Opeth - Ghost Reveries (2005)

Om mijn interesse nog verder toe te lichten: Dit is het enige album van Opeth dat ik niet op vinyl heb. Omdat de Roadrunner-uitgave me niet beviel (twee lp's in een enkele hoes) heb ik deze laten liggen.

God, wat een flauwe vraag. Ik hoop dat je die uit sarcasme stelt en niet uit gebrek van intelligentie. Alhoewel het eerste het laatste niet uitsluit.

haha die spelfout en die vraag, briljant weer

Als ik had geweten dat er zoveel slimme reacties gingen komen had ik de vraag natuurlijk niet gesteld. Ik heb de cd dan maar eens omgedraaid om de b-kant te beluisteren maar ik hoor niks. (<-- sarcasme)

Over a- en b-kanten spreken wekt de indruk dat het over vinyl gaat. In dit geval een vinyl die bij mijn weten niet bestaat. Het is zeker niet dom te veronderstellen dat die wel bestaat, als iemand er zo over spreekt.

Als je geen flauwe domme vragen wil, schrijf dan beter gewoon wat je bedoelt. Niet alle albums zijn overigens precies in twee te delen en dan weet niemand welke nummers je precies op de a-kant dan wel b-kant bedoelt.

Ik kan me niet voorstellen dat iemand tegenwoordig nog vinyl koopt. Ik zie het wel gebeuren, en het is gewoon lachwekkend om te zien hoeveel mensen interessant proberen te doen wanneer ze voor zo'n vinylrek staan. Overigens lijkt het me vrij duidelijk wat ik bedoel, ik kan slecht zeggen de binnenste ringen van de schijf en de buitenste ringen van de schijf. Lijkt me overigens een vrij nutteloos onderwerp, en dit is ook het laatste wat ik erover schrijf, aangezien ik mijn tijd beter weet in te delen. Jammer dat alles direct zo moet worden gerelativeerd of geridiculiseerd op deze website.

Spreken over de eerste en tweede helft van het album was in dit geval duidelijk geweest. Als je het op een motorforum over je twee tweetakt motoren hebt terwijl het over je ene viertakt gaat, dan rijzen er ook vragen.

Je ridiculiserende opmerkingen over de kopers van vinyl zijn echt te belachelijk en te offtopic om verder op in te gaan.

Jammer dat op een muzieksite een vraag naar nadere informatie over een muziekproduct afgedaan wordt als sarcastische moeilijkdoenerij en zo.

Maar @ iedereen, wie (ooit) weet heeft van een mooie vinyl uitgave, anders dan de Roadrunner dus, mag het hier altijd melden, want ik zou graag lachwekkend interessant mijn vinyl verzameling van Opeth nog eens compleet willen krijgen.

Zo was de opmerking wel te interpreteren anders, zeker in het licht van de opmerking over cassettes die daarna werd geplaatst. Dus niet zo snel verongelijkt worden ...

Overigens begrijp ik best dat mensen tegenwoordig voor vinyl gaan. Toch een stuk mooier in de kast. Cd is echter aanzienlijk praktischer. En volgens mij is dit album als die verdeeld is over twee stukken vinyl niet echt handig om in zijn geheel te beluisteren.

On topic: begin is erg sterk met Baying Of The Hounds, maar ik stoor mij naarmate het album langer duurt aan de overdaad aan toetsen. Dat maakt dat ik vorige platen aanzienlijk beter trok en ook Watershed beter kan waarderen.

Ik zou dat niet verongelijkt noemen en zeker niet snel, als ik al vijf berichten lang probeer uit te leggen dat het best een serieuze vraag is en er dan een schofferende reactie op krijg waarin mijn intelligentie in vraag wordt gesteld.

Het album is hier, voor zover ik weet alleen op dubbel vinyl en cd verschenen. De cassette is, hoe kan het ook anders. alleen in Indonesië verschenen.

De lp's hebben allebei twee kanten en al die kanten tellen twee nummers. Dus nummer 1 en 2 is kant 1 van Lp 1. Usw, usw

Leek mij geen moeilijke of vervelende vraag voor de betweters om te antwoorden. Toch?

Dat iemand zich niet kan voorstellen dat iemand iets koopt, betekent nog niet dat dat als algemene waarheid omarmd moet worden. Zo kan ik me niet voorstellen dat er mensen zijn die weglopen met Gers Pardoel. Maar elke morgen word ik hard met de neus op de feiten gedrukt.

