Toto - Past to Present 1977-1990 (1990)

Tot mijn vijftiende jaar heb ik bands als Toto prima gevonden.
Geef toe, Afrika en Rosanna zijn gewoon goede songs.
Maar rond die tijd kwam er een nare verandering in mijn leven.
Ik ging namelijk stappen, en daar hoorden die massale discotheken bij.
Je weet wel; twee kleine zaaltjes en een megahal.
Daar stond dan zo’n Top 40 bandje te spelen.
Vergelijk het maar met Volumia!
Een zanger met een te grote mond.
Flirtend naar een meisje van tien jaar jonger.
Waar jij toevallig net een oogje op had.
Twee prachtige achtergrondzangeressen die de hoge toontjes zingen.
Een gitarist met te lange geblondeerde krullen.
Samen met mama een permanentje laten zetten.
En altijd sluiten ze af met Music van John Miles.

Op de een of andere manier beland er altijd Toto in het repertoire.
Telkens die frontman die een stukje luchtgitaar mee speelt.
De eerste rij in het publiek dat volgt.
Gevolgd door een poging tot zingen.
Drumwerk omgezet tot teksten.
Hold The L-i-i-i-i-ne.
Boem boem pats boem.
Love Isn’t Always On Time.
Je hoopt dat Stop Loving You bespaard blijft.
Helaas passeert deze ook de revue.
Nog meer verliefde blikken uit de zaal.
De Xander De Buisonjé look-a-like heeft de dames voor het uitzoeken.
Weer zal ik hierdoor mis grijpen.

Dus eigenlijk heb ik helemaal geen hekel aan Toto.
Coverbandjes wagen zich gelukkig niet aan Afrika.
Als ze het proberen, zullen ze niet meer geboekt worden.
Hoge uithalen die onbereikbaar zijn.
Tenzij je vals gaat zingen.
Mijn anti houding heeft een oorsprong.
Ergens ver terug in de jeugdjaren.
Vrij snel de overstap gemaakt naar kleine alternatieve clubs.
Geen bardancing of partycentrum meer voor mij.

Wellicht niet de beste verzamelaar van Toto, maar wel precies de verzamelaar die ik op cd heb, als ook de plaat die ik zo'n beetje zwartgedraaid heb zonder dat 'ie ooit is gaan vervelen. Geen zwak nummer, al hebben de 'greatest hits' wel mijn absolute voorkeur: Rosanna, Pamela, Africa, I'll be over you, Stop Loving You en I won't hold you back. Stuk voor stuk persoonlijke favorieten. Altijd weer genieten dus, daar ik ze hier op een schijfje verzameld heb. 4,5*

Met weglating van de vier nummers met zanger Jean-Michel Byron een heel aardige 'best of'.
Ik denk zo dat de schrijvers hierboven die mening ook zijn toegedaan. Dat drukt de waardering.

Voordeel van deze CD uit 1990 is dat de race om het hardste volume hier nog niet is ingezet. De tracks klinken nog prettig dynamisch. Vooral in Nederland zeer goed verkocht. Nummer 1 op de albumlijst en best verkochte album ooit van Toto.

Hold the Line is voor mij de favoriet. Verder mogen Africa, 99 en Pamela er ook zijn.

Hoe krijg je het voor elkaar. Negen nummers van zo ongeveer het beste dat de Amerikaanse MOR te bieden heeft (als je er van houdt), aangevuld met vier misbaksels gezongen door iemand die net zo'n irritante nasale stem heeft als Allan Clarke van de Hollies maar helaas diens zeggingskracht totaal mist. Bij dat succesvolle negental zaten diverse enorme hits, van dat andere kwartet werd in de hitlijsten helemaal niets meer vernomen, en terecht. Het komt natuurlijk wel vaker voor dat er nooit eerder uitgebrachte nummers op een compilatie staan als lokkertje voor de fans die verder alles al hebben (sowieso een verfoeilijke strategie), maar als de nummers dan ook nog eens zo beroerd zijn voel je je als die-hard-fan wel héél erg bekocht. Of misschien zou die strategie zich juist tégen de samenstellers keren wanneer de fans die nummers vooraf zouden horen, want dan zouden ze begrijpen dat ze de plaat eigenlijk gewoon links konden laten liggen – voor de nieuwe nummers hoefden ze het niet te doen.
        Hoe dan ook, een gigantisch verkoopsucces in Nederland, maar in Amerika kwam dit album om de een of andere reden niet hoger dan de 153ste plaats. Vroeger moest ik niets van die hits hebben, nú kan ik de ambachtelijke perfectie en de geliktheid wel waarderen. I won't hold you back kende ik eerder alleen als sample bij Roger Sanchez' Another chance, van Stop loving you heb ik altijd gedacht dat het van Foreigner was, en Hold the line blijft een heerlijk nummer met die hamerpiano, dat tegendraadse felle gitaarloopje en die drums die onverstoorbaar in 4/4 blijven spelen. (Ik moet gewoon uitkijken dat ik hier in een sentimentele bui niet té enthousiast over word – het zit allemaal toch wel èrg goed in elkaar.)