Death Cab for Cutie - Plans (2005)

Dat is het inderdaad

Via een goed maatje deze week het album kunnen beluisteren

Het blijft toch verdraaid leuk dat een moordmelodie (Soul Meets Body) je op een raketstoeltje kan plaatsen richting melkwegstelsel. Mooie onschuldige popliedjes, zonder meer. U wilt iets gewichtiger? Koopt u dan gewoon het verzamelde oeuvre van Wagner

Oooh, ik ben helemaal verliefd op "Brothers on a Hotel Bed". Wat een geweldig mooi, nieuw album is dit geworden!

Wat een sterk album. Ik heb deze gisteren gekocht en ik heb het album al 5 of 6 keer beluisterd. Het wordt echt steeds mooier. Het album is rustiger dan ik had verwacht, maar dat kan mij niets schelen.
Prachtige rustige popliedjes die in je hoofd blijven hangen. Vooral van Soul Meets Body kan ik geen genoeg krijgen. Ook I Will Follow You into the Dark is echt een prachtig nummer. Ik heb alweer zin om het album te luisteren. Sterren volgen nog.

Ben verbaasd dat ie in veel recensies matig scoort. Voor mij hét album van 2005...(ja, ik heb Sufjan Stevens en My Morning Jacket gehoord - dit doet me meer).

Waar ik vorige week nog riep dat Doves wel eens de plaat van het jaar voor mij zouden kunnen hebben afgeleverd moet ik daar nu al op terug komen, want dit album raakt mij toch net iets meer.
Ik zit nog te twijfelen, maar vooruit ik geef mijn eerste 5* van het jaar.

Mmm ik vind dit niet zo bijzonder eigenlijk. Beetje tam. Misschien is het een groeiertje. In ieder geval wel beter dan You Can Play These Songs with Chords.

Soul Meets Body , geweldig nummer

Potverdikkie, dit klinkt lekker zeg. Noem het de aanraderrrr van de week.

Ik zou deze zelfs een van de platen van het jaar willen noemen!

Na 3 x luisteren sluit ik me nu ook echt aan bij Bloompje. Het is mijn eerste kennismaking met DCFC, en wat voor een. Door twee favoriete nummers te kiezen doe ik het album eigenlijk te kort, maar ze zijn wel zo ontzettend mooi: What Sarah Said en Brothers on a Hotel Bed.....wat een klasseliedjes zijn dat! Fijn hoor!

Voor fans en Groningers: Vera heeft DCFC op 8 februari '06 als expected staan!

Ik ga een halfje achteruit van 4 naar 3,5. Hij blijft mooi, maar in vergelijking met de voorgaande albums vind ik 'm toch wel iets té kalmpjes. Dan verzakt het snel naar achtergrondmuziek en dat is jammer.

Nieuwe agenda aanschaffen!

Net zoals zijn voorganger een cd die barst van schoonheid, met 1 à 2 'iets' mindere nummers. Kan niet zeggen welke van de 2 cd's ik het best vind, ze zijn allebei gewoon ijzersterk.

O o o dat kan niet waar zijn! Ik ga niet naar Groningen, zij moeten naar Utrecht komen! Of toch tenminste naar Amsterdam!

Ik hoop ook dat ze nog iets zuidelijker komen.

Volgens mij ook helemaal niet voordelig om alleen Groningen aan te doen!

Ik lees net dat de show is gecancelled. Geen idee waarom.
Klote, want ik woon dus in Groningen...

Omdat ze voor een Grammy genomineerd zijn en de uitreiking precies op 8 februari is.

ze komen 08/03 ook in Adam

Ik ben erbij als ze in a'dam zijn!!!!

Samen met the Decemberists mijn topper van 2005! Geweldige plaat met muziek die voortdurend door mijn hoofd blijft malen en me vrolijk maakt. Zelfs mijn vrouwtje vindt het mooi! 4,5*

Wel een leuk album, maar echt veel doet het me nog niet. Soul Meets Body en Crooked Teeth klinken erg lekker, maar een beetje meer 'bite' had deze plaat toch wel kunnen gebruiken.

Voorlopig zet ik in op 2,5*.

