Judas Priest - Turbo (1986)

Onlangs Priest gezien en zoals gewoonlijk liep Halford in een lange leren jas. Eenmaal aangekomen bij Turbo Lover kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat het een prima song voor Rammstein zou zijn.
Ich bin dein Turbo geliebte, aber du bisst der siebte zoiets

Het is alleen dat Rammstein niet door Rob Halford voorgezeten wordt, maar door Bor de Wolf die Barry White probeert na te doen.

haha, nee das waar. Het betreft dan ook alleen de song Turbo Lover en de laag gezongen stukken waarbij ook nog eens extreem veel toetsen worden gebruikt. Dus zelfs hiermee liep Priest al voorop eigenlijk.

Oef, wat vind ik Turbo toch een verschrikking. Ik hou best van meezingerige 80s hair rock, glam metal, of hoe je het ook wil noemen, maar tekstueel is het hier toch wel van zo'n bedroevend niveau dat de hooks in de nummers wel heel erg vervelend worden. Wat meer toetsen vind ik nooit per definitie een verkeerde stap, en een nummer als 'Turbo Lover' is ook gewoon terecht een Priest-klassieker, maar als daarnaast nummers als 'Parental Guidance' of 'Private Property' je oren in geperst worden, dan schrik ik wel af. Niet alles is verkeerd, uiteraard. Eerder genoemde 'Turbo Lover' hoor ik graag, en ook 'Locked In' of 'Out in the Cold' luisteren prima weg, maar de rest is ofwel tenenkrommend ofwel niemendallerig. Kan me voorstellen dat mensen na het geweldige Defenders of the Faith een ijskoude douche kregen met deze plaat.

Mooi verwoord The Cry... Het was voor mij inderdaad een ijskoude douche deze plaat. Gelukkig hebben we andere platen we op terug kunnen grijpen zoals een Defenders, Screaming, Unleashed e.v.a....

Na het horen van Turbo Lover heb ik me toen zelfs niet aan de rest gewaagd. Nu vind ik het nog wel meevallen. Judas Priest was op zoek naar een moderne versie van zichzelf. Een riskante bezigheid in de jaren tachtig. Genoeg voorbeelden van wansmakelijke gedrochten. Zoals Hot Space van Queen of Under Wraps van Jethro Tull.

Het gebruik van gitaar synth's vind ik op deze plaat grotendeels mislukt (op Turbo Lover na dan, live is het zeker een fijn nummer!). Bij Iron Maiden lukte dat weer wel op Somewhere in Time.

Ik heb soms toch de indruk dat vergeten wordt dat Judas Priest altijd al met de grens tussen metal en hardrock speelde. Hier slaat het duidelijk de kant van de hardrock uit, maar met het ijselijke gekrijs van Rob Halford doet het de Bon Jovi's van deze wereld toch verbleken.

Private Property en Parental Guidance vind ik oké maar zouden beter op een KISS album passen. Dat zijn dan wel meteen de minste nummers van het album. Die worden omringd door beter materiaal: Turbo Lover, Locked In, Out in the Cold, Hot for Love en Reckless.

De sound helpt niet mee, maar al bij al toch een genietbare plaat voor mij.

Klopt, maar het zorgde er bij mij ervoor dat ik een aantal platen nogal zwak vond: Turbo na het fenomenale Defenders of the Faith en Screaming for Vengeance en het matige Point of Entry na het geweldige British Steel.....

Desert Plains (van Point of Entry) vind ik een pak beter dan United (van British Steel).
Love Bites en Eat Me Alive (van Defenders of the Faith) hadden in een andere productie dan weer zo op Turbo kunnen staan.
En wat te denken van Pain and Pleasure, (Take These) Chains en Fever (van Screamin' for Vengeance). Niet bepaald stevige metal.

Turbo mag dan wel het minste zijn van de hierboven genoemde albums maar in zijn geheel vind ik het verre van vreselijk.

Eens met Kronos!

