Savatage - Gutter Ballet (1989)

Een absoluut hoogtepunt uit het oeuvre van Savatage, dat twee jaar later zelfs nog werd overtroffen met de rockopera Streets. Ik heb zelden een plaat gehoord waar zo veel passie in zit; het epische, briljant vertolkte titelnummer is een hoogtepunt en één van mijn favoriete all-time nummers. De opbouw van dat nummer is werkelijk uniek. Kenmerkend voor Savatage is dat piano's niet worden geschuwd. Het titelnummer zou overigens zelfs zonder piano nog subliem zijn.

When The Crowds Are Gone is een melodramatische kraker; de emotie die in dat nummer zit werkt aanstekelijk, want ook kreeg kippenvel, zelfs al toen ik het nummer voor het eerst hoorde. Een song die ik sindsdien, bijna altijd met de volumeknop helemaal open, gedurende een periode van maanden, dagelijks heb afgespeeld. Nog steeds kan ik niet genoeg krijgen van When The Crowds Are Gone.

Deze cd was drie maanden lang niet uit mijn stereo-set te branden. Zoveel veelzijdigheid, zoveel variatie, zoveel unieke stijlen op één cd. Zo is het instrumentaaltje Silk & Steel bijna country-achtig, maar toch onbetwist Savatage en heeft het andere instrumentale nummer op dit album, Temptation Revelation, een klassieke inslag, zo lijkt het. De dramatiek is voelbaar.

In songs als The Unholy en Summer's Rain klinkt het oudere Savatage-werk van albums als Power Of The Night en Hall Of The Mountain King door. Beide songs zijn eveneens van topniveau. Aan alle songs kun je horen wat een genie gitarist Criss Oliva was. Een unieke muzikant met een zeer eigen gitaarstijl die, naast de (vooral op dit album) uistekende zang van broer Jon, uitgroeide tot hét handelsmerk van de band uit Tampa, Florida.

Gutter Ballet kent geen zwakke songs. De minste song vind ik Mentally Yours, maar die is ook nog ruim bovengemiddeld. Aan dit album klopt werkelijk alles. Het is jammer dat dit album, maar ook de band Savatage, nooit op grote schaal is doorgebroken. De muziek van de band is doorgaans overigens niet echt licht verteerbaar. Ik geef Gutter Ballet de maximale score. Het zegt veel over de klasse en kwaliteiten van de band dat de opvolger van dit album, Streets, van een nóg hoger niveau zou zijn.

Ik sluit me hier volledig bij aan, dit is echt een waanzinnig goed album geworden. Zoveel variatie in één album komt niet vaak voor. Persoonlijke hoogtepunten: Gutter Ballet, When the Crowds are Gone, Of Rage and War en Unholy. Maar eigenlijk zijn alle songs de moeite van het luisteren meer dan waard.

Sluit ik me ook bij aan. Het is wel grappig dat voor mij net de songs die ik vroeger wat minder vond (Mentally Yours, Thorazine Shuffle en Summer's Rain) het tegenwoordig net erg goed doen. Zeker Summer's Rain is een geweldige (en hartverscheurende) ballad, die maar net moet voor de twee grote klassiekers, Gutter Ballet en Crowds, moet onderdoen.

heb nu 2 albums van deze top band, 1 met Zachary Stevens en deze met Jon Olivia.

Olivia's stem geluid, dat voor mij een soort mix is van Dickinson,Osbourne en Rose is past perfect bij de muziek van Savatage.

stevens heeft dat wel minder bij mij, maar als zanger is ie zeker niet slecht.

maar dat is weer een ander album.

en ik denk:

als er 1 band ondergewaardeerd is is het wel Savatage

nooit echt doorgebroken

zonde

want talentvolle band

Is enige album dat ik heb en echt goed ken. Wel een supergoed album zeg.
When the crowds are gone...de drive van mentally yours...gutter ballet...
heerlijk

4,5* zet hem meteen weer op...

You got Libya you got the Russians
You got civilian planes crashing to the oceans
Airports full of terrorists
Nazi skin anarchists
When are they gonna learn...

hehehe... we hadden het nog over de russen...