En, tenzij Spock echt de cassette heeft, heeft het er de schijn van dat hij spreekt vanuit de interessantdoenerij van een vinylliefhebber zonder dat het vanuit zijn eigen feitelijke situatie uitgaat. Dat is wel komisch gezien de daaropvolgende rant op de vinylkopers.

Ik geef alleen maar aan dat de opmerking van Kronos in het licht van zijn, als zuigend te interpreteren, vragen nadien wel als vervelend kunnen worden geinterpreteerd. Dat vervolgens Spock reageert door het over een andere boeg te gooien (over vinyl en interessantdoenerij) is vervolgens de perfecte aanleiding voor Kronos om daar bovenop te duiken en als een verongelijkt kind ("zie je wel, zie je wel") zijn gelijk te halen.

En ja ik vreesde het al toen ik Spock een beetje terzijde ging staan in de rant die Kronos richting Spock hield ...... Edwynn komt om de hoek om Kronos een handje te helpen.
Als het over Opeth gaat vullen jullie elkaar prima aan, nemen het voor elkaar op en wordt iedere 'andersdenkende' uit de tent gelokt om vervolgens met betweterige argumenten 'te pakken genomen'. Ik kan mij een vergelijkbare discussie bij Heritage herinnerren waarbij oa Nieuwstadt 'het slachtoffer' was.

Misschien is het een idee wanneer Edwynn en Kronos een forumtopic openen waarbij zij de gedeelde fascinatie voor Opeth kunnen delen zonder daarin gestoord worden door andere muziekliefhebbers?

Klets toch niet. Ik veroordeel niemands muzikale belevingen. Ik daag je uit om met quotes te komen waar ik dat wel doe.

Ik vul alleen aan waar het gaat om vragen over vinyl uitgaven. Dat ervoer ik niet als zuigend. Het werd alleen vervelend voor persoon in kwestie toen een fatsoenlijk antwoord niet voorhanden was. Enfin, ik vond dat een flauwekulopmerking en gaf daar ik mijn mening over.

Want meningen geven mag ik hier ook gewoon. Hoe onaangenaam dat ook voor jou is. Als ik mijn boekje te buiten ga, hoor ik dat wel van de mods.

Wat berichten verwijderd. Wat mij betreft was het trouwens een valide vraag van Kronos, jammer dat het zolang duurt voordat daar fatsoenlijk antwoord op kwam.

Grappig is dat. Eerder vandaag gezocht en inderdaad gevonden (op discogs). Officiële uitgave van Roadrunner. Ik ben niet zo van de hebbedingetjes/collector items, maar deze cassette hier hebben lijkt me in ieder geval wel origineel.

Dank voor je reactie.

Na hem vandaag blind gekocht te hebben, ben ik erg onder de indruk na een eerste luisterbeurt van Gost Reveries. Ze vinden een sterke balans tussen hard en zacht, en ook de teksten vind ik soms erg goed. Alleen stoor ik me aan de vervormde zang in Atonement.
De opener is mijn favoriet. Punten komen later.

Ik vind de vervormde zang juist erg goed passen bij het nummer. Het geeft een 'gestoord' karakter aan de personage die boeten moet doen. Maar Kobe, je hebt zojuist een zeer goede aankoop gedaan. Het kan even duren voordat het album je grijpt maar als dat eenmaal gebeurd dan wil je niks anders.

Heb ik al gezegd dat Martin Lopez een fenomenale drummers is?

Geen idee, maar hij is inderdaad fenomenaal!
En ik heb de tekst nog niet grondig doorgenomen van Atonement, dus snap ik ook nog niet echt de bedoeling ervan. Waarschijnlijk wordt het een kwestie van wennen aan de stem.
Ook mocht Akkerfeldt van mij wat meer grunten.

Hier zijn mijn punten dan! Een verdiende 5* natuurlijk, als Still Life binnenkort ook de 5* gaat halen is dat al mijn derde Opeth die op 5* sterren staat. Dit is denk ik mijn favoriet.
Een aangrijpend concept, maar toch zijn niet alle songs binnen het concept.
Ik moet me nog wat meer verdiepen in het concept maar de grote lijnen houden me toch al bezig.