Persoonlijk stoor ik me niet aan het niet-altijd-even-metal-gehalte van Turbo (of idd, Point of Entry), maar aan de kwaliteit van het songmateriaal. Priest heeft in de tachtiger jaren vaker poppy nummertjes gehad, en ook British Steel of Screaming for Vengeance vind ik zelf niet heel zwaar. Ik vind dat dan ook niets zeggen over de kwaliteit van de muziek. Turbo vind ik zwak, niet omdat het nauwelijks metal is, maar omdat de nummers me irriteren. Savage Amusement van de Scorpions, bijvoorbeeld, is ook verre van metal, maar die mag ik graag horen.

Dat kan natuurlijk, dat de nummers irriteren. Al snap ik dan niet waarom je wel Turbo Lover terecht een klassieker noemt. Je uit kritiek op de teksten maar juist die van Turbo Lover is dan toch wel het allerergst.
De tekst van Parental Guidance is natuurlijk gewoon een reactie op de PMRC.

Volgens mij is dit een redelijk typisch Judas Priest album, juist omdat er ook weer paar stinkers op staan. Maar vooral door de sound gaat het hele album voor velen stinken denk ik, terwijl er toch best een handvol aardige nummers op staan.

Eens met kronos ... Maar ik vind de hardere nummers op British Steel en Screaming for Vengeance beide platen veel verder omhoog tillen. Daarbij hou ik niet van het geluid van de Turbo plaat. Desert Plains en Solar Angels (...) vind ik wel erg gaaf op Point of Entry. Turbo Lover op Turbo is ook erg gaaf, vooral live. Maar de rest op die plaat vind ik maar middelmatig en zwak.
De loodzware productie van Defenders, ja zo hoor ik ze graag. Zelfs de iets meer "poppy" nummers klinken daar machtig!

Oh, begrijp me niet verkeerd, 'Turbo Lover' heeft inderdaad een hele tenenkrommende tekst Maar persoonlijk heb ik liever zo'n foute seks-tekst dan het puberale van 'Parental Guidance'.

Dit vind ik zo'n typische Amerikaanse plaat. Op het album (te) soft en live klinken de nummers een stuk heavier doordat de gitaren meer op de voorgrond aanwezig zijn. De teksten zijn idd niet om over naar huis te schrijven

Een ander nummer met zo'n 'foute seks-tekst', namelijk Eat Me Alive, was in 1985 door de PMRC in een lijst geplaatst die ze de 'Filthy Fifteen' noemden. De PMRC ijverde ook voor censuur en waarschuwingsstickers op hoezen.
In de tekst van Parental Guidance wordt de draak gestoken met de PMRC. Kan puberaal overkomen maar was vooral slim volgens mij. Omdat het zo aanspreken van de PMRC juist ook pubers aansprak. Ongetwijfeld tot grote ergernis van de PMRC.

Ik moet wel toegeven dat ik het venijn van Dave Mustaine in het nummer Hook In Mouth nog beter geslaagd vind.

Parental Guidance was gewoon een halfslachtige én radiovriendelijke poging om puber zielen te winnen in de US of A na de controverse van Eat Me Alive en niet te vergeten - ik dacht - het oudje Better by You, Better Than Me met zijn "satanische" achterwaartse verborgen teksten.

"We don't need no Parental Guidance" is een goedkope uiting en uitnodiging tot het schoppen tegen schenen. Achteraf bekeken allemaal een storm in een glas water. De teksten van Turbo Lover zijn verwaarloosbaar, zoals zovele van hun teksten, maar het nummer zelf kent een geweldige opbouw volgens mijn bescheiden mening. Turbo was voor mij een afknapper na het glorieuze Defenders of the Faith en toen moest Ram It Down nog komen ("zoekt de hoofschuddende smiley").

Vermeende verborgen tekst, "do it".

Verder denk ik dat het gezeur van de PMRC alleen al genoeg was om de aandacht van puberzieltjes op zogenaamd verboden vruchten te richten. In de VS is het nummer overigens niet als single uitgebracht.

En ik zou het geen storm in een glas water noemen. Zonder weerstand tegen de roep om censuur zou onze wereld er helemaal anders uitzien.