Met dit album is het bij mij begonnen, gekocht en gelijk verkocht! Savatage, deze band heeft voor mij een grote betekenis, in heel veel hoofdstukken in mijn leven waren ze aanwezig, en nog blijf ik het luisteren, inmiddels alle albums in het bezit maar dit album waar het mee begonnen is voor mij de mooiste herinnering, de clip van Gutter Ballet op MTV`s Headbangers Ball heeft mij er toe gezet om dit album aan te schaffen, de meesterlijke combinaties van piano`s en gitaren. Ongelooflijk dat deze band niet meer waardering heeft gekregen! Hierna hebben ze nog meesterwerken afgeleverd als Streets, dat misschien nog een tikkie beter is dan dit album, maar zo kan ik bij elk album schrijven wat ik hier schrijf.

Zeker geen verkeerd album, maar ik vind de synthese tussn ballad en rocker hier nog niet optimaal werken. De ballads zijn daarvoor te soft en de rockers te hard, het hele savatage geluid komt in mijn optiek pas vanaf het volgende album 'Streets' goed aan bod.

Heerlijk album. Ik zou niet durven zeggen dat hij onderdoet aan 'Streets', beide albums zijn geniaal. Er hangt een andere sfeer rond dit album. Nummers als 'Summer's Rain', 'Gutter Ballet', 'Hound' en eigenlijk elk nummer wel zijn gewoon zo verslavend.

When the crowds are gone

Een vraagje,welke zou ik kopen deze of Streets?

"beiden" helpt je wellicht geen reet vooruit. En als je dan toch echt moet kiezen - deze. Staan toch de betere songs op wat mij betreft. En Hounds, Gutter Ballet, Of Rage And War en When The Crowds Are Gone mag je sowieso al niet missen in je collectie wat mij betreft.

Oke,ik koop sowieso Streets maar eerst deze dan.

Ik vind Streets net iets beter dan deze plaat en dan vooral vanwege de zang van Jon Oliva. Op deze plaat vind ik 'm bij bepaalde nummers een nog wat onbehouwen indruk maken.

Ik vind Streets als geheel wat veelzijdiger, hoewel dit natuurlijk ook geen slechte plaat is. Integendeel, nummers als When the Crowds are Gone, She's in Love en natuurlijk het titelnummer zijn steeds weer prachtig en hebben voor mij een eeuwigheidswaarde. Ik heb ze door de jaren heen grijsgedraaid, maar ze zijn nog immer prachtig.

de hamvraag

waarom is deze band nooit echt doorgebroken ?

Dat vraag ik me ook wel eens af. Ze hebben immers genoeg memorabel materiaal uitgebracht. Ik denk dat de eerste platen met Jon Oliva (tot en met Hall of the Mountain King) vooral door metalfans worden gewaardeerd. De band klonk niet bepaald mainstream en om een groot publiek te bereiken, zul je dan concessies aan je bandsound moeten doen.

Gutter Ballet en Streets zijn wat mij betreft een ander verhaal. Door het toevoegen van piano en dankzij de orchestrale stukken, begon de band steeds eigenzinniger te klinken. Originaliteit en klasse zijn twee trefwoorden die voor mij op beide albums van toepassing zijn. Ik denk echter dat de zang van Jon Oliva voor sommigen een reden zal zijn deze plaat niet uit te zitten. Ik stoor me er niet aan, maar in het begin vond ik zijn rauwer stemgeluid enigszins contrasteren met het subtiele bandgeluid.

Met Zachary Stevens als vervanger van Jon Oliva kon dan eindelijk een groter publiek aangeboord worden. Zijn zang was een stuk radiovriendelijker en ook moderner dan die van Oliva. In '93, met Edge of Thorns, was er al een aanzetje tot een doorbraak. Stevens bleek goed bij Savatage te passen en Criss Oliva zorgde er met zijn fantastische en inventieve gitaarspel voor dat er veel nieuwe fans bijkwamen. De lijn werd een jaar later doorgezet met het uitstekende Handful of Rain, maar zonder Criss.

Voor mij is duidelijk dat de band zonder Criss Oliva geen grote rol van betekenis meer kan spelen in de metalwereld. Met alle respect voor Skolnick, Pitrelli en de andere gitaristen die bij Savatage gespeeld hebben: de unieke sound is voor een deel verdwenen. Wat ook meespeelt is dat het materiaal met Zachary Stevens niet altijd even sterk was. The Wake of Magellan is bijvoorbeeld een redelijke plaat, maar m.i. niet sterk genoeg om door te breken, laat staan te wedijveren met Gutter Ballet of Streets.