Maar natuurlijk gaat het over de muziek ook, en die is fantastischn heerlijk, geniaal.
Woorden schieten haast te kort.
Dit vind ik ook een van de toegankelijkste Opeth platen. Want de nieuwe toetsenist zorgt voor soms rustige kippenvelmomenten. En zoals Kill Illuminati al zei is Martin Lopez een schitterende drummer. Het gitaarwerk is zoals altijd weer fantastisch! Ook zijn de songs mooi één geheel, ondanks de afwisseling tussen hard en zacht.

Mikael blijft ook een schitterende grunter en zanger. Hij beheerst beide uitstekend.
De productie is ook weer erg goed. Favorieten kiezen blijft moeilijk.
De eerste drie zijn volgens mij de beste maar ook Reverie/Harlequin Forest en Hours of Wealth zou ik willen aanduiden. Alle 8 zijn ze gewoon fantastisch 5*.

Wat een fenomenale eerste twee nummers zeg. Echt geweldig, kan niet anders zeggen...

Geweldige plaat!

Het is tijd om deze Ghost Reveries een herkansing te geven. Nu zeker het gegrunt wat meer begint te bevallen. Ik deed het eerder al met Still Life wat positief bleek uit te draaien. En hoe??!! Dus ben ik nu ook geneigd deze een kans te geven. De andere Opeth platen volgen ook nog.

Ghost Reveries vind ik niet zo sterk als de albums die Opeth hiervoor uitbracht. Het grootste probleem zit hem in de lengte van de tracks en dan met name hoe die lengte wordt opgevuld. Bij de lange nummers op dit album heb ik niet het gevoel dat ik naar één nummer zit te luisteren, maar dat het in losse stukken is opgedeeld die netjes in elkaar gevlochten zijn. Bij Blackwater Park en Deliverance heb ik juist wél het gevoel dat die lange nummers een echte eenheid zijn en die nummers kan ik dan ook gemakkelijk uitzitten. Op Ghost Reveries vind ik sommige nummers gewoon te lang en dwalen ze uiteindelijk teveel af van waar ze de eerste minuten mee begonnen (Baying of the Hounds als duidelijkste voorbeeld).

Toch is ook dit een sterk album, waarbij ook de rustigere nummers erg mooi zijn. Ghost of Perdition is het prijsnummer, maar de meeste andere nummers kunnen ook redelijk meekomen. Beneath the Mire voorop.

Je zou kunnen zeggen dat Ghost Reveries de eerste aanzet is tot het 'keerpunt' dat 'Watershed' was. Beginnend op My Arms, Your Hearse maar vooral vanaf Still Life was Opeth meer samenhangende nummers gaan maken. Maar in den beginne, met Orchid en Morningrise, maakte de band ook van die eindeloos afdwalende nummers, waarbij je op het eind nog maar moeilijk weet waarmee het begonnen was. Ook hun laatste, Heritage, gaat op die weg verder.

Grappig, ja Ghost of Perdition kent sterke stukken, maar is inderdaad tevens een rotzooitje. Ik vind nou juist dat The Grand Conjuration een van de weinige nummers uit de discografie (ik ken de helft ongeveer) is met een fraaie en meeslepende opbouw.

The Grand Conjuration is inderdaad meeslepender dan de rest van dit album en is echt een eenheid. En het is ook nog gewoon een sterk nummer

In welke zin? Mindere kwaliteit of minder samenhang in de nummers? Tot nu toe heb ik twee nummers van Watershed beluisterd (Heir Apparent en The Lotus Eater) en wat me meteen opviel is dat de nummers bewust niet te lang zijn gemaakt, zodat ze niet kunnen 'ontsporen'. Dat vind ik juist een positieve ontwikkeling ten opzichte van Ghost Reveries.

Wacht maar totdat je Hessian Peel hoort.

Minder samenhang. Dat schreef ik toch.

Bij vlagen echt dramatisch dit album, tamelijk geforceerde instrumentatie, irritante keyboards en vreselijke zang. Blackwater Park was een prima album om te luisteren maar hier gaat de band over de schreef met een pretentieuze experimentele inslag.

Voor velen is die plaat wel te pruimen. Ik vind Ghost Reveries minder geslaagd dan Blackwater Park en vooral Still Life en Damnation.

Grappig, dit is juist mijn favoriete Opeth. Vooral door The Grand Conjuration, maar ik houd ook wel van keyboardgeluiden.

Is dit enigsinds vergelijkbaar met Blackwater Park & Watershed?
Die vond ik namelijk ontzéttend goed.