menu

The Cure - The Head on the Door (1985)

mijn stem
3,90 (492)
492 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Fiction

  1. In Between Days (2:55)
  2. Kyoto Song (4:00)
  3. The Blood (3:42)
  4. Six Different Ways (3:16)
  5. Push (4:28)
  6. The Baby Screams (3:43)
  7. Close to Me (3:20)
  8. A Night Like This (4:12)
  9. Screw (2:35)
  10. Sinking (4:50)
  11. Inbetween Days [RS Home Demo] * (1:25)
  12. Inwood [RS Home Demo] * (2:18)
  13. Push [RS Home Demo] * (2:31)
  14. Innsbruck [RS Home Demo] * (2:38)
  15. Stop Dead [Studio Demo] * (3:22)
  16. Mansolidgone [Studio Demo] * (4:07)
  17. Screw [Studio Demo] * (3:10)
  18. Lime Time [Studio Demo] * (2:57)
  19. Kyoto Song [Studio Demo] * (4:28)
  20. A Few Hours After This... [Studio Demo] * (4:37)
  21. Six Different Ways [Studio Demo] * (3:00)
  22. A Man Inside My Mouth [Studio Demo] * (3:00)
  23. A Night Like This [Studio Demo] * (4:09)
  24. The Exploding Boy [Studio Demo] * (3:06)
  25. Close to Me [Studio Demo] * (4:04)
  26. The Baby Screams [Live Bootleg] * (3:46)
  27. The Blood [Live Bootleg] * (3:34)
  28. Sinking [Live Bootleg] * (5:07)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur: 37:01 (1:38:20)
zoeken in:
avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
De meest lichtvoetige Cure plaat maar wel een indrukwekkend album, behoort samen met 17 Seconds, Faith & Disintegration tot mijn favoriete Cure platen.
Screw is het minste nummer, de rest is helemaal OK

avatar van notsub
3,5
The Cure laat zich niet in een hokje stoppen. Hier speelt de band popliedjes, die de band ook prima kan vertolken: pakkend en geschikt voor een breed Top 40 publiek. Inbetween Days is voor mij de beste song. Close To Me is natuurlijk ook erg bekend, maar vind ik wat minder.

avatar van muismat
4,0
Wat is Sinking toch een hemels nummer.

avatar van muismat
4,0
Klinisch, perfect en synchroon, ongekende schoonheid, een van de allerbeste van The Cure

avatar van muismat
4,0
Ik vind de live versies van Kyoto Song, A Night Like This en Push op het In Orange concert een stuk indrukwekkender dan de album versies.
Magischer, mysterieuzer en epischer, damn wat houd ik van dat concert!

avatar van music junkie
4,0
Heb ik nog niet maar ik ken wel een paar tracks en die zijn wel heel goed.

avatar van Hans Brouwer
Feeder schreef:
Ik vind dit voor alle duidelijkheid echt wel een heel goed album hoor maar screw is echt een miserabel slechte song.
Ik reageer een beetje laat op het bericht van Feeder. Sinds gisterenmiddag "The Head on the Door (1985)" in huis. Vanaf die tijd is "The Head on the Door (1985)" mijn cd speler niet meer uit te branden. Een geweldig album van The Cure. Is "Screw" een miserabel slechte song? Ik vind van niet! 5*****

avatar van aERodynamIC
5,0
Van alle Cure albums geeft dit album nog wel het beste mijn' jaren '80 tienertijd gevoel' weer.
En zelfs op 40-jarige leeftijd komen warme gevoelens naar boven als ik The Head on the Door terughoor (zoals op moment van schrijven).
Voor mij was deze band in die tijd, ik spreek over 1985 het jaar waarin ik een zeer groot Prince-fan was en nog best veel top 40 luisterde, behoorlijk gewaagd. Een schoolvriendin was er gek van net als op Siouxie overigens en daardoor kwam ik toch in aanraking met de wat donkerder kanten van de muziekwereld. Ook de VPRO woensdagmiddag hielp daar aan bij net als Vara's Verrukkelijke 15.
Dat The Cure gewoon hits scoorden en daarmee ook 'top 40' genoemd kon worden deed daar niets aan af. Natuurlijk is dit album behoorlijk toegankelijk; iets dat zeker niet over elk album van de band gezegd kan worden, maar echt 'top 40'? Nee. Laten we het er maar op houden dat er in die jaren naast alle troep toch zeker ook heel veel goede dingen in terecht kwamen. Daar mogen we nummers als Close to Me (Oh, wat vond ik de clip toen leuk) toch zeker toe rekenen.
Dat ik al vrij jong een Cure liefhebber werd uitte zich ook in het kopen van de verzamel LP Standing on a Beach die ik grijsgedraaid heb. Toen ik de middelbare school eenmaal verlaten had was het een jeugdvriend die ervoor zorgde dat The Cure flink in beeld bleef omdat hij er helemaal in opging.
Na Disintegration zakte het langzaamaan een beetje weg allemaal en naar hun laatste albums luister ik meer een beetje plichtmatig en niet uit pure liefde.
Pure liefde is er wel voor The Head on the Door waar zo'n beetje elk nummer volledig in de roos is. Het vrolijke karakter spreekt me zeer zeker aan en het staat in mooi evenwicht met mijn andere twee grote favorieten Seventeen Seconds en Disintegration.
Een jeugdliefde vertroebelt het beeld/gehoor? Dacht het niet! Dit album is een klassieker en zal ik altijd wel blijven waarderen; of het nu wel of niet herinneringen ophaalt.

