Offspring - Smash (1994)

Zo'n 5 jaar geleden was ik erg fan van The Offspring, maar dat is in de loop der jaren erg verminderd (mijn wilde haren verloren ). Ik heb dit album dan ook al vrij lang niet meer geluisterd (wel gewoon in de kast staan), maar wat ik me ervan kan herrineren, was het vooral erg 'relaxed'.
3,5*, voor nu; wellicht een re-vote als ik hem opnieuw beluisterd heb.

Ha, je reinste jeugdsentiment!
Als jochie was ik ook erg verslingerd aan deze band, die ik dankzij dit album heb leren kennen. Helemaal stukgedraaid. Heden ten dage heb ik helemaal niets meer met dit soort muziek, maar een tijd geleden heb ik dit stukje persoonlijke geschiedenis goedkoop op vinyl aangeschaft. Af en toe zet ik het wel eens op en spring ik weer als een 11-jarige door de kamer .

Je moet je toch ergens op af kunnen reageren.

Vroeger, toen ik nog stukken jonger was dan nu, kwamen tegelijkertijd Green Day en Offspring op. Ik kocht beide. Deze belande na 3 weken in een stoffige hoek. Voor Green Day heb ik een eeuwigdurend zwak.

Damn, ik wilde zo graag zelf alle Offspring toevoegen. Nou ja, 4* iig voor dit album, veelal om persoonlijke redenen (The Offspring liet me voor het eerst kennismaken met het fenomeen dat 'mooie muziek' heet).

Geen 5* omdat dit gewoon niet hun beste album is.

Tja , ik ben echt niet wild van deze plaat. Schreewerige zang met bijna een minimum aan zangtalent. Erg overroepen deze plaat . 1,5*

Dit is zeker een van de beste albums die The Offspring heeft uitgebracht. Met een paar geniale nummers, deze krijgt van mij 4 sterren.

Helemaal mee eens !

Middelmatig bandje, middelmatig album.

Zonder twijfel mijn favoriete plaat. The Offspring was toen nog niet een echte pretpunkband en ging nog hard door voor de idealen en het sloeg in als een bom. Wedergeboorte voor de punk, ietwat vergelijkbaar met wat Don't mind the Bollocks van the Sex Pistols teweeg bracht.
Elke track is bijzonder en de lyrics zitten voor eeuwig vast in mijn geheugen. Bij Self Esteem ga ik nog altijd door het lint. De antidrugssong What in the world Happend to you en het vette Gotta Get away zing ik altijd luidkeels mee. In 1994 bewees The Offspring dat punk niet dood was en het ook nooit zal zijn.

Begreep toen het album uitkwam nog helemaal niks van de teksten, maar vond de muziek steengoed. Jammer dat ze van hun echte punk stijl zijn afgestapt, de commerciele rommel die ze nu maken vind ik stukken minder. Dit album komt echter zo af en toe nog eens van de plank...

Heh, ik denk dat de echte puristen dit album ook al commerciele rommel vonden... Dit en Green Day was destijds je reinste top 40 punk. Niets mis mee (voor mij was dit ook een van de eerste gitaarplaten), overigens.

Heerlijk om deze af en toe nog eens weer te horen ik heb zoveel goede herrineringen aan deze plaat dat ik hem niet echt objectief kan beoordeln, ach fuck.. dan maar niet objectief 4.5*

Deze tegelijk met Green Days 'Dookie' gekocht, en ze beiden de afgelopen dagen de kans gegeven. Maar daar waar Dookie voor mij echt passé is, is deze plaat echt nog steeds vreselijk goed. Het hart van de plaat Come Out And Play - Self-Esteem is geweldig, maar de echte favorieten zijn Gotta Get Away (wat een geweldige song!) en slotstuk Smash. De teksten zijn recht voor de raap en *gaan* ook ergens over, al is het misschien wel op een (punk eigen?) 'simpele' manier. Maar echt een goede plaat, ik zal hun debuut binnenkort ook weer eens in de CD spelert pleuren.

4 sterren.

Met deze begon het echt voor ze.
Geweldige CD.