De PMRC wilde destijds artiesten en platen weren op tv- en radiostations en de winkels wiens muziek ging over geweld, drugs en seks. Het was in de jaren tachtig een gevoelig en veelbesproken onderwerp. Iets waar Priest best veel last van had, gezien de rechtszaken. Ik denk dat Priest eerder een statement wilde maken dan zieltjes winnen. Anders hadden ze, zoals ze volgens mij ook grapten, sublimal messages in de muziek gestopt om luisteraars aan te sporen om meer platen te kopen.

Dit album ken ik nog niet zo goed. Een teleurstelling na Defenders of the Faith natuurlijk. Toch kan ik hier meer van genieten dan van Point of Entry. Een kleine helft van de nummers is gewoon goed. Sommige mindere nummers doen al eens aan Kiss of Twisted Sister denken. En dat vind ik dus ook niet verkeerd.

73/100

Ondanks het poppy geluid van dit album eigenlijk een prima plaat.

De CD-versie van de vorig jaar uitgekomen re-issue van dit album is een aanrader. En dan vooral vanwege de liveregistratie die daarbij vergezeld komt. De nummers van Turbo komen daar veel meer tot hun recht.

Klopt! Dat was op Priest Live! al goed te horen. Op die extra cd bij de remaster krijg je nog wat meer nummers geloof ik. Geweldige opnames!

4 goede nummers wat mij betreft: Turbo Lover/ Locked In/ Private Property en Out In The Cold. De rest is mij ook te poppy, geeft niet maar niet voor mij bedoelt.

Tja, we zijn wel beter gewend van de heren bij Judas Priest maar om nou te zeggen dat Turbo één en al rampzalig is dan zeg ik daarop nee. Turbo is een album waarop het lijkt dat ze van de afgelopen twee top albums wat overgebleven nummers bij elkaar hebben geraapt en hiervan Turbo hebben neergezet, zo komt het althans erg over. Toch blijft Turbo een leuke plaat, en kent hij ook echt wel leuke nummers wees daar maar niet bang om maar ik ben, tijdens het schrijven van dit stukje aan het luisteren naar de live nummers die op de '30th Anniversary' album staan en ik ben er ook heilig van overtuigd dat de nummers echt harder klinken als ze live gedraaid worden want zo los vond ik sommige best slapjes.

Ik heb echter wel twee keer over het album gedaan nu, aangezien ik de eerste keer toen ik er door heen ging mijn concentratie bij de nummers vaak kwijt raakte. Toch wist de twee luister poging mij meer te overhalen en dan zijn nummers als 'Turbo Lover', 'Out in the Cold' en ik vond persoonlijk 'Parental Guidance' toch wel erg leuke nummers om naar te luisteren, en word het nergens een verschrikking. Alleen vond ik zelf wel dat het album 'Turbo' niet kan tippen aan veel werk wat hiervoor uitgegeven is, en blijft het gewoon een album wat hem net niet geworden is, en dan vond ik zeker de zang van Halford wat achter wegen gelaten.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla

Als ik de berichten bij dit album lees lijkt mijn mening vrij controversieel, maar ik hou van Turbo. Even voorop stellen: Nee ik vind deze niet beter dan albums als Screaming for Vengeance, Defenders of the Faith of Painkiller. In mijn mening heeft Turbo veel waarde maar misschien niet om de redenen waar men normaal naar kijkt bij een Judas Priest album.

Turbo is eigenzinnig, catchy, verassend, overdreven, een product van de tijd maar nog steeds heel erg Judas Priest. Ik hou van Turbo op dezelfde manier hoe ik ook hou van een film als Kung Fury, of Sharknado. Het is zo overdreven dat ik gewoon een lach op mijn gezicht krijg iedere keer als ik een nummer hoor van dit album, en er wordt ook altijd meegezongen als dit langskomt in de auto.

Deze band doet lekker wat ze zelf willen en zo hoort het ook te zijn. Dit houdt de muziek afwisselend, interessant, en zorgt voor een groter bereik aan mensen die je muziek een kans willen geven. Ik ben blij dat niet ieder album British Steel of Screaming for Vengeance is, maar dat er ook een Point of Entry is, een Nostradamus en een Turbo.

