Offspring - Smash (1994)

Die heb ik ook aangevinkt als een van de beste op het album . Erg blij ska nummer inderdaad. Dat liedje kwam de eerste keer als een verrassing voorbij.

De stem van Dexter Holland maakt The Offspring wel heel herkenbaar. Ik vind ze wel goed, ze past goed bij de stijl, al vind ik Self-Esteem wel nogal zagerig maar voor mij is het 1 van dé groepen van de jaren 90.
De nummers zijn simpel en ze hebben allemaal wat dezelfde stijl maar er zit toch genoeg verschil op om een stuk of 5 goede albums te maken. Dit ging er in die tijd(midden jaren 90) goed in bij mij, ik vind het persoonlijk eerder muziek voor de leeftijdscategorie van 10 tot 20

Dit is waarschijnlijk hun bekendste album maar Ixnay on the Hombre vind ik nog wel wat beter. Ook Ignition en hun eerste album zijn van hetzelfde niveau.

leuke plaat met bad habit what happined to you en smash als toppers

waarom duurt smash 10 minuten na 3 minuten is ie klaar dan praten ze wat en dan zeggen ze tot de 9de minuut niks, het is dan gewoon helemaal stil, en dan komt er een dom simpel beatje, bah en dat bij toch me lievelingsnummer

Zeg, iets meer gebruik maken van interpunctie zou geen overbodige luxe vormen..

Enfin, je eerste aankoop koester je toch een beetje en dat sentimentele gejank doe ik dan maar mee. 15 jaar later vind ik niet alle tracks nog even sterk. Toch sneuvelt er menig glas als, naast de singles, Bad Habit en Genocide op goed volume met een avondje stappen voor de boeg door de speakers komen.

wat waren eigenlijk de singles buiten self esteem, alleen nog come out and play toch?

en Gotta Get Away.

oke, bedankt

waarom staan gotta get away en come out and play zo hoog bij die statestieken zo goed vind ik die singles niet, alleen self esteem is te gek, en waarom staat what happened you zo laag?? naja ieder zijn mening natuurlijk

Gotta Get Away is toch stukken beter dan Self Esteem en What Happened To You imo.
What Happened to You vind ik zelfs de zwakste song van het album eigenlijk.

ach ja, ieder zijn eigen mening natuurlijk

jeugdsentiment !!!

MOrgen eens kijken of ik deze kan kopen!

Bad Habit, Self Esteem, Gotta get away, pareltjes. Heerlijk!

Self Esteem heeft wel iets weg van Smells Like Teen Spirit.

Klassieker in het punkrock genre. Killboy Powerhead, Nitro, Bad Habit, Gotta Get Away, Come Out and Play en natuurlijk Self Esteem zijn de beste tracks voor mij.

Geweldige plaat van deze band, op latere albums ging het nivo behoorlijk richting nul, maar dit is heerlijk. Toendertijd helemaal grijsgedraaid en na al die jaren weer eens opgezet, ik kan er nog steeds net zo van genieten als toen.
De nummers zitten goed in elkaar en zijn lekker melodieus, drie kwartier de beuk erin!

Het beste Offspring album naar mijn mening, al komen een aantal anderen dicht in de buurt.
Come out and play, Self esteem en Smash zijn mijn favorieten. Een puur punkalbum, daar waar hun latere albums meer pretpunk/rock zijn (Want you bad, One fine day) met hier en daar zelfs een ballad (Kristy are you doing okay) of popsong (Spare me the details), wat ik overigens ook goede tracks vind maar Smash is toch wel hét album.

Zit m vandaag weer te beluisteren! Mensenkinderen wat zit die Dexter Holland eigenlijk een partij vals te zingen op die cd. Het is dat die punkmuziek van ze zo heerlijk "stunning" is en mijn puberteit niet zo veel oog voor kwaliteit had, anders had ik op dit zilveren plaatje nu thee geserveerd.

Vraag me af wat ik van dit album zou vinden als ik het weer eens zou beluisteren.

Als ik Self Esteem hoor moet ik in ieder geval altijd denken aan mijn eerste liefde. Ik was 18, zij 29 en mega lekker. Heb nog best lang met haar gerommeld en als ik er nu op terugkijk heeft ze me behoorlijk gebruikt.

Maar spijt? Nee.... Heb er veel van geleerd op verschillende gebieden.

Éen van de weinige platen, van het begin tot eind goed!

Waarom had ik hier nog niet op gestemd :S?

