menu

Deftones - Around the Fur (1997)

mijn stem
3,93 (326)
326 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Maverick

  1. My Own Summer (Shove It) (3:35)
  2. Lhabia (4:11)
  3. Mascara (3:45)
  4. Around the Fur (3:31)
  5. Rickets (2:42)
  6. Be Quiet and Drive (Far Away) (5:08)
  7. Lotion (3:57)
  8. Dai the Flu (4:36)
  9. Headup (5:13)
  10. MX (4:45)
  11. Bong Hit * (0:23)
  12. Damone * (4:43)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 41:23 (46:29)
zoeken in:
Sheplays
Niks gekrijs, die man zingt deze song zo mooi!

avatar van kaztor
4,5
Ja, da's ook heel prettig, maar dat gekrijs mag er ook zeker wezen!

djeffibrelich
Er heftig op los krijsen (when girls telephone boys) of rustig zwoelen (teenager) of allebei (if only tonite we could sleep).

Chino kan het allemaal.

4,5
helemaal mee eens! en dat maakt een Deftones album ook zo geweldig, de afwisseling van agressie met soort van tot rust kom nummers!(en naast dat is Deftones natuurlijk ook gewoon onevenaarbaar) =)

djeffibrelich
duidelijk.
wij spreken dezelfde taal .

The Deftone
Klopt helemaal!

avatar van Ryder
4,5
Dit album is echt nog de ruige deftones en experimenteel als altijd.
goede riffs (lhabia, mx, my own summer).
Met genoeg afwissling om dit jaren leuk te vinden.
Met verschillende sferen zoals in be quiet and drive, en bijv. headup.

Als je nieuw bent voor de deftones dan klinkt alles hetzelfde, het duurt ff voordat je echt de flow en de verschillende lagen kunt waarderen.
Maar het is zeker de moeite waard.

4,5 sterren!!

clutch
Toen ik dit voor het eerst luisterde vond ik echt niet alles op elkaar lijken. Tja, wel in de zin van: alle nummers zijn even perfect maar vergelijk nou eens een nummer als my own summer met be quiet and drive. My own summer heeft echt een dreigende riff terwijl de riff van be quiet and drive juist heel relaxed is en het nummer is veel sfeervoller dan My own summer.

Timothebizkit
Dit was mijn eerste kennismaking met het fenomeen dat Deftones heet. Ik was gelijk verkocht. Nog nooit had ik zo'n perfecte mix gehoord tussen ijzersterke riffs getergde zang (zonder dat het mij irriteerde) en agressieve raps, iets wat mij deed denken aan Rage Against The Machine.

Een hoop mensen uit mijn omgeving vinden het maar zeikerige flutmuziek (vooral de zang van Chino), maar dan denk ik altijd dat ze gewoon niet snappen waarom deze band zo anders is als al die andere nu-metal bandjes. Ik weet niet goed hóe ik mijn liefde voor deze band moet beschrijven dus luister maar gewoon en oordeel zelf.

Joy
enne, waarom is deze band dan zo anders?

ik kan het ook wel waarderen, maar meer dan een nummerke of 7 trek ik niet

avatar van kaztor
4,5
Wat klinkt dat middenstuk in Be Quiet And Drive toch heerlijk!

, het mooiste is de plaat blijft de sfeer vast houden en jankt maar door en door. Verweg de hardste (muzikale) cd die in mij kast staat. Alleen het skippen voor die bonustrack

avatar van kaztor
4,5
Ik vind het wel cool hoe de eerste 2 nummers de toon zetten en de plaat met Mascara de diepte in gaat. Daarna dendert het lekker voort tussen deze twee pieken in hetzelfde hoge, heftige niveau.
Het klinkt groots en fucking heftig en in-your-face.
Met deze tweede plaat lijkt Deftones te zeggen 'We're back, you motherfuckers!!'

Jep, en ze zullen nog vaak goed uit de hoek komen.

avatar van fluidvirgo
3,5
Een muur van geluid onder begeleiding van retestrak drumwerk, zo hoor ik het graag!

***1/2

avatar van Lexicon Devil
4,0
Voor mij het beste Deftones album tot nu toe. Dik, vet en bijna elk nummer steengoed.

4,5
Het zit echt wanstaltig dik in elkaar. Gigantische riffs, afgewisseld met ingetogen stukken die opeens uit de huid losbarsten waar ze net onder gekropen zijn. En die ingehouden woede die door de zang heen klinkt, heerlijk.

4,5. Absoluut.

avatar van Joy4ever
5,0
Mijn eerste kennismaking met deze briljante band. Daarna nog snel het debuutalbum gekocht maar die kon mij niet zo bekoren. Nee, deze Around The Fur blaasde mij echt omver! Vanaf opener My Own Summer tot afsluiter Damone is het puur genieten. I feel sick, I feel sick, I feel sicker!!!!

Timothebizkit
Joy schreef:
enne, waarom is deze band dan zo anders?

ik kan het ook wel waarderen, maar meer dan een nummerke of 7 trek ik niet

Ik quote mezelf even...
Timothebizkit schreef:
Ik weet niet goed hóe ik mijn liefde voor deze band moet beschrijven dus luister maar gewoon en oordeel zelf.

