Toto - Mindfields (1999)

Ik ben al jaren Toto fan, maar ik beoordeel ze wel gewoon zoals het hoort. Een aantal heb ik 4-5 sterren gegeven, maar er zijn ook een aantal albums van hun die ik 3 of 3,5 sterren heb gegeven. Ik moet natuurlijk wel eerlijk blijven over het feit dat er ook albums tussen zitten die gewoon iets minder zijn. Dat heeft elke artiest wel en daar moet gewoon rekening mee gehouden worden.
Dus ja, om elk album 5 sterren te geven als fan vind ik ook onzin.

Online gevonden voor 3 Euro. Ben zeer benieuwd.

We zien je review wel verschijnen

Toch met een 0,5 ster verlaagd. Er zijn namelijk een paar andere albums die toch wat beter zijn en wel de 5 sterren verdienen.

Hé m1997 je haalt andere Toto albums plotseling omlaag om het laatste album omhoog te stuwen Beetje vreemd vind je zelf ook niet??

Nee, niet om die reden.
Toto XIV vind ik een geweldig album en zelfs nu na bijna 2 maanden luister ik bijna alle nummers van het album elke dag.
Ik heb albums als TTLG lagere cijfers gegeven, omdat ik de nummers die daarop staan tegenwoordig niet zo vaak meer luister. De nummers blijven dus wat minder hangen en daardoor gaat het cijfer iets omlaag.
Toto (1978) had eerst 5 sterren, maar als ik die ga vergelijken met XIV dan vind ik hem eerder 4,5 sterren. Mindfields bijvoorbeeld had eerst 4,5 sterren en na het vergelijken met Toto (1978) ook verlaagd met 0,5 ster. Lijkt mij zelf wel logisch eigenlijk dit...

Het was even geleden dat ik dit album had gedraaid, maar vandaag had ik er opeens zin in.

Ik vond het album altijd wat lang duren en hield daarom mijn aandacht er niet goed bij. Ik vind dat nog steeds, maar eigenlijk is dit gewoon een sterk album.

Toppers voor mij zijn Cruel, After you’ve gone (is bij mij overigens track 12), Mindfields, No Love, Mad about you, One Road en het werkelijk fantastische Caught in the balance.

Ook Mysterious ways, No Love, Melanie en Better World zijn prima nummers, maar wat doorsnee Toto.

Selfish, Last Love en bonustrack Spanish steps zijn een tikkeltje minder en de jam High price of hate duurt me te lang. Maar al met al een lekker album en destijds een welkome comeback van Bobby Kimball.

De terugkeer van Kimball en Toto benut in kwantitatieve zin optimaal de ruimte die een cd kan herbergen. Bijna 75 minuten aan songs, is het dan ook een feestje om de plaat zo lang aan te horen....

After You've Gone sleept maar voort en voort, an sich geen slecht nummer maar de song bevat simpelweg te weinig spanning en variatie om zo lang te blijven boeien. De lichte oriëntaalse touch kan dit euvel ook niet verhelpen. Het lijkt in die zin wel in het verlengde van Gift of Faith te liggen, de opener van voorganger Tambu.

Kimball neemt de leadzang voor zijn rekening in Mysterious Ways een aardig Rhythm & blues nummer en het vormt een groot contrast met zijn voorganger, doch geen topper.

De titelsong draait om ritme en percussie en steekt goed in elkaar. Een van de betere tracks op de schijf.

High Price of Hate, bluesy, traag en fraai gezongen door Kimball, maar bijna 10 minuten....Gezien de relatief eenvoudige opzet van de song duurt het een minuut of 5 te lang. Daar kan het orgeltje ook niks tegen in brengen. Lukather soleert er trouwens wel lekker op los.

De volgende dikke 5 minuten worden ingeruimd voor Selfish, een degelijk nummer maar het houdt mijn aandacht niet vast.

Hetzelfde geldt voor het door Lukather gezongen No Love. Degelijk maar het vormt ook nu niet direct een titel waar ik wakker van lig. Ook dit werkje steekt aardig in elkaar maar het is simpelweg wat saai.

Caught In the Balance blijft voor mijn gevoel een samenraapsel aan ideeën die bij elkaar komen waarbij het maar nooit tot een vloeiend geheel lijkt te komen. In principe kent de song genoeg interessante invalshoeken en overgangen maar mist het wat homogeniteit.

Last Love heeft mij nooit geboeid, saaiheid troef en de voordracht van Lukather ligt er te dik bovenop.

Het heeft even geduurd maar eindelijk hebben we een hoogtepunt te pakken. Mad About You zit uitstekend in elkaar, de opbouw, de korte bridge om uiteindelijk uit te monden in een refrein dat je wel mee moet zingen. Dit nummer is helemaal af.

One Road dat hierop volgt past goed op de plaat, een track die ik altijd wel kan aanhoren, typische Toto degelijkheid.

Het stemmige Melanie, gezongen door Lukather heeft ondanks het mierzoete karakter altijd wel een charme gehad op mij.

Cruel en Better World sluiten de plaat af, dan reken ik gemakshalve bonustrack Spanish Steps even niet mee. Better World vind ik net even wat sterker, een AOR song met wat symfonische invloeden, gevarieerd en redelijk fraai gearrangeerd waarbij het pianospel van Paich mij met name kan bekoren.
Conclusie; wederom een album waarbij het herhalende karakter van veel songs tot in den treuren wordt doorgetrokken en dat doet afbreuk aan het luistergenot. Desalniettemin staat het vakmanschap niet ter discussie en kan ik mij voorstellen dat een ieder hier wel iets van zijn gading uit kan halen.
Geen topper maar genoeg fraais om zijn voorganger achter zich te laten.

Tussenstand:

1. The Seventh One
2. Fahrenheit
3. Toto
4. Isolation
5. Kingdom of Desire
6. IV
7. Mindfields
8. Tambu
9. Hydra
10. Turn Back

Toch wel een 4 sterren plaat vind ik toch. Een paar klasse tracks, met name Caught in the Balance en de geweldige single Melanie. Verder degelijke AOR in een mooie package, alhoewel die hoes me wat teveel aan bands als Rush doet denken. Niet hun beste album maar als geheel toch behoorlijk vermakelijk en de afsluiter Is ook prima. Lekker album!

Mijn waardering met een halfje verhoogd. Vanuit muzikaal oogpunt steekt het geheel best degelijk in elkaar en is het in de basis ook een van de meest uitdagende en inventieve platen die de heren hebben gemaakt.
Desalniettemin duurt de plaat in mijn ogen veel te lang, dat doet afbreuk aan het gebodene. Opener After You Have Gone is best aardig maar is na een minuut of drie ook wel klaar.
Dit geldt voor meer songs op dit redelijke plaatje. Haal er een minuut of 30 vanaf en het album had een andere indruk gemaakt op mij.