Één van mijn favoriete albums aller tijden en de beste van the Offspring. Staat geen enkel minder nummer op, wat toch een unicum is bij the Offspring. Nummers 2 t/m 5 zijn m'n favorieten.

Op de goede fuiven werden destijds nrs. 3,4,7 en 8 gedraaid in combinatie met de toenmalige "hits" van Body Count, Rage Against The Machine, Green Day,... Heerlijke tijden, heerlijk album! Een écht zomer-album trouwens.

Mooie tijden waren dat ja

Kinderpunk, simpel gedoe... dat zal wel. Maar bijna twintig jaar na dato doet deze cd nog precies waar ie voor bedoeld is: het volume gaat omhoog en meeblèren maar. Dan wordt het stofzuigen toch een stuk leuker.
Moet wel eerlijk zeggen dat ik dit ondertussen in geen 15 jaar had gedraaid. Leuke plaat, al denk ik dat ik de stofzuiger vaker pak dan deze cd.

Lekker album, met dito titelnummer.

Dit album markeert voor mij het begin van mijn interesse in muZiek buiten de top veertig, toen ik deze cd kreeg van mijn Buurmeisje. Fantastische tijd, en het zegt wat dat dit album acht jaar later me nog steeds bekoort. Het is Een ietwat kinderlijk album, misschien, waar clichés elkaar in ongegeneerd tempo opvolgen. Maar je hoort dat de jongens het echt menen wat ze zingen, wat iets aandoenlijks heeft. Het is een pure manifestatie van tienersentiment, het radicale, semi-doordachte begin van maatschappijkritiek. 'when
will the world listen to reason', een prachtig voorbeeld hiervan. Het is een album dat niet alleen de zeitgeist van de jaren negentig vangt, maar ook de essentie van de puberale melancholiek.

Erg leuke en soms nog steeds steekhoudende teksten: Bad habit, Come out and play, Self esteem, Not the one, allemaal niks mis mee. Natuurlijk zitten er ook wel nummers bij waarvan de teksten een wat geforceerd aandoende positieve insteek hebben, zoals Something to believe in, It'll be a long time (voor mij het enige mindere nummer van de plaat), What happened to you? en So alone (één van mijn favoriete tracks hier, maar zónder die nadrukkelijke laatste regel "Don't be so alone" zou ik echt óók wel hebben begrepen wat de strekking is), maar ach, dat stoort me niet, en misschien mag je hun muzikale energie ook wel niet los zien van dat (gematigde) optimisme.
        O ja, de muziek… Ik ben inmiddels al zó oud dat de artritis mij verhindert om zó door de kamer te stuiteren als ik zou willen, maar doe het toch. Heerlijke plaat, niet alles even fantastisch maar als geheel toch tamelijk onweerstaanbaar. Melodieën, loopjes, drums, gitaargeluid, stem, alles perfect.
        Overigens blijken een heleboel mensen hierbij associaties aan vroeger te hebben. Zelf heb ik dit album bij een postorderbedrijf besteld, en toen het binnenkwam bleek het onderweg bij iets van wasmiddel of parfum verpakt te hebben gezeten, zodat het hele boekje daar nu naar ruikt. Weinig muziek associeer ik zó weinig met zeep als dit.
 

The Offspring maakt punk/rock dat in de loop van de tijd van nog enigszins credible is verschoven naar nietszeggende partypunk. Op ”Smash” vind ik de heren nog behoorlijk credible klinken. Goed in het gehoor liggende, en daarmee toegankelijke” springere punk/rock dat behoorlijk aanstekelijk werkt. ”Bad Habit”, ”Gotta Get Away”, 'Genocide”, ”Come Out and Play” en ”Self-Esteem” zijn heerlijke energie liedjes. Lang niet alle nummers op ”Smash” zijn even goed, maar dit is wel het enige album dat ik zijn geheel van The Offspring kan waarderen. Later vond ik sommige singles nog wel aardig, maar hele albums gingen er bij mij niet meer in. ”Smash” is bijzonder genietbaar, heeft een aantal uitschieters, maar is als album van begin tot eind toch een dikke voldoende. Misschien een beetje guilty pleasure, maar who cares?! Come out and Play!

Ter ere van de 20ste verjaardag van dit album doet de band een tour waar ze het album volledig spelen. Afgelopen weekend werd het op het Belgische festival Groezrock gespeeld (het optreden is overigens hier te bekijken) en ook live blijven de nummers knallen.
Ik had een beetje het gevoel dat het publiek niet alle nummers kende maar enthousiasme was er in ieder geval wel. Zou mooi zijn moest er ook nog een clubshow komen.