David Bowie - David Live (1974)

Dit was het gevolg op Yougn Americans. Leuk voor een keer om de Ziggy nummers in een souljasje te horen. Maar ik blijf toch liever bij de orginele versies.

Dit is de missing link tussen 'Diamond Dogs' en 'Young Americans'. Dus als je wilt weten hoe Glam-Rock-Bowie zich tot Soul-Boy-Bowie heeft ontwikkeld, dan is dit een soort middle-of-the-road plaat.

Het album is een live documentatie van Bowie's legendarische 'Diamond Dogs' tour, waarmee hij Amerika heeft veroverd (want met Ziggy ging dat niet lukken). Het is zeker niet het beste concert van die tour, aangezien Bowie gebukt ging onder een heleboel stress (revolutie onder de muzikanten, geldproblemen en het besef dat Mainman een stelletje nietsnutten waren die met zijn geld hun decadente levensstijl betaalden). Daarnaast heeft hij ook aan deze tour zijn verslavingsprobleempje overgehouden.

De nieuwe (soul) arrangementen van oude glam rock classics zijn niet altijd even succesvol, maar desalniettemin interessant.

Vind deze live-cd juist een must have!
Vooral The Width of a Circle wordt hier prachtig gespeeld en ookal zit er in de 'originele' Rock and Roll Suicide' misschien méér gevoel, toch vind ik hem hier erg mooi gespeeld. Here today, gone tomorrow is weer totaal anders, maar erg goed.

Ik ben een enorme Bowie fan, maar deze liveplaat is wat sound betreft niet zo super, ik weet niet hoe het komt, maar de muziek klinkt me wat te dof ?
Dààrom, 3.5 sterren ***1/2

ja, ik geef hem ook maar 3.5 stemmen , vind stage ietsje beter , en young americans was de grootste ontgoocheling in mijn ganse muzikale leven geweest ,
amai na de sublieme hunky dory , ziggy , aladin sane en diamond dogs , schrok ik me een hoedje toen ik met young americans vroeger thuiskwam , wat een ellende was dat , ik voelde me bedrogen door meneer bowie , en pas met low , en vooral met scary monsters kwam het weer goed , om daarna volledig bergafwaarts te rollen

Ik ben dezelfde mening als jou toegedaan. Het geluid is niet erg goed en dat stoort. Ik mis wat de dynamiek die bij een live optreden zo belangrijk is. Er zijn tal van live platen die me veel meer weten te boeien. Die frisser en levendiger klinken. Vandaar slechts 3 als score; degelijk maar niet top.

Dit is een prachtig document van Bowie in z'n overgangsfase van (glam-)rocker naar soulman en de latere stijlwijzigingen. De arrangementen van ieder nummer zijn prachtig en wijken af van de studioversies. Bowie's stem klinkt hezer dan normaal alsof de cocaine er vat op heeft, maar ik moet zeggen dat het enorm bijdraagt aan de sfeer van de plaat.
De geremasterde versie (met de nummers in de setlist volgorde, inclusief twee tracks die nog niet op CD waren verschenen) klinkt fantastisch en is degene die de eerdere CD-release overbodig maakt.

De geremasterde versie, waar kan ik die kopen?
IK vind Bowie live altijd goed zingen,1 van de beste stemmen ter wereld.
Ook op deze cd zingt hij goed, alleen is het niet goed gemixt.
4 sterren

Geheel mee eens. Hoewel het zeker niet Bowie's sterkste album is, was dit toentertijd voor mij toch HET live-album van die periode. Niet eerder had ik zoveel kippevel op de armpjes (en dat heb ik nu nog steeds als ik bepaalde stukken hoor van dit album) dan bij deze versies van 1984 en Sweet Thing.

Vond het zeker niet Bowie's beste, vooral het geluid. Maar nu op CD gekocht en ik moet zeggen dat het toch wel een apart sfeertje heeft, lekkere hese stem, en aparte uitvoeringen. Stage is inderdaad beter maar de bonus live CD die bij de "At the beep" zat vind ik de beste, qua geluid en keuze van de nummers. (en de bassiste !!!!.)

U bent onbekend met z'n come-back?

Heb het er net nog met m'n vriendin over: Hoog tijd om dit live-album (en de andere) eens aan te schaffen.

Hij ziet er erg gezond uit op de cover...

