menu

Toto - Past to Present 1977-1990 (1990)

mijn stem
3,34 (251)
251 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Love Has the Power (6:40)
  2. Africa (4:58)
  3. Hold the Line (3:56)
  4. Out of Love (5:54)
  5. Georgy Porgy (4:07)
  6. I'll Be over You (3:51)
  7. Can You Hear What I'm Saying (5:02)
  8. Rosanna (5:34)
  9. I Won't Hold You Back (4:59)
  10. Stop Loving You (4:28)
  11. 99 (5:13)
  12. Pamela (5:11)
  13. Animal (5:02)
totale tijdsduur: 1:04:55
zoeken in:
avatar van gaucho
3,0
Nou, als je de eerste zes hebt, kan de zevende er ook nog wel bij, inderdaad. Zelf vind ik Isolation de beste Toto-plaat, maar The seventh one haalt mijn top-3 ook wel.
Ik krijg uit TEQUILA SUNRISE's opmerking de indruk dat hij ervan uitgaat dat die vier nieuwe nummers op deze verzamelaar representatief zijn voor de latere koers van Toto, maar dat is dus absoluut niet het geval. Om te beginnen zijn het nummers met een zanger, Jean-Paul Byron, die ze maar heel kort in de gelederen hadden (en dit zijn de enige opnamen met hem) en daarnaast omdat de nummers kwalitatief niet overhouden. Hoewel ik Animal en Can you hear what I'm saying nog wel te pruimen vind, halen de andere twee nummers het niveau dramatisch naar beneden.

Van de latere albums zijn m.i. Kingdom of desire (de hardste), Tambu en Mindfield nog wel aanraders die stilistisch aansluiten bij de eerste zes. En ook hun laatste, Toto XIV, is niet verkeerd, hoewel ik die door een slechte geluidskwaliteit (veel te hard/te plat gemasterd) moeilijker kan besluisteren dan de andere titels die ik hier noem.

Wat deze betreft: met de (nogal op safe gespeelde) selectie van de oudere nummers is weinig mis, al zijn er betere en uitgebreidere verzamelaars. Maar de vier nieuwe nummers scoren bij mij amper een voldoende.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Ik zal eens wat later werk van ze beluisteren, wellicht bevalt dat dan beter dan de nietszeggende songs wat ze met Byron hebben uitgebracht.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Toch wel een ongelukkig gekozen verzamelaar want de nummers door Byron gezongen misstaan hier echt. Ik mis bijvoorbeeld het uitstekende I"ll Supply The Love van hun debuutalbum, dan had deze plaat zeker een betere score van mij ontvangen.

avatar van Theoden King
3,5
Dit is het enige Toto-album dat ik heb, vooral vanwege de jeugdherinneringen luistert het lekker weg. Af en toe lekker meeblêren in de auto! Met uitzondering van het eerste en laatste nummer, die hadden voor mij niet gehoeven. Ook geeft deze verzamelaar mij geen aanleiding me verder in de band te verdiepen.

avatar van Wandelaar
Met weglating van de vier nummers met zanger Jean-Michel Byron een heel aardige 'best of'.
Ik denk zo dat de schrijvers hierboven die mening ook zijn toegedaan. Dat drukt de waardering.

Voordeel van deze CD uit 1990 is dat de race om het hardste volume hier nog niet is ingezet. De tracks klinken nog prettig dynamisch. Vooral in Nederland zeer goed verkocht. Nummer 1 op de albumlijst en best verkochte album ooit van Toto.

Hold the Line is voor mij de favoriet. Verder mogen Africa, 99 en Pamela er ook zijn.

Duco van Deugen
Van oorsprong een studioformatie en dat is te horen ook. Deze heren kunnen aanmerkelijk meer dan slechts pakweg drie akkoorden te spelen. Alle grote en belangrijke nummers uit hun carrière staan er wel op: Africa, Hold the Line, Rosanna, Stop Loving You, om er enkele te noemen. Van deze groep bezit ik slechts één LP, dus deze CD was zeker een nuttige aanschaf toentertijd.

