Sigur Rós - Takk... (2005)

''engelen gezang''

Het einde van Se Lest is het enige stuk dat ik altijd skip, kermis muziek vind ik nog steeds een passend woord... Als dit ook op andere albums zou slaan zou ik deze nooit een 5 geven én zou ik hem nooit bovenaan mijn top 10 zetten.

Glósóli is Zo zwaar ondergewaardeerd. Ik vind het persoonlijk het beste nummer van Sigur Rós, het is het enigste nummer wat je echt Compleet kunt pompen.

Hij staat wel op de tweede plaats in de favorieten he.

Ik vind het een wonder dat Sigur Rós eerlijk gezegd nog leeft. Door alle vrijgekomen energie van hun intens goede muziek zouden ze toch weggeblazen moeten worden? De energie die het publiek er tegenover zet, zal wel als contra gelden.

Sigur Rós wordt naar mijn mening helemaal nog ondergewaardeerd. Nummers schijnen vaak niet toegankelijk te zijn, maar het zijn juist zulke oprechte en open nummers, waarin de mannen van Sigur Rós al hun passie in stoppen.

Takk... behoort samen met Með suð í eyrum við spilum endalaust tot één van hun beste albums met hoogtepunten als Glósóli, Hoppípolla, Saeglopur, Inní mér syngur vitleysingur en Gobbledigook als hoogtepunten

Tja, ontoegankelijk is natuurlijk relatief. Persoonlijk vind ik ze niet ontoegankelijk - hoewel () toch een heel eind in de buurt komt. Met uitzondering van () heb ik hun platen vrij snel door - in positieve zin welteverstaan. Dat Sigur Rós niet zo groot is, is misschien te 'danken' aan de ietwat ongewone structuren van de nummers. Anderzijds - dat is natuurlijk ook relatief.

Ach, ik weet het ook allemaal niet.

Lange tijd vergeten dit album een nieuwe waardering mee te geven. Aanvankelijk had ik niet veel met Sigur Ros, maar op deze plaat doen ze met verve waar ze goed in zijn: intense sferen en 'soundscapes' scheppen die je helemaal wegvoeren.

Geen band die ik al te vaak draai. Ik wil de muziek speciaal en onbevangen houden. Het lijkt me zo zonde als je de nummers helemaal van binnen en buiten kent.

Heb deze al tijden niet geluisterd, vind het een beetje saaie muziek.
Kabbelt mij iets te rustig voort, misschien weer eens pakken......

@Stijn
Is er uberhaupt muziek die jij heel vaak draai?
Aangezien je continu nieuwe dingen koopt en luistert lijkt het me
dat je amper tijd hebt te 'genieten' van de muziek die je al hebt.

Radiohead probeer ik elke week wel te draaien. Sigur Ros meestal 1 keer in de maand, terwijl deze bands qua niveau heel dicht bij elkaar liggen.

@ Music4ever:

Jawel hoor, maar ik draai dan ook minstens zes uur per dag muziek. De helft van de tijd op zoek naar nieuwe muziek, en de andere helft is voor muziek uit de collectie. Veel vrije tijd = veel muziek.

Hoho, niet Radiohead met Sigur Ros gaan vergelijken.

Oke, wel echt heel veel 6 uur per dag.
Ik luister altijd (verplicht) naar de radio en 's avonds kan ik dan mijn
eigen muziek luisteren. maximaal 2 cd's op een avond en in het weekend
soms wat meer, maar 6 uur haal ik echt never nooit.
Denk ook niet dat ik daar zin in zou hebben.......

Wat wonderschoon is dit zeg.. wauw.

Ik vind die vergelijking eerlijk gezegd niet zo vreemd.

Zijn toch twee verschillende bands met verschillende stijlen? Sigur Ros is post rock en Radiohead Britpop.

Radiohead britpop? Omdat ze uit groot brittannië komen bedoel je? Een andere gelijkenis zie ik namelijk niet. Dan zou je Radiohead dus ook kunnen vergelijken met Oasis, Blur en The Verve. Die vergelijking gaat voor mij al helemaal niet op.

Ik vind de vergelijking van Sigur Ros met Radiohead niet zo vreemd. Ik vind qua luistergevoel Sigur Ros het Scandinavische antwoord op Radiohead. Met name de zangpartijen hebben raakvlakken. Maar ook de sfeer die beide bands neerzetten lopen soms parallel naast elkaar.