Hij zag er inderdaad slecht uit in die tijd en klinkt ook wat zwakjes, daarom niet slecht. Het past wel wat bij de stijl die wat rustiger is dan met the Spiders from Mars. Als je dit album hoort is het toch niet zo vreemd dat er hierna een album als Young Americans uitkwam.
Stage vind ik toch beter, al is het maar voor de nummers na 1974 en de sound van Stage is voller.
Er is een trouwens een bootleg die ik beter vind dan deze versie uit dezelfde periode genaamd Strange Fascination. Opgenomen in The Universal Amphitheater in Los Angeles 5/09/1974

CD 1 gister in de auto. Ik ga totdusver met samtherapy's reactie. Zeer gewaagde zet, dit, en gegarandeerd genoeg om de stereotype glamrock-fan een hartverlamming te bezorgen. Het moge duidelijk zijn dat Bowie Ziggy begraaft en andere paden bewandelt.

Aan de beeldregistratie van dit concert is pijnlijk goed te zien dat meneer de waarheid in het witte poeder gevonden bleek te hebben.

Als ik de playlist bekijk staan hier alleen maar toppertjes op.

Wat klinkt Bowie compleet op David live: je hoort de rocker en de soulman ineen op deze prachtige live uitvoeringen. Een prima begeleidingsband met vooral een uitstekende pianist. Absoluut briljant is het soulfulle Sweet Thing te noemen. Hoe mooi kan muziek zijn? Geweldige rock 'n roll is juist weer te horen op een nummer als Suffragette City en het drieluik op het einde van disc 1: Cracked Actor, Rock 'N' Roll With Me & Watch That Man. En alles ineen hoor je op het heerlijke The Width of a Circle.

En wat is het geluid op de geremasterde versie inderdaad fantastisch: echt super gedaan. Hierboven geven een aantal users nog een wat lagere stem vanwege de originele geluidsmix: nou, luister dan snel naar de remaster. Ook te krijgen trouwens in een schitterende dubbel digipak versie met mooi boekje met veel foto's en een overzicht van alle data van de Amerikaanse tour in 1974.

Zeer boeiend live document van Bowie en dat eigenlijk al redelijk vlot in zijn carriere.
Inderdaad een prachtige combinatie van soul & rock van David en dat terwijl ik toch niet zo heel erg veel heb met soul.
Alle 21 nummers raak, geen enkel nummer verveeld bij mij.
Hoogtepunten zijn voor mij Rock N Roll With Me,The Jean Genie & Panic In Detroit.
Kan zo nog maar een halve punt omhoog gaan, prachtplaat.

Bowie experimenteert graag en wie experimenteert faalt daar ook wel eens in. Niet erg, zeker in het geval van Bowie, die talloze geslaagde experimenten heeft afgeleverd.

Het kán werken om (glam)rocknummers te voorzien van nieuwe soularrangementen, maar als je dat overtuigend wilt doen heb je meer nodig dan een paar tweedehands blazers. Deze plaat leunt veel te veel op hetzelfde trucje waardoor het een gimmick wordt. 'Moonage Daydream' wordt er zelfs compleet door om zeep geholpen. Het lijkt soms een beetje alsof het een doel op zich was om er iets soulvols van te maken in plaats van te kijken bij welk nummer het wel en niet past.

Vocaal klinkt Bowie klinkt inderdaad niet optimaal, soms ietwat hees (bijv. 'Changes', 'All the Young Dudes', 'Rock and Roll Suicide'), al stoort dit niet echt. Normaliter gebruikt Bowie zijn stem graag gevarieerd en kiest hij niet per se voor de beste vocaal-technische zanglijnen. Hier zal dat echter niet opgaan. Hoor maar eens hoe Bowie de hoge noten bewust ontduikt in 'All the Young Dudes'. Eigenlijk mislukt elke falsetuithaal op deze plaat. Bowies achtergrond zorgt er bij mij voor dat ik er een soort van gewend aan ben. Zoals hij zijn imago verandert doet hij dat vaak ook met z'n stem. Ik vat het daarom vooral op als een rol, ook al weet ik beter.

De geluidskwaliteit is ook tegenvallend. Zoals Queenlive al opmerkt ontbreekt de dynamiek. Het album klinkt vlakker dan een MP3 van lage kwaliteit... Een nummer als 'Big Brother' zou er aanzienlijk door verbeteren als er meer dynamiek aanwezig was. Het kost Bowie nog eens 0,5* extra.

Met negentien albums had ik al wel het idee dat ik genoeg van Bowie in huis heb. Deze hoef ik er in ieder geval niet per se bij te hebben. 'Alladin Sane' en 'Width of a Circle' zijn de enige nummers die ik in hun nieuwe arrangementen wat vind toevoegen.

