Tom Waits - Small Change (1976)

Gave hoes

Moeilijk te beoordelen album, zal het eerst nog eens een paar dagen draaien alvorens te stemmen. Voorlopig vind ik het nogal ambigu: Waits stem is zo rauw als ongebakken schuurpapier, maar de muziek is nog erg liefelijk. Dat levert leuke dingen op zoals in The Piano Has Been Drinking, maar I Wish I Was in New Orleans werkt dan weer niet goed vind ik. Maar dat is voorlopig, benieuwd wat ik er morgen over denk

mijn favoriet: invitation to the blues.
zo lieflijk vind ik dit nu ook weer niet trouwens, het heeft wel die typerende nachtclubsfeer van bars en veel whiskey vind ik...

Correctomento

In de nacht van 11 op 12 december hoorde ik van een vriend: "Tom Waits schrijft niet echt goeie nummers - eigenlijk is zijn eerste plaat (= Closing Time) de beste"

Ik denk dat ik het nu beter begrijp: goeie nummers in de zin van popsong-gevoeligheid zijn ze inderdaad niet. Ik bedoel een song uit het repertorium van Crowded House scoort beter qua "goed" nummer-gehalte, een andere groep kan het coveren zonder dat er iets van de kracht van het nummer verloren gaat.

Clouseau coverde ooit Crowded House's "Weather with you" én het klonk nog goed - dan kun je nagaan hoe sterk dat nummer wel was .

Het lijkt mij schier onmogelijk een deftige Tom Waits-cover neer te zetten (alhoewel John Hammond Jr. heeft er één gemaakt met Wicked Grin, dus ergens spreek ik mezelf tegen). Waarom, denk ik dan?

Omdat Tom Waits' platen het waarschijnlijk moeten hebben van de sfeer die uit die platen spreekt. De zelfkant van de maatschappij lijkt mij aan te spreken op Tom Waits' platen - zo ook deze Small Change. Een plaat vol geblutste zielen, zo klinkt het althans mij in de oren.

Neem nu dat eerste nummer: Tom Traubert's Blues (met die o-zo schurende zanglijn: Waltzing Mathilda ... ) ... het zijn meer plaatsen die je bezoekt, dan liedjes die je beluistert, vind ik. Die grappige titels hier: The Piano Has Been Drinking (Not Me)

Daar waar vanaf Swordfishtrombones groteske figuren opgevoerd worden, lijkt Small Change wel te drijven op aangespoeld wrakhout van de samenleving. Iedereen zit wel nog op z'n stoel, maar die poten blijken wankel ... zeg maar

Voor veel mensen is dit een van de beste Waits platen. Ik vind 'm zeer goed (4.5/5), maar toch niet het meesterwerk dat het vaak genoemd wordt. Toch is dit wel de eerste experimentele Waits plaat (die stem!!!). Mijn favoriete nummer is 'Invitation To The Blues', een lekker 'downer', zoals ik het graag noem...

Invitation to the Blues is inderdaad wel het beste nummer, had ik zelfs ook een betere albumtitel gevonden, aangezien het de lading van dit meesterwerk beter dekt!

Dit is Waits weer op eenzame hoogte, mocht je geen whiskey lusten dan brengt hij je wel op andere gedachten

Sentimentele tranentrekkerij overschaduwd door een melancholische glimlach, nu ik dit neerschrijf vind ik het zelf ook wat gek staan, maar 't is wel precies zoals ik het bedoel.

Dus eh.. mocht je dit nog niet beluisterd hebben, doe jezelf niet langer tekort en schuif al je prioriteiten een treetje naar beneden ===> kopen die cd ( of nog beter een lp )

idd. aan vinyl kan nog niks tippen

Met een opener als Tom Traubert's Blues kan het eigenlijk al niet meer fout gaan: het wat zoetere geluid van de eerdere albums samen met de rauwe kenmerkende stem van Waits. En als Step Right Up daar dan gelijk op volgt kan ik een glimlach niet onderdrukken: vooruit kom uit die luie bank nu en loop swingend naar de keuken om jezelf daar eens lekker te verwennen met een hapje en een drankje. Heerlijk, het perfecte zondag-lekker-niks-doen-gevoel.
En dat gevoel blijft eigenlijk het hele album wel hangen. Invitation to the Blues is ook voor mij wel een van de hoogtepunten op dit album.
Een album waarbij je misschien niet eens meer kunt spreken over hoogtepunten, het gaat namelijk wel op voor het geheel.

