Savatage - Gutter Ballet (1989)

Nee, zo bedoelde ik het niet.

Ik bedoelde meer, dat ik een nostalgisch gevoel krijg van platen als Never, Neverland en Gutter Ballet. Een persoonlijk ding, dus. Met het gevaar snobistische te klinken: ik groeide samen met deze band op. Dat de band dan weer teruggrijpt naar de sound van Mountain King, is voor mij een stap terug. Ik vind het ook niet slecht, maar ik ben niet echt bereid die stap terug te maken.

Er zijn gelukkig genoeg andere bands die muziek maken, die ik toen dan weer niks vond, maar nu wel.

Kinderachtig is trouwens mijn beleving. Recht-toe-recht-aan-metal is prima muziek, maar gewoon niet iets wat ik zo snel opzet. Mij zie je ook niet meer bij metalconcerten, met twee halve liters in een moshpit....

Je ziet mij nog wel bij metalconcerten, maar zeker niet meer in de moshpit. Gutter Ballet is voor mij wel de ultieme beleving. Ik kocht de cd vanwege het feeërieke hoesje en zag ze kort daarna live alwaar de twee broers een blijvende indruk op me maakten. Ik groeide wel mee met het nieuwe spul, maar vond het beenharde Dr. Butcher stiekem heerlijk verfrissend. Jon Oliva's Pain vind ik niet urgent maar wel heel vermakelijk. Enfin, ik zal er eens wat meer over schrijven bij de albums zelf.

Laatste album met Cris Olivia. Daarna werd het met die nieuwe zanger veel minder helaas. Heeft het niveau niet wat Chris wel had

En toch speelde hij stiekem ook nog op de volgende twee albums mee

En ook die dikke zong hierna stiekem nog één album in.

De schavuit...

Hij zong zelfs vanaf Dead Winter Dead weer enkele songs lead en live ook trouwens en de laatste plaat is ook weer geheel met Jon.

Overigens lees ik uit de reactie van Neil Peart dat Cris Oliva zowel zang als gitaar voor zijn rekening nam, dat is natuurlijk onjuist.

Waar Neal Peart volledig gelijk in heeft is het feit dat Gutter Ballet min of meer het laatste album is van Savatage in de oude stijl.

Laten we het erop houden dat hij Streets en Edge Of Thorns nog even kan inhalen. Edge Of Thorns mét Criss Oliva maar ook met Zak Stevens. En om die laatste kan ik mij nog goed herinneren dat bijvoorbeeld Aardschok dat Edge Of Thorns min of meer affakkelde.

Ja maar Aardschok en recensies zijn wat mij betreft altijd al dubieus geweest.

Dat zijn jouw woorden c.q interpretaties

Waarom snap ik nooit wat Neil Peart bedoelt?

Recensies zijn toch per definitie dubieus?

Muziek is een persoonlijke ervaring....

Trouwens. voor de echte 'Tage liefhebber is er de live-cd Ghost in the Ruins...

@Izric deels gelijk omdat het de mening is van de beoordelaar ansich

Ik snap nog steeds niet wat je bedoelt...

Veel emsne gaan af op een recensie van een (gewaardeerd) muziekblad, maar........het is en blijft een beoordeling van één enmkel persoon in dienst van dat zelfde blad. Je kunt het dus mee eens zijn of niet (want misschien is jouw beoordeling wel 180 graden anders).

Jawel, maar afhandelijk van de sterkte van de onderbouwing kun je voor jezelf bepalen of het ook iets voor jou is. Objectief oordelen kan niet, maar je kunt wel facetten benoemen die arbitair zijn. Dat wil zeggen: wat de één juist een gaaf element vindt, vindt de ander weer niks. Als een beoordeler dat soort zaken helder voor het voetlicht kan brengen, is een recensie in mijn beleving geslaagd.

Heb het even nagezocht. Hij kreeg een 7. De hoofdkritiek was dat het zonder de zang van Oliva niet echt als Savatage meer klonk.