Deze liveplaat van David Bowie doet me eigenlijk niet zoveel. Ik moet wel eerlijk bekennen geen grote kenner te zijn van het oeuvre van Bowie, los van de bekende nummers. Ik heb me laten informeren dat deze plaat een transitie voorstelt tussen de glamrock Bowie en de soul Bowie. Los daarvan, vind ik zijn stem op deze plaat uitermate zwak, verder is het soulgehalte wel erg beperkt met die paar blazers. Of de conversie van glamrock arrangementen naar soul arrangementen is geslaagd wil ik me niet aan wagen, maar puur op basis van de performance blijft "David Live" niet hangen en maakt het weinig indruk.

De vele negatieve commentaren op dit album schrikten me nogal af maar dit blijkt toch een erg sfeervol livealbum dat ik zeer de moeite vind. De uitvoering geeft sommige nummers echt een meerwaarde en de geluidskwaliteit valt best mee op de 2005 cd-uitgave.

Mee eens. En kritiek op het geluid kan je toch in 2012 niet meer hebben als 7 jaar daarvoor een prima remaster is uitgegeven. Dus voor iedereen die aarzelt: doen!

Aardige live plaat ,al klinkt Bowie hier een beetje iel.Door de nummers in een ander jasje te stoppen is het een beetje een warrig geheel geworden.Goede nummers genoeg ,maar de stem van Bowie helpt hier niet echt.De remaster verbloemt het gebrek aan dynamiek ,zoals hier al eerder geschreven,maar dat maakt het nog geen goede plaat.De uitvoeringen laten ietwat te wensen over.En dit ondanks muzikanten in de begeleidingsband als David Sanborn en Michael Kamen.3 sterren voor deze plaat die ik nauwelijks nog draai.

Volgens mij klopt de afbeelding van de hoes niet hier.

"David Bowie at the tower Philadelphia' staat niet op de originele release volgens mij. Ik heb hier een LP liggen die dat ook niet heeft. Misschien is dit de hoes van de cd release?

Zal es checken en evt aanpassen.

Voila, geregeld. Dat ziet er beter uit

Ik vind het omturnen van de glam sound juist wel lekker.

Gewoon een lekkere live plaat van een artiest die zijn top decennium beleefde.

En die schorrige stem is op zich wel uniek te noemen, want dat hoor ik enkel op dit album terug, en verder nooit meer... Het heeft wel iets!

de 2005 mix die in de David Bowie - Who Can I Be Now?: 1974–1976 (2016) box zit bestaat uit 3 lp,s met een beter geluid, mooiere hoes en... extra nummers.

G1 1984 3:22
G2 Rebel Rebel 2:41
G3 Moonage Daydream 5:08
G4 Sweet Thing / Candidate / Sweet Thing (Reprise) 8:35
H1 Changes 3:35
H2 Suffragette City 3:42
H3 Aladdin Sane 5:02
H4 All The Young Dudes 4:14
I1 Cracked Actor 3:26
I2 Rock 'N' Roll With Me 4:16
I3 Watch That Man 5:05
I4 Knock On Wood 3:24
J1 Here Today, Gone Tomorrow 3:48
J2 Space Oddity 6:26
J3 Diamond Dogs 6:26
K1 Panic In Detroit 5:39
K2 Big Brother 4:10
K3 Time 5:23
L1 The Width Of A Circle 8:10
L2 The Jean Genie 5:19
L3 Rock 'N' Roll Suicide 4:46

Ik wacht wel tot de 3LP los uitkomt...
Heb 'm op CD.

Alsof Stereo net was uitgevonden hebben ze de sax uiterst links en de gitaar rechts opgenomen. Tja dat daar in de 2005 remaster niet iets aan gedaan is vind ik wel jammer. Ook de uitvoeringen in deze kleine setting vind ik niet echt geweldig. Wel leuk als je er bij bent geweest maar ik hou wel van de grandeur die de man kan uitstralen. En namelijk dat mis ik hier. Ik ga toch maar op zoek naar een beter live-album.

Ik doe er een halfje bij voor het complete concert in de uitstekende 2005 mix, geluisterd vanaf 3LP met heel mooi artwork ook.