Geluidskwaliteit is goed tot zeer goed. Ruimschoots een '4' voor deze verzamelaar uit 1990.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Hoe krijg je het voor elkaar. Negen nummers van zo ongeveer het beste dat de Amerikaanse MOR te bieden heeft (als je er van houdt), aangevuld met vier misbaksels gezongen door iemand die net zo'n irritante nasale stem heeft als Allan Clarke van de Hollies maar helaas diens zeggingskracht totaal mist. Bij dat succesvolle negental zaten diverse enorme hits, van dat andere kwartet werd in de hitlijsten helemaal niets meer vernomen, en terecht. Het komt natuurlijk wel vaker voor dat er nooit eerder uitgebrachte nummers op een compilatie staan als lokkertje voor de fans die verder alles al hebben (sowieso een verfoeilijke strategie), maar als de nummers dan ook nog eens zo beroerd zijn voel je je als die-hard-fan wel héél erg bekocht. Of misschien zou die strategie zich juist tégen de samenstellers keren wanneer de fans die nummers vooraf zouden horen, want dan zouden ze begrijpen dat ze de plaat eigenlijk gewoon links konden laten liggen – voor de nieuwe nummers hoefden ze het niet te doen.
        Hoe dan ook, een gigantisch verkoopsucces in Nederland, maar in Amerika kwam dit album om de een of andere reden niet hoger dan de 153ste plaats. Vroeger moest ik niets van die hits hebben, nú kan ik de ambachtelijke perfectie en de geliktheid wel waarderen. I won't hold you back kende ik eerder alleen als sample bij Roger Sanchez' Another chance, van Stop loving you heb ik altijd gedacht dat het van Foreigner was, en Hold the line blijft een heerlijk nummer met die hamerpiano, dat tegendraadse felle gitaarloopje en die drums die onverstoorbaar in 4/4 blijven spelen. (Ik moet gewoon uitkijken dat ik hier in een sentimentele bui niet té enthousiast over word – het zit allemaal toch wel èrg goed in elkaar.)

avatar van vielip
Waren die 4 nummers overblijfsels van eerdere sessies of zijn ze speciaal voor deze verzamelaar (en dus de nieuwe zanger) geschreven?

avatar van gaucho
3,0
vielip schreef:
Waren die 4 nummers overblijfsels van eerdere sessies of zijn ze speciaal voor deze verzamelaar (en dus de nieuwe zanger) geschreven?

Speciaal mét de nieuwe zanger, zou je kunnen zeggen. De korte tijd met Jean-Michel Byron wordt door de groepsleden van Toto beschouwd als een dramatische periode. In feite werd hij door de platenmaatschappij aan de band opgedrongen, nadat ze eerder een nummer met de teruggekeerde Bobby Kimball hadden opgenomen (Going home, later terug te vinden op de outtakes-verzamelaar Toto XX). Dat nummer werd afgewezen, waarna ze aan de slag moesten met Byron. Die kwam zelf aanzetten met de basis voor Love has the power, en volgens mij heeft-ie ook meegeschreven aan enkele van de andere nummers, maar ik ben te lui om dat nu op te zoeken.

In dit fragment uit Lukather's boek The gospel according to Luke lees je meer over de wederwaardigheden van de band in die roerige periode.

avatar van vielip
Oké bedankt voor de opheldering! Hoe kun je Going home nou afwijzen?? Dan heb je echt een steekje los. Vind het misschien wel één van Toto's sterkste nummers...Zingt Kimball trouwens ook de versie die op XX staat? Altijd gedacht dat het Williams was namelijk.

avatar van gaucho
3,0
vielip schreef:
Zingt Kimball trouwens ook de versie die op XX staat? Altijd gedacht dat het Williams was namelijk.

Ik eigenlijk ook, nu je het zegt. Die versie met Kimball zal die CD dan wel niet gehaald hebben.

EDIT: het boekje er nog maar even op nageslagen: het zijn ze geen van beiden. Williams doet de background vocals, maar de leads worden verzorgd door... David Paich! Ergens wel knap, dat de band meerdere mensen in de gelederen had die een nummer vocaal konden dragen. Aan de andere kant is het gebrek aan een echt charismatische leadzanger natuurlijk ook Toto's grootste struikelblok gebleken. Om nog maar te zwijgen van de vele wisselingen aan het zangersfront.

avatar van Metal-D78
mwoah.... luister eventjes. Paich mompelt 2 regeltjes tekst per couplet, maar Williams zingt praktisch 80% van het nummer. Zowel lead, als background.

avatar van vielip
Oké wederom bedankt voor de opheldering. Dan mankeert er dus gelukkig nog niet zo gek veel aan m'n oortjes

avatar van Queebus
3,5
geplaatst:
Een absolute verkoopknaller, dat was Past To Present eind 1990. Na het al dan niet onvrijwillige vertrek van Bobby Kimball (drugs), Fergie Frederiksen (geen idee), Joseph Williams (stemproblemen) kwam de platenmaatschappij met de Zuid-Afrikaanse Jean-Michel Byron op de proppen. Iedereen kon aan zijn water voelen dat hij absoluut niet bij de band paste en volgens Steve Lukather had deze meneer het iets te hoog in de bol dat hij hen weer succesvol zou maken. Nou, succes hebben ze wel met PTP gehad, meer ondanks hem dan dankzij. Het sprookje was van korte duur, exit dus voor Jean-Michel Byron.