Inderdaad, aERo, die 3,5/5 hier is eigenlijk gewoon te laag. Ik gooi er een halfje bij. Step right up is één van mijn ultieme glimlachnummers én swingnummers. Bijzonder grappig en uitnodigend tot beweging tegelijk.

Een zeer zware plaat. Op de eerste paar nummers is hij denk ik straalbezopen of hij kan het geweldig goed naspelen.

Het spijtige is dat de plaat meteen begint met zijn hoogtepunten namelijk nr 1 en 2 beiden geniaal en bij Waits' allerbeste werk.

Daarna is het nog goed maar wordt het minder en minder. Naar het einde toe is het niet eenvoudig om te blijven luisteren door de ééntonigheid.

Daar hebben wel meerde van zijn meest oude cd's last van vind ik.

Deze plaat moet je echt ongelooflijk veel beluisteren om sommige nummers te voelen.

3.5* na pasties and a g string wordt het wat te veel van het goede.

Step Right Up is briljant
meer heb ik niet nodig om te lachen

Wow ! Schitterende cd alweer van Tom Waits. Terwijl er veel mensen zijn die het jammer vinden dat z'n stem vanaf dit album helemaal anders klonk beschouw ik het als een meerwaarde. De opener is trouwens echt belachelijk mooi.

Het eerste album met zijn koekiemonsterstem, maar nog steeds voeren de pianoballades de boventoon. Hij is net niet zo briljant als de vijfsterrenalbums The Heart of Saturday Night, Frank's Wild Years en Bone Machine maar het blijft een steengoed album. 4,5+.

Ik kan me de kritiek van de op de loer liggende ééntonigheid wel voorstellen. Albums als Rain Dogs en Bone Machine (eigenlijk bijna al zijn latere albums) vliegen van hot naar her. Deze heeft dat niet. Gelukkig voel ik het zelf niet zo.

Het verhaal van de titeltrack begeleidt door een eenzame saxofoon blijft prachtig. "Small Change got rained on with his own .38" is een gewoonweg geniale zin.

Tom Traubert's Blues is het bekendst. De melodie van dit nummer is zo goed dat zelfs Rod Stewart hem niet kon verpesten (al zal niet iedereen het hiermee eens zijn).

Step Right Up klinkt heerlijk spontaan al vermoed ik dat Tom er toch vele dagen aan gespendeerd heeft om de tekst zo goed te krijgen.

Pasties & a G-string is een heerlijk guitig nummer met alleen drums als begeleiding. Ik moet bekennen dat ondanks dat ik Tom zijn pianoballades schitterend vind deze toch wel geroepen komt na 4 ballades op rij.

I Can't Wait to Get Off Work is een heerlijke low-key afsluiter. De rest van de nummers is bijna net zo geniaal.

Absoluut een aanrader voor fans van Tom Waits, al denk ik dat je deze niet als eerste moet proberen.

mooi geschreven.

the piano has bin drinking... meesterlijk nummer, een briljante tekst en fantastische gezongen.

Inderdaad een ongelofelijk mooie song

Ik heb dit nummer als live versie van "On Broadway"/"Fast Women And Slow Horses" leren kennen, waar het veel funkier is. Dat is zó geniaal, dat de albumversie helaas tegenvalt. Het blijft erg mooi, maar ik baal ervan dat Waits dit nummer niet oorspronkelijk al funkier had gemaakt.

steengoed tom waits ouwe stijl album , het openingsnummer is meer dan kippevel

Erg goede muziek om erg dronken op te worden, zoals nu

Prachtig album met Piano Has Been Drinking (Not Me) en Invitation to the Blues als persoonlijke hoogtepunten. Ook bij Pasties and a G-String is het moeilijk een glimlach te onderdrukken. Ik vind het overigens niet echt een moeilijk album om in te komen, heb lastigere obstakels van mr. Waits moeten overwinnen.