Ik vind sommige nummers of stukjes van nummers wel wat weg hebben van The Arcade Fire, alleen maakt DCFC op de beslissende momenten de verkeerde keuzes. Maargoed, het is ook wel een album wat moet groeien hoor. Zoals dat begin van Soul Meets Body, dat heeft wel wat weg van The Arcade Fire. Sowieso heb ik telkens het idee dat ik het allemaal ergens van ken (wat ik overigens geen nadeel vind of vervelend, constateer het alleen). Wel is het zo, dat het mij daarom niet overdonderd. Meer mensen die dit hebben?

Deze cd komt inderdaad net zo over als een onbekend persoon (in het dagelijkse leven) die toch verdacht bekend en vertrouwd op je overkomt. Wat overigens niets afdoet aan de interessantheid ervan.

Zou ik dan toch een cd hebben waar wel Arcade Fire op gedrukt staat maar dat Arcade Fire helemaal niet is ?

Dat zou mooi zijn, want te koop is dat ding al, maar nu is het dus mogelijk een zeer zeldzame misprint. Wie biedt?

Heerlijk album, een van de betere van 2005. Echt pop/rock zou ik het niet noemen. In Amerika noemen ze dit volgens mij 'emo'. Zitten niet echt uitschieters bij imo, maar de nummer zijn allemaal wel lekker, en sluiten goed op elkaar aan. 4*

't Is een mooi album, hoewel ik het wel een beetje soft en simpel vind. Niet dat het slecht is, maar vind het nogal overdreven om dit één van de beste 2005-cd's te noemen, want dat lees ik hier best veel. Maar het klinkt allemaal in ieder geval erg lief en leuk. 3*

Nadat Transatlanticism (voor mij zo heerlijk herkenbaar met mijn grote liefde die in Boston woont) volledig grijgedraaid toch een keer in de kast terecht kwam en Plans uiteindelijk in de cd-speler landde had ik een beetje moeite met het album - typisch geval van te hoge verwachtingen!

Ondertussen is het album wel een van mijn favorieten, en een enkele misser is ze vergeven ('Someday you will be loved' -- guys, what were you THINKING).

Op het album zijn zeker een paar pareltjes te vinden - hoewel ik niet hoop dat het succes van de band ten koste gaat van de muziek. Of is dat een cliche gedachte? hmm..


And there'd be no distance that could hold us back

Deze band heb ik 10 jaar geleden voor het eerst ondekt tijdens een rondreis in de staat Arkansas.
We zwierven van herberg naar herberg, waar we op een zwoele avond in Seattle strandden in een ''barn''.

Deze ruimte was betrokken door een uiteenlopend publiek van vuurrode yankees tot stro-etende pietermannen die hun heil vonden in de opzwepende melodien van een opkomend bandje genaamd "The Chiropractors".

Plotseling ontstond er enige tumult om de controversiele onderwerpen van de bovengenoemde band. De conservatieve plattelandwerkers probeerden de band van het podium te verdrijven met het gooien van rotte tomaten en zelfgebreide truien. Door de grote overmacht strompelde de beharige lilliputters naar hun kooien toe.

Als vervanger werd een obscuur gezelschap uit de dichtsbijzijnde tornadokelder gehaald die toevallig aan het oefenen waren voor een remake van het toneelstuk "Cats".
De kornuiten met als bandnaam "Death Cab For Cutie" betraden het podium en werden á la minute uitgelachen door de aanwezige toeschouwers vanwege hun belachelijke kapsels. Echter na enkele luisterbeurten veranderde hun mening van uitgelaten naar ingetogen.

Hun berimpelde gelaten veranderden in engelgezichtjes alsof ze net uit de koekjestrommel van grootmoeder hadden gesnoept. Zelf werd ik ook verliefd op de drummer van de band die toendertijd in Boston verbleef. Zijn gespierde kuiten en mijn bonige enkels vormden een onontkenbare connectie tussen ons. Zijn aspiraties en ambities bleven niet onopgemerkt bij mijn persoontje, waardoor ik me snel verder verdiepte in de band.
Met het nieuwe album bewijzen ze weer eens een stelletje bruinwerkers oftewel rugacrobatici te ambieren.

Mijn frustratie komt voort uit het feit dat ik degene ben die het slachtoffer was van een nacht vol passie en werd achtergelaten met een kort briefje met de tekst "Someday you will be loved"....

LOL