Love Has The Power, Out Of Love, Can You Hear What I'm Saying en Animal zijn Toto onwaardig. Echt slecht is het niet maar het is zó niet Toto. En 4 nieuwe nummers op een verzamelaar van ruim 60 minuten is een beetje teveel van het goede. Er resteert nog 3 kwartier voor het ouder materiaal en dan is het moeilijk kiezen. Vooral de wat zoetsappige nummers zijn geselecteerd, gelukkig is daar Hold The Line.

Inmiddels zijn er al zoveel verzamelalbums van Toto uitgekomen dat deze enkel relevant is voor completisten, mocht je deze destijds niet gekocht hebben.

Alles bij elkaar 3 en een halve ster. Nipt.

avatar van Edwynn
2,5
Behalve dat Jean-Michel Byron qua uiterlijk en flair misschien niet in het ouwelullenplaatje van Toto paste, heb ik nooit zo begrepen wat er nu zo slecht aan hem was. Vooral Can You Hear What I Am Saying komt heel erg goed uit de verf. En Out Of Love is anders dan de gebruikelijke meuk gewoon een krachtige rockballad waarbinnen de beste man zijn kunsten laat horen. Love Has The Power spreekt mij verder niet aan maar is in mijn beleving ook weer niet zo anders dan waar Toto doorgaans de gaten in haar studioplaten mee dichtkit.
Ach ja, het werkte intern allemaal niet. Het zal wel. Niettemin zorgde een handjevol nieuwe tracks voor een immense run op deze Totoverzamelaar. Ik kwam het kreng werkelijk overal tegen. Maar eerlijk is eerlijk. Ik had liever dat ze dit aan hadden staan dan Color Me Badd ofzo. Want dat was ook razendpopulair bij veel leeftijdsgenoten van toen.
Misschien had Byron trouwens het niveau van die laatste act wel wat op kunnen krikken. We zullen het niet weten.

avatar van bikkel2
2,5
De kwestie Byron is redelijk bekend.
Verkeerde inschatting van de band zelf en mogelijk had het platenlabel ook wat invloed.
Toto is een band die veel stijlen aan kan, maar de basis is toch altijd wel rock gebleven en dat was niet echt zijn ding.
Byron was ook erg vol van zichzelf, gedroeg zich als een gearriveerde superster en de andere bandleden waren dat al snel zat.
Uitstekende zanger overigens, maar meer op zijn plaats als soloartiest of inderdaad in een boyband.
Overigens weinig meer van hem vernomen.

avatar van Edwynn
2,5
Tja, maar al die wikipediawijsheid en daaruit voortvloeiende waarde-oordelen hoor je in de nummers zelf niet terug. En bij Toto ging het toch altijd om de muziek?

Kennelijk niet dus.

avatar van bikkel2
2,5
Edwynn schreef:
Tja, maar al die wikipediawijsheid en daaruit voortvloeiende waarde-oordelen hoor je in de nummers zelf niet terug. En bij Toto ging het toch altijd om de muziek?

Kennelijk niet dus.


Het was met name tijdens de tour die met Byron werd ondernomen heel duidelijk dat hij niet de juiste man was voor de klus. Een passant.
En eerlijk gezegd vind ik dat de songs die met hem opgenomen zijn ook niet denderend.
Maar goed, niet geschoten is altijd mis.

avatar van Edwynn
2,5
Doet me denken aan Brian Robertson bij Motörhead. Die werd ook niet gepruimd door het publiek vanwege zijn looks.

avatar van vielip
En ik denk dan in al mijn simpelheid; nee, Lemmy moest het van z'n looks hebben...

Terug naar Toto en dit album; ik vind Out of love en Can you hear what I'm saying ook best aardige nummers. Met name de eerste vind ik, zoals Edwynn ook al terecht zegt, een prima rockballad. De rest van de destijds nieuwe tracks vind ik niet veel soeps. Maar het mannetje kan heel aardig zingen.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:21 uur

geplaatst: vandaag om 06:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.