Offspring - Smash (1994)

Toch heeft Jazper wel enigszins gelijk. Het is namelijk precies het gevoel wat ik krijg als ik deze plaat hoor, dat het gemaakt is voor metname tieners. Zo klinkt het gewoon. Echt een weinig hoogstaand bandje wat mij betreft. Kan zo op één hoop met Blink182 en Sum41 en meer van die puberale ongein.

Dan is dit plaatje nog best aardig als ik het vergelijk met de hitjes die ik ken van de latere albums, want die zijn echt bar slecht.

Dit album markeert voor mij het begin van mijn interesse in muZiek buiten de top veertig, toen ik deze cd kreeg van mijn Buurmeisje. Fantastische tijd, en het zegt wat dat dit album acht jaar later me nog steeds bekoort. Het is Een ietwat kinderlijk album, misschien, waar clichés elkaar in ongegeneerd tempo opvolgen. Maar je hoort dat de jongens het echt menen wat ze zingen, wat iets aandoenlijks heeft. Het is een pure manifestatie van tienersentiment, het radicale, semi-doordachte begin van maatschappijkritiek. 'when
will the world listen to reason', een prachtig voorbeeld hiervan. Het is een album dat niet alleen de zeitgeist van de jaren negentig vangt, maar ook de essentie van de puberale melancholiek.

Erg leuke en soms nog steeds steekhoudende teksten: Bad habit, Come out and play, Self esteem, Not the one, allemaal niks mis mee. Natuurlijk zitten er ook wel nummers bij waarvan de teksten een wat geforceerd aandoende positieve insteek hebben, zoals Something to believe in, It'll be a long time (voor mij het enige mindere nummer van de plaat), What happened to you? en So alone (één van mijn favoriete tracks hier, maar zónder die nadrukkelijke laatste regel "Don't be so alone" zou ik echt óók wel hebben begrepen wat de strekking is), maar ach, dat stoort me niet, en misschien mag je hun muzikale energie ook wel niet los zien van dat (gematigde) optimisme.
        O ja, de muziek… Ik ben inmiddels al zó oud dat de artritis mij verhindert om zó door de kamer te stuiteren als ik zou willen, maar doe het toch. Heerlijke plaat, niet alles even fantastisch maar als geheel toch tamelijk onweerstaanbaar. Melodieën, loopjes, drums, gitaargeluid, stem, alles perfect.
        Overigens blijken een heleboel mensen hierbij associaties aan vroeger te hebben. Zelf heb ik dit album bij een postorderbedrijf besteld, en toen het binnenkwam bleek het onderweg bij iets van wasmiddel of parfum verpakt te hebben gezeten, zodat het hele boekje daar nu naar ruikt. Weinig muziek associeer ik zó weinig met zeep als dit.
 

The Offspring maakt punk/rock dat in de loop van de tijd van nog enigszins credible is verschoven naar nietszeggende partypunk. Op ”Smash” vind ik de heren nog behoorlijk credible klinken. Goed in het gehoor liggende, en daarmee toegankelijke” springere punk/rock dat behoorlijk aanstekelijk werkt. ”Bad Habit”, ”Gotta Get Away”, 'Genocide”, ”Come Out and Play” en ”Self-Esteem” zijn heerlijke energie liedjes. Lang niet alle nummers op ”Smash” zijn even goed, maar dit is wel het enige album dat ik zijn geheel van The Offspring kan waarderen. Later vond ik sommige singles nog wel aardig, maar hele albums gingen er bij mij niet meer in. ”Smash” is bijzonder genietbaar, heeft een aantal uitschieters, maar is als album van begin tot eind toch een dikke voldoende. Misschien een beetje guilty pleasure, maar who cares?! Come out and Play!

Toen The Offspring een aantal jaar geleden naar De Lokerse Feesten kwamen, had ik voor old times sake nog eens wat van hun nummers gedraaid maar heb ik eigenlijk nooit een volledig album herbeluisterd. Het concert was ook niet het van het om eerlijk te zijn, maar op 8 april is het exact 27 jaar geleden dat Smash uitkwam en dat verdient toch een nieuwe luisterbeurt. Samen met Conspiracy of One was dit indertijd één van mijn favoriete albums tout court maar daar schiet vandaag de dag niet meer zo heel veel van over. Het begint allemaal nog leuk met die spoken intro (die ik verbazingwekkend genoeg nog woord voor woord kon meedoen) maar het vervalt op den duur teveel in hetzelfde. Self-Esteem, Gotta Get Away en What Happened to You blijven leuke meebrullers maar zo'n Killboy Powerhead bijvoorbeeld is een te slap aftreksel van andere nummers op deze plaat en van zo'n lange stilte als in Smash word ik ook altijd wat ambetant. Het nut ontgaat me echt op een nummer van +10 minuten te brengen maar dan zo'n 5 minuten complete stilte in te verwerken om op het einde terug te keren met een simpel gitaarriedeltje... Ik hoorde een tijd geleden dat ze zowaar met een nieuw album gaan afkomen. Het succes van deze zullen ze waarschijnlijk niet kunnen evenaren en ik vraag me eerlijk gezegd ook af of hier effectief nog mensen op zitten te wachten.

Het is puur jeugdsentiment wat ervoor zorgt dat ik dit album net een half puntje meer geef dan ik eigenlijk wilde geven. Tijdens mijn eerste jaar op de Havo kreeg ik een cassettebandje in mijn handen gedrukt door een maatje van me. Deze moest ik maar eens luisteren.... de rest is geschiedenis en elke keer als ik weer nummers hoor van dit album hoor ben ik terug in 1994/1995, een door sentiment gekleurde wereld tijd qua muziek.

Dit album bevat veel pakkende punkrock achtige liedjes, lekkere riffs in combinatie met de perfect passende stem van zanger Dexter Holland. Heerlijk om af en toe hard aan te zetten in de auto na een lange werkdag!