Ronald5150Met dat eerste ben ik het eens, met de rest niet. Deze plaat is de missing link tussen Diamond Dogs en Young Americans en ik vind hem stukken beter dan de eerstgenoemde. In mijn jeugdige idolatie slikte ik alles van Bowie voor zoete koek. Na een op één of andere manier teleurstellend bezoek aan de Serious moonlight tour (zie mijn recensie bij Let's dance) ging ik Bowie met een andere blik zien (of oor horen). Ten gevolge daarvan kwam DD nog maar weinig uit de hoes in tegenstelling tot de Amerikaanse Bowie van YA. Maar David Live laat eigenlijk (beter) horen wat Bowie met Diamond Dogs (die veel doodser klinkt) voorhad - en dat het songmateriaal in wezen goed was. Het resumeert ook zijn oude materiaal prima, maakt er een totaaleenheid in dit albumconcept van zonder ze geweld aan te doen. Maar dit album is bovenal een glorieuze introductie van de soul-Bowie die hiermee ook een echte Homo universalis werd. Fantastische band; jammer voor Mick Ronson, maar Earl Slick was een zeer adequate vervanging, Mike Garson (piano) en David Sanborn (sax) waren hier geniaal, genieten van al die backing vocalists en last but not least Bowie zingt hier geweldig. Zijn stem werd groter en machtiger / minder scherp en dun als op zijn voorgaande studio-albums. Bijzonder dat deze graatmagere Bowie van toen zulke grootse vocalen wist te produceren.

Dat de stem van Bowie voller en merkbaar beter werd is absoluut een feit.
Luther Vandross, een soulzanger die in de 80's vooral redelijk succesvol was en toendertijd vooral actief als sessie/ background zanger, opereerde tijdens de Young Americans sessies als een zangcoach voor Bowie.
Bowie zoals bekend leergierig en perfectionistisch, pikte hier een hoop van op. Zijn wat magere iele zangstem is inderdaad een stuk beter vanaf hetzelfde Young Americans.
Live uiteraard heeft dit ook de nodige impact gehad.

In theorie zou dit één van mijn favoriete live-albums kunnen zijn. Ik ben namelijk grote fan van de Ziggy Stardust & Diamond Dogs periode van David Bowie. Sinds ik David Live echter in 2016 kocht (handig als je je kassaticket in de hoes laat steken), staat de CD nagenoeg ongespeeld tussen zijn andere werk. Bij een reorganisatie van mijn collectie besloot ik dit nog eens te draaien en wat blijkt? Ik snap niet wat ik hier vroeger zo tegenvallend vond. Is het misschien doordat ik toen nog volledig idolaat was van Ziggy Stardust en die nummers hier een beetje tegenvallen? Het zou zomaar kunnen, want die muzikale uppercut die Moonage Daydream normaal gezien is, is hier een slag in de ijle lucht. Er is echter veel meer te beleven in deze registratie die uit de concerten van 10 tot en met 13 juli 1974 put. De Diamond Dogs nummers zijn heerlijk (Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing! Big Brother/Chant of the Ever-Circling Skeletal Family!) en er zijn voldoende nummers die ervoor zorgen dat David Live het aanschaffen waard is. Zo'n cover van Knock on Wood is leuk en wat ben ik blij dat Bowie deze keer niet besloten heeft om zelf de ruimtegeluidjes in Space Oddity te doen. Dat werkte toch redelijk hard op mijn lachspieren bij de Santa Monica '72 release. Dat blijft nog altijd één van mijn favoriete live-platen van Bowie (en in het algemeen tout court), maar deze David Live is echt wel een stuk beter dan ik in mijn herinnering heb zitten. Al is het maar om de vele Diamond Dogs nummers die hier op uitstekende wijze gebracht worden.

Beste metalfist ik denk dat je nog een leuke reis voor de boeg hebt: Stage is imo beduidend beter en van de latere periode wil ik graag deze David Bowie live Loreley (1995) en Live at the BBC (2000) in de Brilliant Adventure box noemen. En ook Live at The Beeb (ouder werk) is vermeldenswaard.

Enjoy the trip

Daar ging je dan op je fietsie naar het Waterlooplein, struinen naar posters, boeken. Daarna bij de platenboer op dezelfde markt achter het gordijn tussen de bootlegs snuffelen. Als jochie was ik werkelijk idolaat van Bowie, dit keer was ik op zoek naar een lyrics-boek van hem. Iedere keer als er een nieuwe LP uitkwam was het vorige lyrics-boek te oud. Zie mij nog op de rand van m'n bed zitten met David Live op mijn Lenco'tje, kon eindelijk meelezen wat hij nou zong.

Inmiddels ben ik opa, vanmiddag tijdens het werk viel er een boekenkast in mijn hoofd om en zong ik Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise) heel, heel even maar was ik weer dat jochie op de rand van m'n bed. Vanavond weer gelijk David Live opgezet . . . . . Goh wat mis ik die man.