4 *

Dit is eigenlijk het enige punk album dat ik echt goed vind. Het blijft goed.

punk?

ik dacht dat dit kinderpop was

Kinderpop dat is K3, dit is gewoon heerlijke onvervalste PunkRock, ontdanks dat het een erg popiulaire cd is is het gewoon een parel van een cd.

Smash is toch echte punk nog, de latere albums niet meer dat geef ik onmiddelijk toe.

Het is wel erg kinderachtig om dit af te doen als kinderpop.

Het is natuurlijk gewoon kinderpunk.

Waarom toch iedere keer dat gezeik over kinderpunk of kinderpop, ondanks dat 'the offspring' een million seller is maken ze pure onvervalste punkrock, dat deden ze op Smash, de platen die daarvoor kwamen en dat doen ze nu nog steeds, het feit dat ze heel veel platen verkopen dat doet toch niets af aan de stijl van muziek de ze maken.

Sorry maar ik word altijd een beetje moe van het feit dat sinds the offspring veel platen verkoop ze afgedaan worden als kinder punk, kleuter punk of wat dan ook. Coldplay word toch ook geen kleuterrock genoemd en radiohead toch ook niet. die verkopen ook miljoene platen.

O, maar het heeft niks te maken met het feit dat ze miljoenen platen zouden verkopen. Ik vond het vroeger ook toffe muziek.

Maar als ik het nu luister vind ik het een plaatje met soms wat kinderachtige nummertjes.
Neem nou 'Come out and play'. Dat gitaarriedeltje dat begint bij 0.25. Dat vind ik toch echt kinderachtig.
Of neem 'What Happened to You?' (in de tacklist hier mist trouwens de ?) Het kan niet veel moeite kosten daar een kinderliedje van te maken.
Voor 'Self esteem' geldt ook al dat als je de gitaren wegdenkt, er de stem van een K3-meisje bijdoet, je een perfect kinderliedje hebt.

Maar eerlijk is eerlijk. Het is niet alleen kommer en kwel. 'Genocide' klinkt best aardig hier en daar. Op het refreintje na dan.
'Something to Believe In' kan er ook best mee door. Op het refreintje na dan.
'Smash' is eigenlijk best goed.

Als je zo redeneerd dan kun je elk rifje in elk nummer wel kinderachtig vinden. Ik geef wel toe dat het geen hoogstaande muziekale vakmanschap is, maar daar heeft punk toch nooit om bekend te staan.



Zo kan ik zelfs van een slayer nummer als 'Seasons In The Abbys' nog een kinder liedje maken.

Toch heeft Jazper wel enigszins gelijk. Het is namelijk precies het gevoel wat ik krijg als ik deze plaat hoor, dat het gemaakt is voor metname tieners. Zo klinkt het gewoon. Echt een weinig hoogstaand bandje wat mij betreft. Kan zo op één hoop met Blink182 en Sum41 en meer van die puberale ongein.

Dan is dit plaatje nog best aardig als ik het vergelijk met de hitjes die ik ken van de latere albums, want die zijn echt bar slecht.

Oke, daar kan ik me wel enigszins in vinden hoewel ik toch zeker geen tiener meer ben, maar dit album wel steen goed vind. Maar waar het mij om ging was dat ik het afdoen als kinderpop een beetje ver vind gaan.

Natuurlijk is het ietwat overdreven om het af te doen als kinderpunk. Maar dat klinkt wel lekker
En ik wil er maar mee aangeven dat het allemaal zo nep klinkt. Net zoals bij kinderpop, er zit geen ziel in de muziek wat mij betreft.

Tsja, daar ben ik het niet mee eens, naar goed het zou ook een saaie boel worden als we het allemaal klakkeloos met elkaar eens zouden zijn.

Zo is het ook.
Dat is dus precies wat een jinx is.
Oh nee, dat is weer wat anders.

Dan zou je zeggen dat je het slechte kinderpunk vind terwijl het op 1 in je top 10 staat. dat is wat een jinx is.

Een mooi album 3.5 sterren waard.