avatar van ricardo
4,5
Dit is ook een erg mooi album en The Cure van een hele andere kant. Zware doomy muziek maakt plaats voor luchtige popliedjes. Het begint gelijk al met een grote hit Inbetween Days. Dat nummer kende ik nog van vroeger toen ik op de middelbare school zal, mooi nummer die altijd wel is blijven hangen ook bij mij, evanals Close To Me. Mooi en degelijk album idd, en ook mooi om een album met mooie luchtige popliedjes in huis te hebben, want die had ik nog niet zoveel.

avatar van ricardo
4,5
Erg mooi album om vooral in de auto af te spelen, en voor mij het ultieme Cure auto album. Alle nummers zijn gewoon erg goed vind ik zonder mindere momenten, maar een meesterwerk vind ik het ook weer niet. Gewoon een lekker ongedwongen Cure album, en eens geen zware kost zoals voorgaande Cure albums dat wel waren.

avatar van chevy93
3,5
Wat een raar album. Sinking is een prachtig nummer, maar past totaal niet in de sfeer van het album. Screw vind ik overigens een grote misser. Ik heb hem nu een aantal keer beluisterd, maar er staan teveel nummers op die me niks doen. Buiten Sinking staat er ook niet een echte topper op. Hoewel Push wel erg goed is.

avatar van ricardo
4,5
Pracht album dit, ik weet dat ik in herhaling val, maar herhaling is immers kracht van reclame.

Met name Push zit echt een lekker ritme en melodie in. Erg mooi poppy Cure album die er altijd wel ingaat.

avatar van devel-hunt
4,0
chevy93 schreef:
Wat een raar album.
Alle albums van The Cure zijn raar. The Cure is raar en Robert Smith is opper raar, maar dat rare vind ik raar genoeg de aantrekkingskracht van The Cure, raar he?

avatar van LucretiaBorg
4,0
Nog steeds leuk om naar hun oude lp's te luisteren. Aparte band, aparte muziek. Just how Iike it!!

avatar van wibro
3,0
Wisselvallig album waarmee duidelijk wordt dat The Cure het van mij niet moet hebben van lichtvoetig werk maar van het echt donkere geluid zoals in "Seven Seconds" en vooral "Disintegration". Ik kende van dit album tot voor kort alleen de hits "In Between Days" en "Close to Me" die mij ook al in 1985 helemaal niets deden. De drie songs die volgen na de opening en "Screw" vind ik gewoon zwak. Dat dit album van mij ondanks dat geen onvoldoende krijgt komt volledig voor rekening van de uitstekende afsluiter "Sinking". Zo hoort The Cure imo te klinken.

3,0*

avatar van Madjack71
4,0
Wat blijft Inbetween Days toch een onvervalst lekker nummer om naar te luisteren, zodra het tempo wordt ingezet is de vaart er en laat het niet los todat het nummer is afgelopen. Close to Me is dan weer een ander bekend nummer van een geheel andere orde en geeft daarin ook blijk van de sferen die The Cure zo goed beheersten. Dit album is wat meer gevarieerder in sfeer als Desintegration en de nummers zijn ook wat compacter, maar blijft mooie muziek om naar te luisteren. The Cure is voor mij echt zo'n band die je ook anno 2011 kunt ontdekken en er helemaal van kunt gaan genieten. Voor mij geld dat eigenlijk ook met terugwerkende kracht. Kende The Cure natuurlijk wel van hun bekende hits, maar nooit echt albums van ze geluisterd...dat ga ik bij deze eens recht zetten.

avatar van Suicidopolis
4,0
Madjack71 schreef:
Desintegration

...