Ik weet het dus zelf ook niet, zal wel te maken met een bepaald gevoel dat het bij mij oproept of een bepaalde sfeer die mij bevalt. Mij muzikaliteit en muziekkennis is niet van een hoog niveau dus in die termologie kan ik mij niet uitdrukken

avatar van Shelter
4,5
Ik vind deze beter dan het debuut... op de een of andere manier wat lekkerdere riffs en meer afwisseling zonder de kracht te verliezen van een lekker beukalbum. Ook wat meer hoogtepunten dan op plaat nummero uno... daar vond ik alleen Bored er echt bovenuit steken....maar dan ook echt hoog erboven
Op dit album brul ik altijd lekker mee met; my own summer, around the fur, be quiet and drive(voor mij beste nummer van album) en headup... walk into this world with your head up high brult goed mee en is een verstandig advies ....
4,5*

avatar van kaztor
4,5
Heb dit toch altijd een thinking-man's Korn gevonden.
En het heeft een véél langere houdbaarheidsdatum.

clutch
Shelter schreef:
Ik vind deze beter dan het debuut... op de een of andere manier wat lekkerdere riffs en meer afwisseling zonder de kracht te verliezen van een lekker beukalbum.

Dit is inderdaad wel een vooruitgang in vergelijking met het debuut. Hier onstegen ze de rest van de nu metal scene destijds door met een eigenzinnig geluid naar buiten te komen. Lekkere (simpele) riffjes en veelal de overgang van fluisteren/schreeuwen (Chino heeft ook echt een van de betere vocalen in het belabberde nu metal genre).
Hoewel ik er nu niet zo'n fan meer van ben blijft dit toch wel een goede plaat, vooral omdat het zich van de rest van de nu metal onderscheidt, het genre waar de meeste bands elkaar allemaal na deden, Deftones deed dat met deze plaat dus niet, en het zou alleen nog maar beter worden met de White Pony.

4,5
Deftones is houdbaar door een sterke conservering van liefde. MX kan ik onuitputtelijk opzetten, dat nummer is gevuld met lagen van verdriet, agressie. Het is een soort lustgevoel dat elke dag terugkomt. Concreet is het gebouwd op een paar simpele akkoorden, dat kun je in tien minuten leren op de gitaar. In abstracte zin is dat nummer heel rijk, en het lukt mij niet om zo intelligent en intens te spelen.

avatar van vin13
4,5
Een vat vol energie aangestoken door een waanzinnige zanger met een mooi eigen geluid. Heel moeilijk om niet te gaan bewegen of mee te bleren. Teksten met emotie en stoer tegelijk.

avatar van royals
4,0
Ik hoorde gisteren Lotion nog wat een goed nummer (feel sickendddd). Chino wisselt perfect van het ene moment fluisteren, dan zingen en vervolgens krijsen af, en met veel gevoel. Dat soort Mike Patton achtige zangers daar houdt ik van. My own summer, Be Quiet, Head Up en MX springen er voor mij uit. Sterke, krachtige riffs en gitaarwerk, rauwe emotie en afwisselende zang. Be quiet heeft echt zo'n sfeertje van alsof je in de auto zit en met 120 over de snelweg rijdt. Enige minpuntje voor mij is dat Chino in sommige stukken beter had kunnen zingen in plaats van krijsen en vica versa. Maar dat stoort niet echt in het geheel.

Kortom de perfecte new metal plaat (net ietse sterker dan Korn's eerste twee denk ik). Ik noem het liever new dan nu. Ik denk dat de deftones dat ook prettiger vinden

4,5
Ik heb Deftones ontdekt via het nummer Passenger met de zanger van Tool (hun beste nummer wat mij betreft, komt niet alleen door mijn liefde voor Tool). Toolfans zijn nu eenmaal fanatiek.

Maar sinds die tijd ben ik groot fan van de Deftones. Zij zijn mijn inziens de enige band met Tool die metal en emotie zo goed over weten te brengen. Ik vind vooral de angst, pijn, onbegrepenheid en paniek die nummers als Lotion en Damone uitstralen briljant. Geen enkele andere band heeft dat wat mij betreft ooit zo goed gedaan.

Joy
mijn favoriet, niet op deze zeer sterke plaat, waarin alle ellende, paniek, angst, agressie, waanzin, verdriet samenkomt

minerva


Wat blijft dit een briljantje zeg .

Nog steeds veel gedraait in huize D-ark.

avatar van Schizophrenia
4,0
Achteraf is dit wel een van de meest variërende plaat qua nummers van Deftones. Waar de opvolger een beetje in dezelfde sfeer blijf is deze weer heel anders. Een beetje een mix van de eerste plaat (My Own Summer, Headdup.). Mascara, wat een geweldig nummer heel erg ingetogen maar er zit zo veel emotie in. Zo ook Be Quit and Drive Far Away, nog iedere keer krijg word ik gek in mijn hoofd als het middenstuk komt, wat een emotie wat een kracht! Geweldig.

En dan te denken dat ik deze heb gehaald voor 3 euro.

The Deftone
Een van mijn favoriete albums, onvoorstelbaar dat dit het enige reguliere Deftones album is dat ik niet legaal heb.
Heb altijd gedacht; die koop ik nog wel een keer, maar is er een tijdje niet van gekomen, en nu lijkt ie opeens wel van de aardbodem verdwenen, heel Tilburg afgezocht en krijg hem nergens meer gevonden.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:02 uur

geplaatst: vandaag om 21:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.