Judas Priest - Turbo (1986)

Alvorens dit onding op ons los te laten had Judas Priest twee mooie albums afgeleverd, Screaming for Vengeance in 1982 en het ook door mij bejubelde Defenders of the Faith in 1984. Het tijdvak is 1986, une année très grand cru in Metal, en ik kreeg een fles wijnazijn voorgeschoteld. Walgelijk.

In navolging van Iron Maiden met Somewhere in Time deden de gitaarsynthesizers ook bij deze Britten hun intrede en ze mochten voor mijn part hun jeans en leer opbergen want wat is dit een zachte hap. Leg dit naast hun twee voornoemde albums en je broek zakt af, meezingertjes zoveel je wilt en poppy nummers in overvloed. Ik wil Judas Priest en dit is mijlenver verwijderd. Waar zijn de snelheidsduiveltjes, waar zijn de epische nummers met geweldige gitaarsolo’s? Hier staan nummers op waarover ik me nog altijd zo kan ergeren: het povere Privaty Property, het schurftige Parental Guidance, het onnozele Wild Nights enzovoort, het carnavaleske Hot for Love. Iemand? Wat houd ik hier nog over, wat wil ik hiervan nog onthouden? Nou, Turbo Lover en Out in the Cold en misschien hier en daar nog enkele stukjes. Medelijden.

Ik wil nog iets kwijt over de teksten. Judas Priest staat niet bekend voor zijn intellectuele teksten, zoals vele groepen. Toen veel later Rob Halford uitkwam voor zijn geaardheid, werden sommige doubles entendres toch duidelijker want het waren soms metaforen voor zijn “actief” leven. Ik heb absoluut geen probleem met zijn keuze, het is zijn leven, wie ben ik om daarover te oordelen. Heeft iemand al de teksten van dit album eens bekeken: zo clichématig als maar kan? Nog iets waarover ik me erger en nu stop ik met klagen, zagen en “ertevreten”. Azijn pissen.

Ze gingen op toer, verdienden vele centjes maar verloren bij mij veel krediet. Kijk je naar dat live-album, kun je zo de zwakke prutswerken uithalen. Met Ram it Down gingen ze eens ouderwets terugslaan met de harde nummers die niet in Turbo pasten. Bij mij hadden ze zich de moeite kunnen besparen want ik vind Ram It Down nog zo’n zeperd. Pas bij Painkiller kreeg het getaand blazoen zijn schittering terug. Gadverdamme, zeg.

Tja, we zijn wel beter gewend van de heren bij Judas Priest maar om nou te zeggen dat Turbo één en al rampzalig is dan zeg ik daarop nee. Turbo is een album waarop het lijkt dat ze van de afgelopen twee top albums wat overgebleven nummers bij elkaar hebben geraapt en hiervan Turbo hebben neergezet, zo komt het althans erg over. Toch blijft Turbo een leuke plaat, en kent hij ook echt wel leuke nummers wees daar maar niet bang om maar ik ben, tijdens het schrijven van dit stukje aan het luisteren naar de live nummers die op de '30th Anniversary' album staan en ik ben er ook heilig van overtuigd dat de nummers echt harder klinken als ze live gedraaid worden want zo los vond ik sommige best slapjes.

Ik heb echter wel twee keer over het album gedaan nu, aangezien ik de eerste keer toen ik er door heen ging mijn concentratie bij de nummers vaak kwijt raakte. Toch wist de twee luister poging mij meer te overhalen en dan zijn nummers als 'Turbo Lover', 'Out in the Cold' en ik vond persoonlijk 'Parental Guidance' toch wel erg leuke nummers om naar te luisteren, en word het nergens een verschrikking. Alleen vond ik zelf wel dat het album 'Turbo' niet kan tippen aan veel werk wat hiervoor uitgegeven is, en blijft het gewoon een album wat hem net niet geworden is, en dan vond ik zeker de zang van Halford wat achter wegen gelaten.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla

Als ik de berichten bij dit album lees lijkt mijn mening vrij controversieel, maar ik hou van Turbo. Even voorop stellen: Nee ik vind deze niet beter dan albums als Screaming for Vengeance, Defenders of the Faith of Painkiller. In mijn mening heeft Turbo veel waarde maar misschien niet om de redenen waar men normaal naar kijkt bij een Judas Priest album.

Turbo is eigenzinnig, catchy, verassend, overdreven, een product van de tijd maar nog steeds heel erg Judas Priest. Ik hou van Turbo op dezelfde manier hoe ik ook hou van een film als Kung Fury, of Sharknado. Het is zo overdreven dat ik gewoon een lach op mijn gezicht krijg iedere keer als ik een nummer hoor van dit album, en er wordt ook altijd meegezongen als dit langskomt in de auto.

Deze band doet lekker wat ze zelf willen en zo hoort het ook te zijn. Dit houdt de muziek afwisselend, interessant, en zorgt voor een groter bereik aan mensen die je muziek een kans willen geven. Ik ben blij dat niet ieder album British Steel of Screaming for Vengeance is, maar dat er ook een Point of Entry is, een Nostradamus en een Turbo.