Ontzettend mooi album. De opener vind ik niet erg denderend en nogal eentonig, maar verder staan hier alleen maar juweeltjes op. Waits doet me hier een beetje aan Louis Armstrong denken, wat hij als een compliment mag opvatten.

Ja, zeker op dit album lijkt Waits echt op Louis Armstrong, een van zijn grote helden ook dus zeker niet toevallig.

het ultieme late-night hopeloos alcoholisme album

Geweldige plaat, met enkele heel erg sterke nummers: die opener, 'Invitation To The Blues' en 'Bad Liver And A Broken Heart'. Ik vind z'n stem fantastisch, heeft inderdaad wat weg van Louis Armstrong. Deze moet ik ook maar eens gaan kopen!

Tom Traubert Blues heb ik al eens eerder gehoord, erg mooi nummer inderdaad. Is dat nummer origineel van Waits? Heb volgens mij Rod Steward dat nummer ooit eens horen spelen. Piano Has Been Drinking (Not Me) is ook een pracht nummer, wat een texttitel ook, geweldig. En het nummer Invitation To The Blues vind ik ook een erg mooi nummer nog.

Verder van de rest vind ik het best een matig album, ook het vele geleuter spreekt mij niet erg aan op dit album. De nodige hoogtepunten worden afgwisseld door mindere momenten, waardoor ik het niet als een erg sterk geheel vind klinken. Deze komt bij lange na niet in de buurt bij het stylistische Blue Valentine, maar toch 2.5* verdiend na 3 complete luisterbeurten.

Tom Traubert Blues zelf is gewoon van Waits ja. (Steward coverde het.) Maar het 'Waltzing Matilda' gedeelte is overgenomen van een oud traditioneel lied van eind 19e eeuw. Een ander bekend nummer dat er gebruik van maakt is 'And the Band Played Waltzing Matilda' dat door oa Ewan MacColl en The Pogues tot uitvoering is gebracht.

Jammer dat deze plaat je wat minder bevalt.

Misschien bevalt hij mij later wel beter hoor, heb dat wel vaker gehad dat platen die mij in eerste instantie niet zo bevallen uitgroeien tot mijn all time favorieten. Heb hem org in huis gehaald en krijgt zodoende nog draaibeurten zat.

Van Tom Waits eerste 7 albums ken ik er 4. Closing Time, deze, Blue Valentine en Heartattack And Vine. Eerst beviel Blue Valentine mij het beste, maar die vind ik uiteindelijk toch net iets te gemaakt klinken, deze komt bij mij echter en meer puur over. Dit album heb ik het laatste half jaar denk ik het meest afgespeeld van Waits. De experimentele tijd vanaf Swordfish bevalt mij niet zo, de jaren 70 Waits bevalt me gewoon beter, vooral vanwege het rechtoe rechtaan karakter zonder poespas en overbodige grollen.

Prachtig mooi album, en voor mij zijn beste jaren 70 album, of ik moet met de 3 die ik nog niet ken iets echt essentieels gemist hebben.

Van de periode waar jij het meest van houdt is Foreign Affairs nog wel aan te raden. Hoewel die hier een lager gemiddelde heeft toch ook een prachtig album.

Je hebt wel gelijk Kronos, ik ga teveel af op de gemiddelden hier op mu.me, daar baseer ik mijn aankopen ook voor een groot deel op. Maar dat betekend beslist niet dat platen met een lager stemgemiddelde mij ook minder zouden bevallen. Waits cd's kosten ook niet al te veel meer en eigenlijk zou ik de 3 ontbrekende jaren 70 albums zo blind kunnen kopen denk ik.

Tom Waits is voor mij echt een super openbaring geweest, prachtige pure en eerlijke platen zonder onzin, iets wat mij gewoon erg goed bevalt.

Whiskytje erbij op de late avond en puur genieten van de seventies Waits.