Er wordt hier geklaagd dat de lyrics niet op het niveau zijn van eerder genoemde albums, maar bedenk even het volgende: De lyrics worden vaak pas geschreven nadat de riffs en alle instrumenten zijn ingevuld. Zou het een goed idee zijn om de lyrics van Beyond The Realms Of Death onder de synths van Private Property te plaatsen? Nee, dat zou niet werken. De lyrics passen perfect bij de synth muziek die in die tijd zo populair was, en Judas Priest heeft zijn eigen plezier er mee gehad. Het was ook duidelijk een leuk experiment voor de band, want het eerste wat je hoort op hun volgend album is die schreeuw op de intro van Ram it Down. Dit toont aan dat ze hun lol hebben gehad en weer zijn terug gekeerd naar wat ze het beste doen en het liefste doen.

De Metal Gods mogen hun lol hebben en experimenteren met de muziek die zij hebben groot gebracht. De larger-than-life attitude van de band past perfect bij de muziek op dit album en ik zou geen wereld meer kunnen voorstellen zonder. Op een geheel unieke manier hou ik met passie van dit album en ik denk ook dat er verder moet worden gekeken dan de snelheid van de drums en de awesomeness van de gitaar solo's. Als je nog niet overtuigd bent van de genialiteit van Turbo, kijk dan hun live DVD "Electric Eye" en geniet van de volle glorie van Judas Priest uit de Turbo periode.

Daarbij, hoeveel S'en denk je dat er in het Judas Priest woordenboek staan bij "Recklesssssssssssss"?

Favoriete tracks:
- Turbo Lover
- Locked In
- Out in the Cold

"We move so fast it seems as though we've taken to the sky. Love machines in harmony, we hear the engines cry."

Turbo Lover was het eerste Judas Priest nummer dat ik ooit hoorde toen ik naar aanleiding van de reclames als tiener lid werd van de Timelife Presents: Classic Rock reeks. Heb dit nummer toen in ieder geval al meteen gemogen, al begreep ik achteraf dat dit album dus helemaal niet zo populair is onder de fans. Ach, het is allemaal inderdaad wat catchy en makkelijk in het gehoor liggend, maar de algemene sound bevalt me prima. Turbo, Out In The Cold en Wild Nights, Hot & Crazy Days zijn in dat opzicht wel de hoogtepunten, terwijl ik een song als Parental Guidance dan weer iets te makkelijk vind. Maar wat ik al zei, de sound bevalt me prima. Ik houd ook van Billy Idol en in heel veel opzichten doen de klinische drums en gitaarsound me daar ook aan denken. De gitaarsolo's zijn hier ook echt op en top fantastisch. De algemene afkeer is wat mij betreft dan ook zwaar overtrokken.

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Sad Wings Of Destiny
5. Turbo
6. Screaming For Vengeance
7. British Steel
8. Rocka Rolla
9. Killing Machine
10. Point Of Entry

Ja, een vreemde eend in de bijt. Priest levert de meest poppy plaat af in zijn bestaan en ook dat zal bij veel geharde metalfans niet goed vallen. Ik heb 'm altijd eigenlijk wel leuk gevonden. Niet alleen omdat er enkele gave songs op staan, maar de sfeer is hier verdomde goed. In tegenstelling tot een Point Of Entry hoor ik hier veel meer spelplezier en enthousiasme. Turbo Lover is weergaloos en ik geniet nog altijd van Private Property en Out In The Cold. Het geluid is erg goed. Er staan wel een aantal middenmoters op, maar het positieve gevoel heerst.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Stained Class
5. Screaming For Vengeance
6. Turbo
7. Rocka Rolla
8. British Steel
9. Killing Machine
10. Point Of Entry

De 'Stemhistorie' laat een langzame stijging zien. Misschien komt het gemiddelde ooit nog wel boven de 3,5* uit. Als we nog eens dertig jaar of zo verder zijn.

Dat Ram It Down eerst maar eens boven de 3 sterren uit mag komen, dat gemiddelde vind ik nog vreemder...