Gutter Ballet, daar ging het hier over, werd volgens mij cd van de maand. Lovende kritieken viel het album ten deel en daar is wat mij betreft niets dubieus aan. Enige punt van kritiek was dat het nummer Metalhead niet aan de tracklist was toegevoegd. Een nummer van de Balletsessies dat ze destijds wel live speelden. Het verscheen wel op de silver edition van Sirens (of Dungeons, houd me ten goede). Zelf had ik meer een zwak voor Before I Hang. Een buitengewoon gaaf nummer dat ook op één van de re-releases verscheen en later ook nog, zij het in een verminkte toestand, op Global Warning van Jon Oliva's Pain.

Er is een bootleg die Total Devastation heet, en daarop staat een concert voorafgaande aan deze plaat. Ik meen Dynamo Open Air.

Daar staat bijv. wel Metalhead op en ik ben blij dat die de plaat niet heeft gehaald. Ik vind de plaat nu veel volwassener klinken.

Van mij hoeft het ook niet anders, maar in plaats van Silk And Steel had het allemaal gekund. Aldus de mening van de Aardschokredactie.

Lullen ook maar wat dan. Silk en Steel is een prachtig intermezzo stukje en een uitstekende gitaar skill showcase die op het album zeker niet misstaat, sterker nog behoorlijk wat toevoegt.

Geweldig nummer! Zo zie je maar weer, wat de één mooi vind....

Ik ken de recensie. Die kerel wilde de harde rocker Metalhead ipv Silk and Steel. Het is een persoonlijk ding dus, en heeft niets te maken met de compleetheid van de plaat.

Ik vind het schitterend om te horen hoe veelzijdig Criss Oliva is. Aan het eind van de liveplaat Ghost in the Ruins staat ook zo'n schitterend akoestisch miniliedje.

Prachtig getimed ook na al het geweld dat daarvoor plaats had gevonden. Sowieso is Ghost In The Ruins een must have.

@Vielip ik weet niet of je de demo kent, die klinkt in mijn oortjes veel minder futloos dan die versie. Ik vind het wel weer leuk hoe Oliva een nieuw nummer om het oude gebouwd heeft. Erg creatief.

Ghost In The Ruins is inderdaad een prachtplaat, wat mij betreft het hoogtepunt van hun periode met Oliva op zang en gelijk ook het op één na beste live metalalbum ooit. Hoe goed de nummers op deze cd ook zijn; live wordt het door de gebroeders Oliva nog net even naar een hoger niveau getild.

Met dien verstande dat het meerdere concerten zijn. Die van rond 1987/1988 en rond 1991 als ik me niet vergis... Ik vraag me ook ernstig af, of Criss Caffery op alle songs meespeelt.

Caffery's rol was sowieso heel erg beperkt destijds.

Hij stond achter de coulissen slaggitaar te spelen en is (schijnbaar) door de roadcrew weggepest.

Ik vind het nogal wat, dat hij toch na 1995 terug is gekomen.

Caffery speelt duidelijk mee als rhythm-gitarist, er zijn duidelijk twee gitaristen te horen op het album. Het zijn inderdaad verschillende opnames van concerten uit 87, 88 en 90, maar door de uitstekende manier waarop deze aan elkaar zijn gemixt, ervaar ik dat zeker niet als een minpunt.

Om toch nog een beetje ontopic te blijven: hoe zit dat eigenlijk met Thorazine Shuffle? Het staat hier als bonustrack aangegeven, maar volgens mij was het toch een onderdeel van een trilogie samen met Mentally Yours en Summer's Rain.

Ofschoon vermeld in de credits, sppelt Caffery geen noot op Gutter Ballet. Live vulde hij de gaten op. Een leidende rol kreeg hij pas op Poet And Madmen.

Thorazine Shuffle is onderdeel van een trilogie en tevens gebombardeerd tot verplichte cd bonustrack. Destijds kregen cd kopers wel eens iets extra op de LP kopers.

Helemaal waar. Ik ken de plaat alleen als cd, dus heb het nummer nooit hoeven missen.

Ja die ken ik. Althans, als je de versie op de Silver edition van The dungeons are calling bedoeld? Daar hoor ik een in potentie geweldig nummer dat duidelijk nog in de demo-fase zit. Nog niet echt 'af' dus. Het robuuste, ongepolijste daaraan vind ik te gek en hoort helemaal bij hoe de band toen was. Toch hoor ik de versie van JOP net zo lief.