eens helemaal beluisterd en ik moet toegeven: ook de snelle, zwaardere songs boeien en zijn soms lekker meeslepend. Het hangt misschien ook af van wanneer je een cd draait. "s ochtends kan ik meer genieten van opwindende rock dan 's avonds. Dat zal het wel zijn.
Ik blijf overigens wel vinden dat Springsteen na de platen van midden jaren 70 af en toe iets te gemakkelijk klinkt. En dat bedoel ik met feestnummers zoals let's be friends en waiting on a sunny day

Laat die kerel ook eens lekker uit de ban springen. Persoonlijk vind ik dit twee van de beste nummers op dit album. Vooral met Let's Be Friends sta ik hier redelijk alleen in heb ik zo begrepen aan de recensies.

Meen je dat echt poeha? De beste nummers? Ik heb de indruk dat Springsteen met dit soort nummers een concessie doet aan het grote publiek dat gewoon effe lekker wil meezingen. Op the River stonden er ook al een paar. Ze vallen zo uit de toon. Springsteen is toch niet zo'n zonnetje in huis? Misschien is hij bang dat zijn platen te somber worden als er niet een paar van die "niks aan de hand" liedjes op staan

Ik heb ditalbum nu enkele malen door mijn cdspeler laten gaan en ik ben positief!

Een goed albummet een lekker geluid,ik moet wel eerlijkl bekennen dat ik een fan ben van Brendan O'Briens producers skills.
Alles wat deze man in zijn handen krijgt word voorzien van een heerlijk geluid!

Nou, dat valt best mee hoor. Springsteen is een meester in verhalende songs en kan als geen ander de tragiek van doorsnee, working-class Amerikanen vertolken. Dat betekent nog niet dat hij het allemaal op zichzelf betrekt; integendeel. Springsteen is juist een buitengewoon energieke, gedreven en opgewekte persoon. Alleen rond de scheiding met zijn eerste vrouw was het niet allemaal heel erg vrolijk, getuige ook de Tunnel of Love-plaat. Ga naar een optreden en lees (en bekijk!) vooral ook Springsteen On Tour; een boek over de optredens van Springsteen, beginnend eind jaren '60.

Klopt, en kijk ook eens naar (legale of illegale) concertopnames: de vrolijkheid en energie spat tijdens nummers als Out in the street, Ramrod, Cadillac ranch, Detroit medley, Twist and shout af

het enigste antwoord waar miljoenen mensen onbewust op stonden te wachten na het drama 9 / 11 .

bruce troost , zalft , en montert je op geniale manier op na dit drama .

bruce for president ,

De definitieve comeback van Bruce Springsteen & the E-Street Band, een album dat nodig was na de aanslagen op 11 september 2001.
Geen rancune, geen plat patriottisme, geen melige "We are the world"-toestanden, maar 15 ijzersterke observerende songs waarvan ik de titelsong, "Waitin' on a Sunny Day" en "Mary's Place" de beste vind. Bruce zalft en steekt het Amerikaanse volk en de redders na de aanslagen een hart onder de riem, maar tegelijk levert hij ook kritiek op het beleid van Bush en co.
"The future of rock'n roll" is actueler dan ooit.

Heb gisteren een band bekeken met een aantal live uitvoering van nummers van deze cd. In een uitzinnige zaal en een Springsteen die zich helemaal geeft! Dan valt pas goed op hoe sterk Empty Sky,You're missing, Lonesome day en toch ook Mary's place zijn.

Ik vind het ineens erg jammer dat ik niet naar zijn recente concert in Nijmegen ( daar was het toch?) gegaan ben. Deze band is volgens mij live veel interessanter dan op de plaat waar het geluid toch vaak een beetje te volvet is. Nu valt dat op The rising nog wel mee omdat de songs erg goed zijn, maar de nieuwste, Magic, vind ik daarom toch een stuk minder.