Jammer dat de band al een aantal jaar ter ziele is. Ik hoop dat Savatage in 2007 alsnog komt met een nieuwe plaat, die iedereen zal doen verrassen. De band hoort gewoon meer aandacht te krijgen, ook op basis van haar uitstekende repertoire.

Langzaam aan begin je hier de opera-achtige insteek te horen, die latere albums van Savatage zo zouden kenmerken.

Maar het levert gelijk een prachtig en meesterlijk album op, met een geheel eigen twist aan de nummers.. Luister maar eens naar het titelstuk, of naar "When the crowds are gone". Maar ook het openingsnummer, met die stuwende bas "Of rage and war" is gewoon geweldig. 4,5 ster van mij.

ik had nog nooit een geheel album van savatage gehoord, maar aangezien de hoge score van enkele albums, heb ik meteen alles gedownload van de band, die ver de hemel ingeprezen wordt hier op MuMe.

En dan begin je met luisteren bij het best gewaardeerde album, Gutter Ballet dus.

Wellicht krijg ik gezien de populariteit half MuMe over me heen, maar wat vreselijk...

die voortstuwende basloopjes, over de top gitaar werk, typisch jaren 80 gekrijs van de zanger. Savatage had voor het opnemen van dit album een hele voorraadkast vol met blikken jaren 80 clichés staan.
En zo te horen is de voorraadkast leeg gegaan...

een piano intro'tje hoeft nog niet te betekenen dat een band meteen een eigen stijl heeft, met 'klassieke inslag' en de enige emotie die het bij mij losmaakt is ergenis. De ballads klinken als 13 in een dozijn en worden ook standaard opgesierd met emotieloze overbodige solo's waarna de zanger even zacht om de hoek komt om daarna flink uit te halen. Bij dat laatste mag natuurlijk niet een partij overdreven gitaarspel gemist worden.

Oftewel:
Het spijt me voor de fans, maar ik hier werkelijk nergens een stukje echte emotie ontdekken of iets orgineels. Savatage past hier standaard een trucje toe wat tot vervelens toe herhaald wordt.

ik kan niet anders dan 2 sterren geven.

(temptation revelation is nog om aan te horen)

Tip: luister 'dead winter dead' en 'ghost in the ruins', bij die laatste is When the crowds are gone veel beter. Ik vind hem dan veel beter overkomen

Inderdaad, de live-uitvoering van Where the Crowds are Gone is nog beter dan op deze plaat. Het stemgeluid van zanger (en pianist) Jon Oliva is een typische ‘love it’ or ‘hate it’, zo lijkt het. Je vindt het goed of je gaat ervan over je nek, een tussenweg is vrijwel onmogelijk. Wat dat betreft is het latere materiaal met Zachary Stevens wat moderner en radiovriendelijker en zijn de zogenaamde ‘jaren ’80-cliches’ daar ook nagenoeg verdwenen. De band is erg geëvolueerd en misschien ligt het wat meer recente materiaal je beter, voltazy.

Dit album ademt een typische jaren ’80-sfeer uit en persoonlijk hou ik daar wel van, hoewel ik het album minder goed vind dan pakweg 6 jaar geleden, toen ik Gutter Ballet voor het eerst hoorde.

Je kunt veel over Savatage zeggen (zo kan me prima indenken dat je de zang over de top vind), maar niet dat ze geen eigen stijl hebben. Het gitaargeluid (met name het shredden) is vrij apart en het gebruik van piano’s was in de jaren ’80 al helemaal niet gebruikelijk binnen het hardrock/metal-wereldje. Daarmee wil ik niet direct zeggen dat dit album goed is, maar de opera-achtige insteek geeft Gutter Ballet wel een meerwaarde naar mijn mening. Dat maakt Savatage een buitenbeentje, aangezien de sound – of je ‘m nu kan waarderen of niet – met geen enkele andere band te vergelijken is.

De klassieke inslag waar ik het over had, is er zeker wel, maar komt op deze plaat nog niet echt tot uiting. Jon Oliva’s werk met het Trans Siberian Orchestra is wat dat betreft wel een aanrader Jon is een groot liefhebber van klassieke muziek en is een groot bewonderaar van Beethoven, dus de klassieke invloeden zijn niet van de lucht.