Niet voor niets kunnen veel Sigur Ros fans ook Radiohead waarderen en omgekeerd.
Daarom stonden ze waarschijnlijk ook al eerder in het voorprogramma van Radiohead tijdens hun tour een aantal jaren geleden.

En dan is Sigur Ros zeker IJspop? Zowel Radiohead als Sigur Ros tappen regelmatig uit ambient vaatjes. Beiden hebben ze platen gemaakt met lange instrumentale passages. Beiden zangers met een apart stemgeluid. Ja er zijn zeker wel overeenkomsten.

Ja , maar beide bands produceren toch een heel ander geluid?

Ook al produceren ze hetzelfde geluid. Ik zou sigur ros en radiohead toch wel redelijk in hetzelfde hokje stoppen. De naam die ik aan dat hokje moet geven kan ik zo snel niet bedenken. Wel hebben beide bands naar mijn inzien dezelfde sfeer over hun muziek hangen en allebei maken ze muziek in verschillende stijlen (en toch met hun eigen stijl).

Ook kan ik zeggen dat ik het voor jullie en mezelf toch niet echt duidelijker maak denk ik...

Tsja, dan zou ik ook Pokemon en Digimin kunnen vergelijken, omdat beide serie's monsters bevatten. Ik vind het wat ver gezocht.

Ik vind dat Radiohead en Sigur Rós juist helemaal niet dezelfde sfeer hebben
Waar SR heel broeierig en atmosferisch overkomt heeft Radiohead juist een hele kille en buitenaardse sfeer. Twee uitersten eerder.

Ik vind dat er zeker wel wat gelijkenissen zijn te vinden tussen beide. Maar over het algemeen vind ik de vergelijking toch niet helemaal op gaan. Ik zie Radiohead als een unieke band die je met geen andere kan vergelijken(kijk maar eens naar de verschillen tussen de albums, ik zou dan ook niet kunnen typeren wat voor soort band Radiohead is). Dat heb ik ook met Sigur Ros, ik zou me geen band voor de geest kunnen halen die muziek maakt die hierop lijkt, deze muziek is uniek wat mij betreft. De instrumentatie heeft hier een daar wel gelijkenissen maar wordt wat mij betreft door beiden anders gebruikt.

Deze is toch wel meer dan 3* waard, ook al is het alleen om Hoppípolla.
Ik ga deze zeker nog wel een kans geven als ik tijd heb

Terwijl ik bij ( ) en Ágætis Byrjun de eerste luisterbeurten erg moest wennen beviel Takk... wel meteen na de eerste luisterbeurt.
Hoogtepunten vond ik Glósóli, Hoppípola en Sæglópur.

Stem volgt nadat ik er wat vaker naar geluisterd heb.

Die series zijn ook heel goed vergelijkbaar hoor. In beide series kunnen de monsters ook evolueren en hebben ze eigenaren. Dat de uiteindelijke sfeer van Digimon heel anders is dan die van Pokemon doet niets af aan het feit dat ze deels uit dezelfde elementen zijn opgebouwd.

Toch heel verschillend hoor, vooral kwa stijl en sfeer.

Fantastisch boeiende discussie gaande hier.

Een grote tegenvaller wil ik dit album niet noemen, maar het is wel een stukje minder dan de vorige twee albums. Waar ( ) uitblinkt doordat het klinkt als een geheel, en Ágætis Byrjun de betere nummers bevat, is het moeilijk om de kracht van dit album aan te geven. Natuurlijk de prachtige klassieker Hoppípolla staat erop en is nog niets van zijn kracht verloren.

Verder voldoende aardige tot goede nummers zoals het epische Milanó, prachtige Sé Lest en het ontroerende Glósóli, maar in zijn geheel dus net iets minder. Gelukkig zagen de leden van Sigur Rós dit ook in en kozen zij voor een koerswijziging bij het volgende album.

Ik denk dat de band vaak er iets te vaak te veel boven op gooit. De eerste twee albums hadden ook behoorlijk wat ingetogen momenten. Die zijn bij Takk niet te vinden. Het is allemaal grootser en dat vind ik een beetje zonde.

Svo Hljótt , beetje onderschat hier! Wat een climax!