Er wordt hier geklaagd dat de lyrics niet op het niveau zijn van eerder genoemde albums, maar bedenk even het volgende: De lyrics worden vaak pas geschreven nadat de riffs en alle instrumenten zijn ingevuld. Zou het een goed idee zijn om de lyrics van Beyond The Realms Of Death onder de synths van Private Property te plaatsen? Nee, dat zou niet werken. De lyrics passen perfect bij de synth muziek die in die tijd zo populair was, en Judas Priest heeft zijn eigen plezier er mee gehad. Het was ook duidelijk een leuk experiment voor de band, want het eerste wat je hoort op hun volgend album is die schreeuw op de intro van Ram it Down. Dit toont aan dat ze hun lol hebben gehad en weer zijn terug gekeerd naar wat ze het beste doen en het liefste doen.

De Metal Gods mogen hun lol hebben en experimenteren met de muziek die zij hebben groot gebracht. De larger-than-life attitude van de band past perfect bij de muziek op dit album en ik zou geen wereld meer kunnen voorstellen zonder. Op een geheel unieke manier hou ik met passie van dit album en ik denk ook dat er verder moet worden gekeken dan de snelheid van de drums en de awesomeness van de gitaar solo's. Als je nog niet overtuigd bent van de genialiteit van Turbo, kijk dan hun live DVD "Electric Eye" en geniet van de volle glorie van Judas Priest uit de Turbo periode.

Daarbij, hoeveel S'en denk je dat er in het Judas Priest woordenboek staan bij "Recklesssssssssssss"?

Favoriete tracks:
- Turbo Lover
- Locked In
- Out in the Cold

"We move so fast it seems as though we've taken to the sky. Love machines in harmony, we hear the engines cry."

Turbo Lover was het eerste Judas Priest nummer dat ik ooit hoorde toen ik naar aanleiding van de reclames als tiener lid werd van de Timelife Presents: Classic Rock reeks. Heb dit nummer toen in ieder geval al meteen gemogen, al begreep ik achteraf dat dit album dus helemaal niet zo populair is onder de fans. Ach, het is allemaal inderdaad wat catchy en makkelijk in het gehoor liggend, maar de algemene sound bevalt me prima. Turbo, Out In The Cold en Wild Nights, Hot & Crazy Days zijn in dat opzicht wel de hoogtepunten, terwijl ik een song als Parental Guidance dan weer iets te makkelijk vind. Maar wat ik al zei, de sound bevalt me prima. Ik houd ook van Billy Idol en in heel veel opzichten doen de klinische drums en gitaarsound me daar ook aan denken. De gitaarsolo's zijn hier ook echt op en top fantastisch. De algemene afkeer is wat mij betreft dan ook zwaar overtrokken.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Sad Wings Of Destiny
5. Turbo
6. Screaming For Vengeance
7. British Steel
8. Rocka Rolla
9. Killing Machine
10. Point Of Entry

Ja, een vreemde eend in de bijt. Priest levert de meest poppy plaat af in zijn bestaan en ook dat zal bij veel geharde metalfans niet goed vallen. Ik heb 'm altijd eigenlijk wel leuk gevonden. Niet alleen omdat er enkele gave songs op staan, maar de sfeer is hier verdomde goed. In tegenstelling tot een Point Of Entry hoor ik hier veel meer spelplezier en enthousiasme. Turbo Lover is weergaloos en ik geniet nog altijd van Private Property en Out In The Cold. Het geluid is erg goed. Er staan wel een aantal middenmoters op, maar het positieve gevoel heerst.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Stained Class
5. Screaming For Vengeance
6. Turbo
7. Rocka Rolla
8. British Steel
9. Killing Machine
10. Point Of Entry

De clip van Turbo Lover was in 1986 veel bij Sky Channel te zien. Ik gaaaaaaaaapte bij zowel muziek als beelden.
Sowieso vond ik de band nogal wisselvallig qua songmateriaal: beukende metal werd al vanaf mijn instapplaat British Steel moeiteloos afgewisseld met slappe hap. Al waren Screaming en Defenders dikke voldoendes geweest, het futloze Point of Entry was ik niet vergeten. Iets dergelijks wordt op Turbo herhaald, plat als het kale Hollandse polderlandschap in de winter.

Het zit 'm voor mij nog niet eens in de gitaarsynthesizers, maar in de vele popliedjes. Sir Spamalot benoemde dit in 2013 met rake klappen en gaf desondanks 2,5 ster. Dat is mij nog teveel. Slechts Locked in, Reckless en Rock You All Around the World laten iets van metalfurie horen, al vervalt de laatste dan toch in een zoutloze meezinger. Ik gaap weer eens.
Out in the Cold is op zich een best poplied met fraaie melodie, maar dan erger ik me weer aan het schelle gitaargeluid, badkamerdrums en lange duur van een dikke 6 minuten. Hadden ze aan Bonnie Tyler of Tina Turner moeten geven.

Nee, vanaf midden jaren '80 ging het nogal eens mis in metalland...