Sorry, kon het echt niet laten.

avatar van Madjack71
4,0
Dat is prima hoor, normaal check ik alles even na en het moet Disintegration zijn...mea culpa

avatar van stoepkrijt
4,5
Ook dit is The Cure: Vrolijk, luchtig en fris. Dit is wel even andere koek dan Seventeen Seconds, Pornography of Disintegration!

Eerlijk gezegd kende ik deze kant van The Cure niet zo goed. Ik kende de singles In Between Days en Close to Me natuurlijk al wel (en Just Like Heaven past ook nog wel in dit straatje), maar ik had eigenlijk niet verwacht dat hier zo'n verkwikkend album achter zou zitten. Een aangename verrassing.

Het enige wat op dit album nog een beetje doet denken aan de The Cure die ik ken zijn de stem van Robert Smith en het nummer Sinking dat als enige wat melancholie in zich heeft. Als ik heel eerlijk ben hadden ze dat nummer er niet eens op hoeven zetten. Niet dat ik het een slecht nummer vind (helemaal niet zelfs), maar het past eigenlijk niet echt op dit album.

The Blood en The Baby Screams zijn (samen met het geweldige In Between Days) mijn favoriete nummers. Veel medestanders lijk ik niet te hebben gezien het aantal voorkeursstemmen, maar de bandleden van A Place to Bury Strangers zijn het wat The Baby Screams betreft gelukkig wel met me eens. Of zou het toeval zijn dat dat heerlijke basloopje uit The Baby Screams zo veel op die van Keep Slipping Away lijkt?

Ik mis trouwens wel de blazers op de single-versie van Close to Me. Die maken het nummer toch een stuk spannender dan het nu is. Jammer, maar dat mag de pret niet drukken. The Head on the Door is hoe dan ook een erg lekker album!

avatar van Momo
4,0
In de lijstjes met favoriete Cure albums zie je "The head on the door" nooit voorbij komen, het album wordt (wellicht terecht) altijd voorbijgestreefd door Disintegration, Kiss me, Kiss me, Kiss me, Wish, Faith en Seventeen seconds. Bij mijn eigen lijstje is dat niet anders, maar dit is echter wel het Cure album wat ik het meeste draai, ra, ra...

Hoewel de nummers op dt album niet zo diep onder de huid kruipen en stukken minder donker en depressief zijn als de nummers op de genoemde albums, is dit wel een album wat ik altijd kan luisteren, terwijl ik voor genoemde klassiekers echt "in the mood" moet zijn. Wellicht ben ik stiekem wat commercieler ingesteld dan ik durf toe te geven en gaan de catchy en poppy nummers als Inbetween days en Close to me er toch echt in als koek ! Nummers als Push en A night like this, spreken me weliswaar nog meer aan, maar al met al is het toch een ontzettend lekker geheel en verfissend om eens een wat vrolijkere kant te horen. ik heb nu al zin in het Pinkpop optreden waar ze de poppy hits gerust aan de setlist mogen toevoegen!

By the way: het doet me goed dat het album toch veelal 4 sterren krijgt, ook al komt het dan niet in de favorietenlijstjes terug ...

Klopt wat hierboven gezegd wordt. Albums als Disintegration en vooral Pornography zijn wel zeer goed, maar ook conceptplaten. Je maakt ze maar 1 keer. Een vervolg zou onnozel zijn. Ze zitten vast in een hokje. Je leest het altijd op musicmeter: 'Vooral draaien als je in de juiste mood bent'. Doe ik ook hoor! Maar The head on the door, Kiss me, Japanese whispers, zelfs WMS zijn eigenlijk fantastische popplaten. Als fan kan ik de twee kanten perfect scheiden en weet ik ze allebei te waarderen. De 'lichte' albums draai ik graag thuis. De 'zware' platen hoor ik liever tijdens een concert.

avatar van aERodynamIC
5,0
Momo schreef:
In de lijstjes met favoriete Cure albums zie je "The head on the door" nooit voorbij komen, het album wordt (wellicht terecht) altijd voorbijgestreefd door Disintegration, Kiss me, Kiss me, Kiss me, Wish, Faith en Seventeen seconds. Bij mijn eigen lijstje is dat niet anders, maar dit is echter wel het Cure album wat ik het meeste draai, ra, ra...