Emotieloos of niet, ik blijf het in ieder geval een sterke plaat vinden. Ik heb Savatage ondertussen vier maal live gezien (zij het met die andere zanger, Zachary Stevens), maar de band maakt allesbehalve een emotieloze indruk. Wat het typische jaren ’80 gekrijs betreft: dat zie je terug bij het overgrote deel van de hardrock/metal-bands uit die periode. Persoonlijk vind ik Axl Rose nog een tandje erger wat dat betreft (net zoals ik Savatage een veel completere band vind/vond dan Guns n Roses, maar dat even terzijde).

Deze betitel ik als mijn favoriete Savatage album. Dat komt met name dankzij de nummers Gutter Ballet en When The Crowds Are Gone. Hoeveel drama kun je in een nummer stopppen? Geweldig! Hounds is ook al zo een megagaaf nummer, voorzien van een heerlijke solo. De band is hier heel goed op dreef, alles klinkt soepel en heel bevlogen. De beukers van het album doen het ook goed en een zwakke schakel kom ik niet tegen. De stap die de band zette met dit album zouden ze nooit meer kunnen nemen. De invulling van dramatiek en melodie nemen theatrale vormen aan en zetten de band een tree of drie hoger. Superplaat.

Wereldplaat! When The Crowds Are Gone is nog steeds de grootste tranentrekker en kippenvelbezorger in de muziekgeschiedenis!

5*

teveel wat mij betreft

vind het te overdone

@ Devoo:
Luister dan eens naar 'A Ghost In The Ruins'. De beste live-plaat die ik ooit gehoord heb, eerlijk waar. En daarop is When The Crowds Are Gone nóg beter (Temptation Revelation is dan de intro )

Ik heb de cd waar hounds en when the crowds are gone live opstaan.

ik kende voordien enkel gutter ballet en when the crowds are gone (duh, wie niet) en natuurlijk, m'n favorieten dan ook.

'k heb hem nu nog maar een keer volledig gehoord, summer's rain schoot er tussenuit, het melodramatische vind'k echt geweldig aan savatage.
Op de live versie van when the crowds are gone zingt hij wel korter, jammer.

De rest moet'k nog eens duidelijker exploreren, alvast een aanrader.

Ik vind de andere zanger van savatage niet slecht maar jon overtreft'm toch wel, non-pop sound of niet.

De broertjes Oliva weten hier de (bijna) uitstekende balans tussen kracht en emotie te vinden. Het titelnummer is een werkelijke streling voor je oren. Subtiel piano-intro, grootse orchestrale klanken, de ‘door merg en been’ zang van Jon en de prachtige gitaarsolo van Criss maken dit een majestueuze song. En zo zijn er nog meer emotionele pareltjes op dit album te vinden die gedreven worden door de smekende zang van Jon Oliva en de stuwende riffs van zijn broertje. Helaas zou Criss Oliva vier jaar later bij een tragisch auto-ongeval het leven laten.

Oei, iemand van amper 20 jaren oud die even alle cd's van Savatage heeft gedownload en een (in zijn ogen waarschijnlijk) zeer uitgebalanceerde en boven de materie staande recensie heeft willen toevoegen....Helaas knullemans, je verhaal raakt kant nog wal. Luister nog maar een paar keer goed, en mocht je in de gelegenheid zijn: bezoek een concert van Jon Oliva. Ben benieuwd wat dat je doet.... By the way Voltazy, je hebt het over standaard-trucjes... noem er eens een paar, want de standaard trucjes van Savatage bevallen wel, ben benieuwd naar het origineel.

Inderdaad, na lang deze plaat niet gehoord te hebben, valt dit toch wat tegen. Een paar nummers zijn in de 'Sirens' stijl gebleven, maar halen dat niveau slechts bij vlagen. De rest lijkt wel een nieuwe band en worden nog enigszins gered door de solide stem van Jon Oliva en het verder afdoende instrumentale deel ervan. Nee, ik zet 'Sirens' nog maar eens op.
'The hall of the mountain king' laat ik hier nog even buiten beschouwing, die is ook toe aan een hernieuwde kennismaking.

Ach, en natuurlijk moet ik 'The dungeons...', 'Power...' en 'Fight...' ook nog eens proberen.

Goh wat ben ik het eens met Metal-D78................