Zeer herkenbaar. Soms denk ik er wel eens aan om dit mijn nummer 1 te maken maar telkens gebeurt het niet. Is het een kwestie van niet durven misschien? Kan je er wel mee aankomen om dat te doen? Uiteraard bepaal je dat altijd nog zelf maar iets zegt me dat toch niet te doen. Dit album luistert gewoon zo makkelijk weg en biedt enorme kwaliteit en een album als Disintegration is er eentje waarvoor je in de juiste stemming moet zijn en als je dat bent dan is dat betoverend. The Head on the Door is gewoon enorm lekker (en dat is wat anders).

avatar van dazzler
5,0
Het geheim van deze Head on the Door is dat hij wegluistert als een soort Greatest Hits.
De kracht van Smiths songsmederij zit in het talent om pure pop te schrijven zonder daarbij
het volstrekt unieke geluid van zijn eigen band te verloochenen. Dat kunnen enkel de grootsten.

Een Cure popsong klinkt altijd als The Cure.

Eigenlijk moet je deze plaat gewoon langer maken
door de al even sterke b-kanten toe te voegen en Close to Me
in te ruilen voor zijn single versie met blazers. Dan is ie helemaal perfect.

avatar van lebowski
4,5
Ik denk dat het probleem is, dat je bij The Cure niet per se zit te wachten op een album dat als vanzelfsprekend weg luistert. Songsmid-technisch is dit inderdaad en uiteraard van enorm hoog niveau, maar het 'vieze' van bijvoorbeeld Pornography ontbreekt. Dus voor deze 'slechts' 4,5 ****

avatar van Edwynn
4,0
dazzler schreef:
Het geheim van deze Head on the Door is dat hij wegluistert als een soort Greatest Hits.
De kracht van Smiths songsmederij zit in het talent om pure pop te schrijven zonder daarbij
het volstrekt unieke geluid van zijn eigen band te verloochenen. Dat kunnen enkel de grootsten.

Een Cure popsong klinkt altijd als The Cure.

Eigenlijk moet je deze plaat gewoon langer maken
door de al even sterke b-kanten toe te voegen en Close to Me
in te ruilen voor zijn single versie met blazers. Dan is ie helemaal perfect.


Daar ben ik het (bijna) helemaal mee eens. Gemakkelijk te behappen maar toch op en top Cure.

De singleversie van Close To Me bevalt mij een stuk minder. De albumversie blijft zoemende, haast verstilde keyboardgeluid lekker overeind en worden ze niet omver getoeterd door dat lawaaierige braniekoper.

avatar van ricardo
4,5
Pracht album dit, denk dat ik deze misschien wel het meest heb beluisterd inmiddels van alle Cure albums.

avatar van Cor
4,0
Cor
En weer een topplaatje van The Cure. Dit is er één van oude herinneringen, ook bij mij uit de tijd van Vara's Verrukkelijke Vijftien. Veel met m'n broertje geluisterd in de jaren 80. En nog niets aan kracht ingeboet. Robert Smith schakelt moeiteloos naar een ander geluid, waar hij met The Top al op ingezet had. 'Inbetween Days' is een klassieker.

avatar van Janz
devel-hunt schreef:
Alle albums van The Cure zijn raar. The Cure is raar en Robert Smith is opper raar, maar dat rare vind ik raar genoeg de aantrekkingskracht van The Cure, raar he?


Precies om deze reden The Cure altijd wat links laten liggen en mijn belangstelling beperkt tot The Singles-compilatie. Daarop staat ook A Night Like This van dit album. Wat een geweldig nummer is dat.

TheArtfulDodger
Deze maar in mijn top tien gezet, ik vind 'm eigenlijk beter dan Disintegration, niet zo uitgerekt. Ik word sowieso helemaal gek van die top tien maar dat terzijde. Eigenaardig genoeg is The Blood nooit een hit geweest in Nederland, na Close To Me de beste track van dit album vind ik. Een soort Spanish Caravan maar dan van The Cure.

avatar van Sanderzzz
4,5
Dit is een album met Cure nummers die ik kende van vroeger Prachtig album , lekker lichtvoetig en anders maar daarom zeker niet minder sterk. De volle pot!

Gast
geplaatst: vandaag om 15:28 uur

geplaatst: vandaag om 15:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.